พ่อกับแม่เราหย่ากันแต่เด็กค่ะ ประมาณป.4 เท่าที่จำความได้ แม่กับย่าไม่ถูกกัน แม่กับพ่อเลยมาอยู่ต่างหวัด
ย่าก็อยู่กับปู่2คน และย่าก็ไม่ชอบเรา เพราะเราโดนแกแซะตั้งแต่เด็กๆ และเราก็เรียนไม่เก่งเหมือนหลานคนอื่นๆ
ซึ่งเราก็ได้อะไร เพราะไม่ได้สนิทอะไรกันอยู่แล้ว แต่ที่บ้านก็พาเราไปเยี่ยมทุกปี เราก็ไปด้วยความรู้สึกเฉยๆ
จนแม่เราเป็นมะเร็งป่วย เสียชีวิต มีความโกลาหลเรื่องมรดก พ่อเลยฝากเราไปบ้านย่าชั่วคราว ตลอดเวลาที่เราอยู่กับแก
แกจะพูดถึงแม่เราตลอดว่าไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้ ไม่ดูแลรักษาตัวเองถึงได้ตาย เราไม่อยากพูดอะไรมาก ก็เลยว่า แม่ตายแล้ว อย่าพูดถึงเถอะ เราไปอยู่เราให้เงินปู่กับย่าทุกวัน ทำกับข้าว พาไปหาหมอ ทำทุกอย่างแต่แกก็เป็นแบบนี่เรายิ่งรู้สึกไม่ชอบ เลยหนีกลับกทม. ก่อนเปิดเทอม
ทีนี้เข้าเรื่อง คือเราไม่สนิทกับพ่อ กับครอบครัวพ่อ เราเลยไม่กลับไปบ้านเค้า มีแต่บ้านแม่อีกจังหวัดที่เรากลับ
เราโดนด่าว่าเป็นคนไม่ดี ทำไมมีเวลาว่างถึงไม่มาดูแลปู่กับย่า เรี่ยไม่มีใครพาไปหาหมอ ทำกับข้าว จ่ายตลาด แกแก่มากแล้วนะ สารพัด
ทำให้เรายิ่งรู้สึกแย่ ตอนไม่มีเราทำไมอยู่ได้ ละพี่น้องพ่อ4-5คน หลานอีกหลายคน ทำไมไม่ให้ไปดูแลกัน โดนด่าอกตัญญู เขาบอกว่าตอนพ่อแม่เราแต่งงานกันย่าเป็นช่วยออกเงินบางส่วน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา เลยบอกพ่อว่าพ่อแม่ใครก็ดูแลเอาเอง เพราะนี่เพื่งจะอายุ19 จะให้ดูแลคนอื่น
ก็ไม่ใช่เรื่อง จนทุกวันนี้ยังโดนจิกกัดว่าอกตัญญูไม่รู้บุญคุณ ทั้งที่เราไปอยู่ก็ให้เงิน จ่ายโน่นนี่ให้ทุกอย่าง
แค่ทุกวันนี้ดูแลตัวเองก็เหนื่อยมากแล้ว เหนื่อยใจ