ก่อนอื่นเลยนี่เป็นกระทู้เเรกของหนู แท็กผิดห้องก็ขออภัยด้วยนะคะ
ปล. ถ้าเล่าตรงไหนไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วยนะคะ
ครอบครัวหนูมี พ่อ แม่ น้องสาว แล้วก็ปู่ที่พิการเดินไม่ได้อยู่คนนึงค่ะ ตอนหนูเด็กๆพ่อหนูก็มีอาชีพขับรถสิบล้อ ส่วนเเม่ก็ขายของ พอตอนหนูขึ้นม.1 พ่อหนูเค้าก็ไม่ได้ทำงาน เค้ากับมาทำสวนที่บ้านเเต่ก็ไม่ได้ทำจริงจังแบบคนอื่นๆเค้า รายได้หลักของบ้านก็มาจากแม่ที่ขายของ
ตอนหนูยังเด็กหนูก็ไม่ค่อยรู้หรอกค่ะว่าเเม่หนูเค้าไปกู้เงิน ยืมเงิน ทั้งในระบบ นอกระบบ วงเเชร์ก็เล่นหมด จนหนี้มันเพิ่มมาถึงหลักล้าน แต่ในตอนนั้นยอมรับเลยค่ะว่าครอบครัวหนูทำตัวเหมือนคนไม่ได้เป็นหนี้เลย แถมยังออกรถใหม่อีกด้วย แต่ก็นั่นเเหละค่ะเอาเงินคนอื่นมาใช้อยู่ได้ไม่นานก็เริ่มมีปัญหามาทีละอย่าง
หนูก็โตขึ้นพอรู้เรื่องบ้างก็เคยถามพ่อกับเเม่ว่าไหนพ่อกับเเม่บอกว่าเงินไม่มีไง ทำไมพาไปเที่ยวบ่อยจัง เค้าก็จะตอบกลับมาว่ายังไงก็หมุนทันจะกลัวไร บางครั้งเค้าก็ด่ากลับมาว่าจะถามอะไรเยอะเเยะไม่ใช่เรื่องของเด็ก
แล้วสิ่งที่หนูไม่คาดคิดมันก็เกิดขึ้นจนได้คือพ่อกับเเม่หนูเค้าหย่ากันตอนหนูอยู่ม.4 แม่หนูก็ออกจากบ้านหนีหนี้มาทำงานที่กรุงเทพ พ่อก็ต้องหารับจ้างเเถวบ้านออกไปทำงานไกลๆไม่ได้ เพราะต้องดูเเลปู่ที่พิการเดินไม่ได้ส่วนหนูกับน้องสาวก็อยู่กับพ่อ
ตอนที่หนูอยู่กับพ่อหนูรู้สึกว่าพ่อไม่ได้สนใจ ใส่ใจอะไรหนูกับน้องสาวเลย เลิกเรียนมาตอนเย็นหนูกับน้องต้องเอาเงินที่เหลือจากค่าขนมที่ไปโรงเรียนมาซื้อมาม่าไปต้มกินด้วยกันเเทบจะทุกวัน เวลาพ่อเมาหรือเครียดเค้าก็จะมาบ่นกับหนูว่าเเม่ทำหนี้สินไว้เยอะ พ่อเตือนเเม่เท่าไหร่เเม่ก็ไม่ฟัง ชอบมาระบายมาบอกว่าเค้าเครียด เค้าอายที่เป็นหนี้สินเยอะเเยะ จนหนูเบื่อเเต่หนูก็เข้าใจเค้าเเหละว่าเค้าไม่มีใครมานั่งรับฟังปัญหาเค้าหรอกนอกจากหนูกับน้อง แต่หนูฟังทุกวันเเล้วเหมือนพ่อหนูเป็นคนอ่อนเเอ พ่อชอบโยนความผิดให้เเม่ บอกว่าเเม่เป็นคนสร้างหนี้ทั้งหมด แล้วชอบบอกหนูว่าถ้าจะเรียนต่อมหาลัยก็หาทางเอาเองนะ พ่อส่งไม่ไหวเเล้ว
คือพ่อหนูเค้าก็รู้นะว่าหนูอยากเรียนเเค่ไหนแต่พอเค้าพูดมาเเบบนี้มันตัดกำลังใจไปหมด ทำให้หนูไม่อยากอยู่กับพ่อ หนูชอบพูดกับน้องอยู่เสมอว่าอยากจบม.6 เร็วๆแล้วรีบไปอยู่กับเเม่
แล้ววันนั้นก็มาถึงค่ะ หนูจบม.6 แล้วได้ไปอยู่กับเเม่จริงๆ หนูคิดไว้ว่าอยู่กับเเม่ยังไงมันก็ต้องดีกว่าอยู่กับพ่อ ถึงเเม้หนูจะต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยก็ตาม ตอนหนูมาอยู่กับเเม่หนูก็คิดนะคะ ว่าเค้าจะเลิกนิสัยเดิมๆ วิธีเดิมๆในการใช้ชีวิต พ่อเค้าก็บอกมาว่าคนอย่างเเม่อยู่ที่ไหนก็ดีเเต่สร้างหนี้สร้างสิน เเล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆค่ะ เเม่หนูเล่นเเชร์ เล่นหวยเหมือนเดิม ยืมเงินคนอื่นมาหมุน บางทีก็ให้หนูโทรไปขอยายขอพ่อบอกให้หนูโกหกยายกับพ่อว่าจะเอาไปลงทะเบียนเรียน
ล่าสุดให้หนูไปขอพ่อว่าจะเอามาลงซัมเมอร์ พ่อหนูเค้าก็ให้ตลอดถ้าหนูขอ แต่มันติดตรงที่ว่าเงินที่ได้มาแม่หนูเอาไปใช้หมด จนหนูไม่ได้ลงทะเบียนซัมเมอร์ซึ่งเรื่องนี้หนูคุยกับเค้ามานานมากว่าหนูจะลงซัมเมอร์นะ เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวหามาให้
พอถึงเวลาที่จะลงเค้าบอกไม่มีเงิน เอาไปส่งหนี้เค้าหมดแล้ว ตอนนั้นหนูโมโหมากทะเลาะกับเเม่นานเลยค่ะ แล้วหนูดันไปเห็นโพยหวยเเม่หนูอีกซื้อไปเกือบพัน ค่าหวยเเม่หนูนี่ลงทะเบียนซัมเมอร์หนูได้เลยเเหละ
สรุปคือหนูไม่ได้ลงซัมเมอร์ แต่หนูก็ไม่อยากทะเลาะกับเค้าอีก หนูไม่รู้จะทำไง หนูทำงานมาเงินเดือนหนูก็เอาให้เค้าหมด หนูเคยแอบเก็บตังค์จากเงินเดือนของหนูเเล้วเค้าจับได้ เค้าก็เอาไปหมด จนเดือนที่เเล้วหนูโมโหให้เงินเดือนเค้าหมดทุกบาทเดือนนี้หนูก็เลยช็อทตั้งเเต่กลางเดือนเเถมไม่ได้ลงซัมเมอร์อีก จะโทรไปขอพ่อกับยายก็ไม่กล้า
บางทีอาจจะเป็นหนูเองที่ไม่เข้าใจแม่ว่ารายจ่ายมันเยอะเเยะเกินไป บ้านเช่าข้าวซื้อ เงินเดือนก็น้อยจะให้พออยู่กันได้ยังไง แต่มันก็อดคิดไม่ได้นะคะเพราะเพื่อนหนูเค้าก็ทำงานเงินเดือนน้อยกว่าหนูด้วยซ้ำ หอก็เช่าข้าวก็ซื้อเหมือนกันเเต่ทำไมยังมีเงินซื้อโทรศัพท์ใหม่ได้ หนูยอมรับเลยว่าหาทางออกให้ครอบครัวตัวเองไม่เจอจริงๆ มันมืดไปหมด แม่บอกว่ามันกำลังดีขึ้น เเต่หนูไม่เห็นทางออกเลย หนูไม่รู้จะเปลี่ยนความคิดที่หนูมีต่อพ่อกับเเม่หนูยังไงดี หนูไม่รู้จะไปปรึกษาใครเเล้วจริงๆค่ะ
หนูอคติกับพ่อเเม่เกินไปไหม?
ปล. ถ้าเล่าตรงไหนไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วยนะคะ
ครอบครัวหนูมี พ่อ แม่ น้องสาว แล้วก็ปู่ที่พิการเดินไม่ได้อยู่คนนึงค่ะ ตอนหนูเด็กๆพ่อหนูก็มีอาชีพขับรถสิบล้อ ส่วนเเม่ก็ขายของ พอตอนหนูขึ้นม.1 พ่อหนูเค้าก็ไม่ได้ทำงาน เค้ากับมาทำสวนที่บ้านเเต่ก็ไม่ได้ทำจริงจังแบบคนอื่นๆเค้า รายได้หลักของบ้านก็มาจากแม่ที่ขายของ
ตอนหนูยังเด็กหนูก็ไม่ค่อยรู้หรอกค่ะว่าเเม่หนูเค้าไปกู้เงิน ยืมเงิน ทั้งในระบบ นอกระบบ วงเเชร์ก็เล่นหมด จนหนี้มันเพิ่มมาถึงหลักล้าน แต่ในตอนนั้นยอมรับเลยค่ะว่าครอบครัวหนูทำตัวเหมือนคนไม่ได้เป็นหนี้เลย แถมยังออกรถใหม่อีกด้วย แต่ก็นั่นเเหละค่ะเอาเงินคนอื่นมาใช้อยู่ได้ไม่นานก็เริ่มมีปัญหามาทีละอย่าง
หนูก็โตขึ้นพอรู้เรื่องบ้างก็เคยถามพ่อกับเเม่ว่าไหนพ่อกับเเม่บอกว่าเงินไม่มีไง ทำไมพาไปเที่ยวบ่อยจัง เค้าก็จะตอบกลับมาว่ายังไงก็หมุนทันจะกลัวไร บางครั้งเค้าก็ด่ากลับมาว่าจะถามอะไรเยอะเเยะไม่ใช่เรื่องของเด็ก
แล้วสิ่งที่หนูไม่คาดคิดมันก็เกิดขึ้นจนได้คือพ่อกับเเม่หนูเค้าหย่ากันตอนหนูอยู่ม.4 แม่หนูก็ออกจากบ้านหนีหนี้มาทำงานที่กรุงเทพ พ่อก็ต้องหารับจ้างเเถวบ้านออกไปทำงานไกลๆไม่ได้ เพราะต้องดูเเลปู่ที่พิการเดินไม่ได้ส่วนหนูกับน้องสาวก็อยู่กับพ่อ
ตอนที่หนูอยู่กับพ่อหนูรู้สึกว่าพ่อไม่ได้สนใจ ใส่ใจอะไรหนูกับน้องสาวเลย เลิกเรียนมาตอนเย็นหนูกับน้องต้องเอาเงินที่เหลือจากค่าขนมที่ไปโรงเรียนมาซื้อมาม่าไปต้มกินด้วยกันเเทบจะทุกวัน เวลาพ่อเมาหรือเครียดเค้าก็จะมาบ่นกับหนูว่าเเม่ทำหนี้สินไว้เยอะ พ่อเตือนเเม่เท่าไหร่เเม่ก็ไม่ฟัง ชอบมาระบายมาบอกว่าเค้าเครียด เค้าอายที่เป็นหนี้สินเยอะเเยะ จนหนูเบื่อเเต่หนูก็เข้าใจเค้าเเหละว่าเค้าไม่มีใครมานั่งรับฟังปัญหาเค้าหรอกนอกจากหนูกับน้อง แต่หนูฟังทุกวันเเล้วเหมือนพ่อหนูเป็นคนอ่อนเเอ พ่อชอบโยนความผิดให้เเม่ บอกว่าเเม่เป็นคนสร้างหนี้ทั้งหมด แล้วชอบบอกหนูว่าถ้าจะเรียนต่อมหาลัยก็หาทางเอาเองนะ พ่อส่งไม่ไหวเเล้ว
คือพ่อหนูเค้าก็รู้นะว่าหนูอยากเรียนเเค่ไหนแต่พอเค้าพูดมาเเบบนี้มันตัดกำลังใจไปหมด ทำให้หนูไม่อยากอยู่กับพ่อ หนูชอบพูดกับน้องอยู่เสมอว่าอยากจบม.6 เร็วๆแล้วรีบไปอยู่กับเเม่
แล้ววันนั้นก็มาถึงค่ะ หนูจบม.6 แล้วได้ไปอยู่กับเเม่จริงๆ หนูคิดไว้ว่าอยู่กับเเม่ยังไงมันก็ต้องดีกว่าอยู่กับพ่อ ถึงเเม้หนูจะต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยก็ตาม ตอนหนูมาอยู่กับเเม่หนูก็คิดนะคะ ว่าเค้าจะเลิกนิสัยเดิมๆ วิธีเดิมๆในการใช้ชีวิต พ่อเค้าก็บอกมาว่าคนอย่างเเม่อยู่ที่ไหนก็ดีเเต่สร้างหนี้สร้างสิน เเล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆค่ะ เเม่หนูเล่นเเชร์ เล่นหวยเหมือนเดิม ยืมเงินคนอื่นมาหมุน บางทีก็ให้หนูโทรไปขอยายขอพ่อบอกให้หนูโกหกยายกับพ่อว่าจะเอาไปลงทะเบียนเรียน
ล่าสุดให้หนูไปขอพ่อว่าจะเอามาลงซัมเมอร์ พ่อหนูเค้าก็ให้ตลอดถ้าหนูขอ แต่มันติดตรงที่ว่าเงินที่ได้มาแม่หนูเอาไปใช้หมด จนหนูไม่ได้ลงทะเบียนซัมเมอร์ซึ่งเรื่องนี้หนูคุยกับเค้ามานานมากว่าหนูจะลงซัมเมอร์นะ เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวหามาให้
พอถึงเวลาที่จะลงเค้าบอกไม่มีเงิน เอาไปส่งหนี้เค้าหมดแล้ว ตอนนั้นหนูโมโหมากทะเลาะกับเเม่นานเลยค่ะ แล้วหนูดันไปเห็นโพยหวยเเม่หนูอีกซื้อไปเกือบพัน ค่าหวยเเม่หนูนี่ลงทะเบียนซัมเมอร์หนูได้เลยเเหละ
สรุปคือหนูไม่ได้ลงซัมเมอร์ แต่หนูก็ไม่อยากทะเลาะกับเค้าอีก หนูไม่รู้จะทำไง หนูทำงานมาเงินเดือนหนูก็เอาให้เค้าหมด หนูเคยแอบเก็บตังค์จากเงินเดือนของหนูเเล้วเค้าจับได้ เค้าก็เอาไปหมด จนเดือนที่เเล้วหนูโมโหให้เงินเดือนเค้าหมดทุกบาทเดือนนี้หนูก็เลยช็อทตั้งเเต่กลางเดือนเเถมไม่ได้ลงซัมเมอร์อีก จะโทรไปขอพ่อกับยายก็ไม่กล้า
บางทีอาจจะเป็นหนูเองที่ไม่เข้าใจแม่ว่ารายจ่ายมันเยอะเเยะเกินไป บ้านเช่าข้าวซื้อ เงินเดือนก็น้อยจะให้พออยู่กันได้ยังไง แต่มันก็อดคิดไม่ได้นะคะเพราะเพื่อนหนูเค้าก็ทำงานเงินเดือนน้อยกว่าหนูด้วยซ้ำ หอก็เช่าข้าวก็ซื้อเหมือนกันเเต่ทำไมยังมีเงินซื้อโทรศัพท์ใหม่ได้ หนูยอมรับเลยว่าหาทางออกให้ครอบครัวตัวเองไม่เจอจริงๆ มันมืดไปหมด แม่บอกว่ามันกำลังดีขึ้น เเต่หนูไม่เห็นทางออกเลย หนูไม่รู้จะเปลี่ยนความคิดที่หนูมีต่อพ่อกับเเม่หนูยังไงดี หนูไม่รู้จะไปปรึกษาใครเเล้วจริงๆค่ะ