ตาอายุ 82 ปีแล้วแต่ยังเป็นคนแข็งแรงเหมือนอายุ
60-70. เอง ยังไปตัดไม้ไปหาฟืนตามเขาสบายๆเลย
ปัญหานี้มันเกิดขึ้นมาบ่อยมาก
ตาเรา มีลูก 5 คน ลูกชาย 2คน ลูกสาว 3คน
แม่เราเป็นคนที่ 2 เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่แม่เรายังเด็ก
ตาเอาแม่ไปขายที่ประเทศลาว. แต่ยายเราก็ไปตามเอากลับมา. ตาจะรักแค่ป้า. กับน้าชาย แค่สองคน ส่วนลูกคนอื่นๆตาจะเกลียดมาก ไม่รู้เพราะอะไร
จนแม่เราใด้แต่งงานกับพ่อเรา ตาก็ยิ่งเกลียดรวมถึงพ่อเราด้วย ไล่พ่อกับแม่เราออกจากบ้าน ขนะนั้นแม่เราท้องพี่สาวคนโต. ก็ใด้หนีจากบ้านนั้นมา มาสร้างบ้านอยู่อีกที่นึงโดยพ่อเรา ไปขอเงินกับปู่ของเรามา450. บาทเอามาซื้อที่สร้างบ้านไม้
แค่เพียงระยะเวลาไม่นาน ยายเราก็เสีย ตาเราจากแต่ก่อน บังคับลูกเมียทำไร่ ไถนา ส่วนตัวเองเล่นแต่การพนัน. ออกปล้น วัว ควาย. พอเมียตาย ก็บังคับลูก
จนลูกแต่ละคนหนีไปมีครอบครัวของตัวเองหมด
ตาเราไม่มีที่ไปเพราะบ้านที่อยู่ตาเอาไปขายเล่น พนันกำถั่วจนหมด จึงบากหน้ามาขอ อาศัยบ้านเราอยู่
ขนะนั้นเรากับน้องชายเกิดแล้ว ซึ่งพ่อเราเกลียดตา
มาก จะไม่ให้อยู่ด้วยเพราะพ่อเราทำงานเลื่อยไม้มาสร้างจนใด้บ้านหลังนึง
แต่แม่เรา ทนสงสารพ่อไม่ไหว. จึงให้มาอยู่ด้วย
พอเวลาผ่านไปเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นพอพวกเราโตขึ้น อายุใด้ 4-5ขวบ แม่ กับพ่อเรา กับพี่สาว ก็ไปทำงานในกรุงเทพ รับจ้างเข็นผัก ส่วนแม่เราขายผัก
ส่งเงินมาให้ตาเลี้ยงดูพวกเรา
แต่ตาเราชอบเอาเงินไปเล่นหวยหุ้น จนหมด เรากับน้องชายต้อง ไปยืนคอยรอเซ็นกับข้าวที่ขายไม่หมด
ปลาเค็ม มาม่า ปลากระป๋อง
โดยที่พ่อแม่เราไม่รู้เลย สมัยนั้นไม่มีโทรสัพ
เสาร์. อาทิตย์. วันหยุด ตาก็จะพาพวกเราไปขุดแย้
ไปหาหน่อไม้ วิดบ่อปลา งมหอย มาทำกับข้าว
เหมือนเคย ตาชอบตีน้องเราเพราะมันหน้าเหมือนแม่
พวกเราอยู่อย่างลำบากจนอายุใด้ 10-11ขวบ
พ่อแม่เรา เลยให้พวกเรามาเรียนที่ กรุงเทพ
ส่วนตาเรา ไม่มีใครส่งเสียเลี้ยงดูแกต่อ
แกก็ไปขอ อาศัยบ้านลูกคนโต
อยู่แบบนั้นสัก 1-2ปี. ก็โดนลูกเขยไล่หนี
ช่วงนั้นแม่เรากับพวกเราจะมาเปิดร้านโชว์ห่วย
พอดี เปิดร้านใด้ไม่นาน รถของกำนันก็ขนข้าวของตาเรามาส่งที่บ้านเรา แล้วบอกแกไม่มีที่ไปโดนลูกสาวคนโตไล่ออกจากบ้าน เพราะไปนินทาผัวเค้าว่าผัวเค้า
สุดท้ายบุญก็มาตกอยู่ที่แม่เรา
และเหตุการมันเริ่มเลวร้ายเมื่อพ่อเราก็พลอยทะเลาะกับแม่เราด้วย แต่แม่เราก็เลือกตา สุดท้ายทะเลาะกันจนต้องเลิกกัน. เราเลือกอยู่กับแม่
และตาเราหลังจากย้ายมาอยู่ที่บ้านเราใด้4-5. ปีก็เริ่มกลายเป็นผีตัวเก่า ระรานเรากับน้อง บังคับให้ไปรับจ้างทำงาน
จ้องจะตีแต่น้องเรา
พวกเราทนการระรานจากตามาเป็นสิบปี
จนต้องหนีไปหางานทำที่อื่น อยากกลับบ้านก็ไม่มีความสุข บางครั้งไล่เรากับน้องไปนอนที่อื่น ห้ามแม้แต่จะกินข้าว กินน้ำ
พอเราแจ้งความตำรวจก็ไม่รับแจ้ง ว่าเป็นเรื่องในครอบครัว
เราคิดอยู่หลายครั้ง ว่าจะฆ่าตาเราทิ้งเลยดีมั้ย
ให้แม่ กับน้อง และพี่สาวกับหลานๆเราใด้กลับมาอยู่บ้านอย่างมีความสุข.
แต่คนอื่นๆก็บอก. ทั้งเพื่อน ทั้งน้องก็บอกว่าอย่าทำเลยมันบาป ติดคุกด้วยอีกไม่กี่ปีแกก็ตาย แต่กว่าแกจะตาย แม่ผมจะตายก่อนนี่สิครับ
จากเหตุการนั้นผ่านไปหลายปีผมก็มีแฟน ทุกครั้งแฟนผมก็จะถามเสมอว่า เทศกาลนี้น่าจะพาไปเยี่ยมบ้านบ้าง ขนาดตัวผมเอง ไม่ใด้กลับบ้านมา5ปี คิดถึงบ้านครับ คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อน
มีแต่แม่กับหลานที่อยู่บ้านนั้นกับตา จะเปิดเพลงเสียงดัง จะพาเพื่อนมาดูหนัง หรือมาติวหนังสือก็ไม่ใด้ ตาแกไม่ชอบจะไล่ตะเพิดหมดทุกคน
หลานผมนี่กลัวจนหัวหด.
พักหลัง 4-5เดือนมานี้ตาชอบบอกให้หลานสาวเปิดยูทูปที่มีพวกคลิป เต้นโป๊ๆให้ดู และชอบชวนหลานสาวผมเนี่ยไปหาหน่อไม้ ไปขุดแย้ พอมันไม่ไปก็จะตีมัน. พอแม่ผมไปห้ามก็เอาพร้าไล่ฟันแม่ผมจนต้องหนีไปพึ่งบ้านอื่น
ชาวบ้านเค้าก็เอือมระอา แต่แจ้งความทีไร ตำรวจ
ก็มีแต่ไกล่เกลี่ย ยอมความ ชาวบ้านที่มาเป็นพยาน ก็โดนด่าว่า
ตำรวจก็ไม่อยากวุ่นวายด้วย
ที่มาก็แค่มาแบบ ขอไปที ไม่ใด้หาทางออกหรือแก้ปัญหาอะไรให้ใด้เลย พอตำรวจกลับไปตาก็เอามีดมาจ่อคอแม่แล้วขู่จะปาดคอ แถมทำลายข้าวของ
ว่าบ้านนี้เป็นบ้านแก
พอแจ้งไปที่อำเภอ. ขอบ้านให้แก. ทางอำเภอก็ไม่ยอมให้แถมยังบอกอีกว่า แกบอกว่าแค่สอนลูกสอนหลาน ไม่เคยคิดจะตีจะฆ่าอะไรเลย. อยากอยู่กับลูกนี่แหละ สุดท้ายก็ไม่มีหน่วยงานไหนช่วยผมกับแม่ใด้เลย. ลูกของแกแต่ละคนต่างไม่เอาแกเลย
ยิ่งลูกรักของแก. ยิ่งเนรคุณ เลี้ยงพ่อตาแม่ยาย
จนตายส่งลูกเลี้ยงสองคนเรียนจนจบปริญญา
แต่ไม่เคยส่งเงินมาให้พ่อของตัวเองสักบาทเดียว
ยิ่งลูกสาวคนสุดท้องของแก ออกจากบ้านตั้งแต่อายุ19. จนตอนนี้อายุ45. ไม่เคยมาเยี่ยมพ่อเลย
ทั้งที่เป็นบ้านของพวกผม ที่พ่อสร้างใว้ให้
กลับอยู่ไม่ใด้ เครื่องมือช่างของพ่อผม ตาก็ขนไปขายหมด จนพ่อผมท่านไปบวช และท่านเสียชีวิตไปแล้ว แต่ตาผมก็ยังอยู่
ยิ่งเมื่อเย็นวันนี้. 22 มีนาคม 2561 แม่โทรมาบอกว่าตา ขว้างพร้าใส่แม่ แม่กลัวจนวิ่งหนีไปหลบบ้านคนอื่น ตาก็ตามไป เหตุเกิดเพราะ ตาบังคับแม่ให้
ไปเบิกเบี้ยยังชีพคนชรา. แม่เราไปแล้วทางธนาคารเค้าก็บอกว่าเงินไม่เข้า2-3เดือนแล้ว
ตาก็หาว่าแม่เรา เอาเงินตา ชาวบ้านเค้าช่วยยืนยัน
ตาก็หาว่าชาวบ้านเกลียดแกอยู่แล้วก็ต้องเข้าข้างกัน
ผมเริ่มจะทนไม่ใด้แล้ว
ไกล้หมดความอดทนเต็มที. กลัวพลั้งมือฆ่าตาของตัวเอง. ถ้าผมไม่ทำ แม่กับหลานก็ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง ต่อไป ชีวิตก็ขาดความสุขสงบ
หรือต้องรอให้ใครสักคน โดนตาผมระบายอารมส์โมโหใส่จนตาย
สุดท้ายนี้จะขอถามหน่อยว่า มีหน่วยงานไหนช่วยผมแก้ปัญหานี้ใด้บ้าง
ไม่ขอไกล่เกลี่ยแล้ว อยากจบปัญหาไม่ใช่อยากรักษาให้เรื้อรัง. รึคงต้องฆ่าทิ้งจริงๆ
ตา พยาพยามฆ่าแม่ แต่ตำรวจไกล่เกลี่ยให้อยู่ด้วยกัน
60-70. เอง ยังไปตัดไม้ไปหาฟืนตามเขาสบายๆเลย
ปัญหานี้มันเกิดขึ้นมาบ่อยมาก
ตาเรา มีลูก 5 คน ลูกชาย 2คน ลูกสาว 3คน
แม่เราเป็นคนที่ 2 เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่แม่เรายังเด็ก
ตาเอาแม่ไปขายที่ประเทศลาว. แต่ยายเราก็ไปตามเอากลับมา. ตาจะรักแค่ป้า. กับน้าชาย แค่สองคน ส่วนลูกคนอื่นๆตาจะเกลียดมาก ไม่รู้เพราะอะไร
จนแม่เราใด้แต่งงานกับพ่อเรา ตาก็ยิ่งเกลียดรวมถึงพ่อเราด้วย ไล่พ่อกับแม่เราออกจากบ้าน ขนะนั้นแม่เราท้องพี่สาวคนโต. ก็ใด้หนีจากบ้านนั้นมา มาสร้างบ้านอยู่อีกที่นึงโดยพ่อเรา ไปขอเงินกับปู่ของเรามา450. บาทเอามาซื้อที่สร้างบ้านไม้
แค่เพียงระยะเวลาไม่นาน ยายเราก็เสีย ตาเราจากแต่ก่อน บังคับลูกเมียทำไร่ ไถนา ส่วนตัวเองเล่นแต่การพนัน. ออกปล้น วัว ควาย. พอเมียตาย ก็บังคับลูก
จนลูกแต่ละคนหนีไปมีครอบครัวของตัวเองหมด
ตาเราไม่มีที่ไปเพราะบ้านที่อยู่ตาเอาไปขายเล่น พนันกำถั่วจนหมด จึงบากหน้ามาขอ อาศัยบ้านเราอยู่
ขนะนั้นเรากับน้องชายเกิดแล้ว ซึ่งพ่อเราเกลียดตา
มาก จะไม่ให้อยู่ด้วยเพราะพ่อเราทำงานเลื่อยไม้มาสร้างจนใด้บ้านหลังนึง
แต่แม่เรา ทนสงสารพ่อไม่ไหว. จึงให้มาอยู่ด้วย
พอเวลาผ่านไปเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นพอพวกเราโตขึ้น อายุใด้ 4-5ขวบ แม่ กับพ่อเรา กับพี่สาว ก็ไปทำงานในกรุงเทพ รับจ้างเข็นผัก ส่วนแม่เราขายผัก
ส่งเงินมาให้ตาเลี้ยงดูพวกเรา
แต่ตาเราชอบเอาเงินไปเล่นหวยหุ้น จนหมด เรากับน้องชายต้อง ไปยืนคอยรอเซ็นกับข้าวที่ขายไม่หมด
ปลาเค็ม มาม่า ปลากระป๋อง
โดยที่พ่อแม่เราไม่รู้เลย สมัยนั้นไม่มีโทรสัพ
เสาร์. อาทิตย์. วันหยุด ตาก็จะพาพวกเราไปขุดแย้
ไปหาหน่อไม้ วิดบ่อปลา งมหอย มาทำกับข้าว
เหมือนเคย ตาชอบตีน้องเราเพราะมันหน้าเหมือนแม่
พวกเราอยู่อย่างลำบากจนอายุใด้ 10-11ขวบ
พ่อแม่เรา เลยให้พวกเรามาเรียนที่ กรุงเทพ
ส่วนตาเรา ไม่มีใครส่งเสียเลี้ยงดูแกต่อ
แกก็ไปขอ อาศัยบ้านลูกคนโต
อยู่แบบนั้นสัก 1-2ปี. ก็โดนลูกเขยไล่หนี
ช่วงนั้นแม่เรากับพวกเราจะมาเปิดร้านโชว์ห่วย
พอดี เปิดร้านใด้ไม่นาน รถของกำนันก็ขนข้าวของตาเรามาส่งที่บ้านเรา แล้วบอกแกไม่มีที่ไปโดนลูกสาวคนโตไล่ออกจากบ้าน เพราะไปนินทาผัวเค้าว่าผัวเค้า
สุดท้ายบุญก็มาตกอยู่ที่แม่เรา
และเหตุการมันเริ่มเลวร้ายเมื่อพ่อเราก็พลอยทะเลาะกับแม่เราด้วย แต่แม่เราก็เลือกตา สุดท้ายทะเลาะกันจนต้องเลิกกัน. เราเลือกอยู่กับแม่
และตาเราหลังจากย้ายมาอยู่ที่บ้านเราใด้4-5. ปีก็เริ่มกลายเป็นผีตัวเก่า ระรานเรากับน้อง บังคับให้ไปรับจ้างทำงาน
จ้องจะตีแต่น้องเรา
พวกเราทนการระรานจากตามาเป็นสิบปี
จนต้องหนีไปหางานทำที่อื่น อยากกลับบ้านก็ไม่มีความสุข บางครั้งไล่เรากับน้องไปนอนที่อื่น ห้ามแม้แต่จะกินข้าว กินน้ำ
พอเราแจ้งความตำรวจก็ไม่รับแจ้ง ว่าเป็นเรื่องในครอบครัว
เราคิดอยู่หลายครั้ง ว่าจะฆ่าตาเราทิ้งเลยดีมั้ย
ให้แม่ กับน้อง และพี่สาวกับหลานๆเราใด้กลับมาอยู่บ้านอย่างมีความสุข.
แต่คนอื่นๆก็บอก. ทั้งเพื่อน ทั้งน้องก็บอกว่าอย่าทำเลยมันบาป ติดคุกด้วยอีกไม่กี่ปีแกก็ตาย แต่กว่าแกจะตาย แม่ผมจะตายก่อนนี่สิครับ
จากเหตุการนั้นผ่านไปหลายปีผมก็มีแฟน ทุกครั้งแฟนผมก็จะถามเสมอว่า เทศกาลนี้น่าจะพาไปเยี่ยมบ้านบ้าง ขนาดตัวผมเอง ไม่ใด้กลับบ้านมา5ปี คิดถึงบ้านครับ คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อน
มีแต่แม่กับหลานที่อยู่บ้านนั้นกับตา จะเปิดเพลงเสียงดัง จะพาเพื่อนมาดูหนัง หรือมาติวหนังสือก็ไม่ใด้ ตาแกไม่ชอบจะไล่ตะเพิดหมดทุกคน
หลานผมนี่กลัวจนหัวหด.
พักหลัง 4-5เดือนมานี้ตาชอบบอกให้หลานสาวเปิดยูทูปที่มีพวกคลิป เต้นโป๊ๆให้ดู และชอบชวนหลานสาวผมเนี่ยไปหาหน่อไม้ ไปขุดแย้ พอมันไม่ไปก็จะตีมัน. พอแม่ผมไปห้ามก็เอาพร้าไล่ฟันแม่ผมจนต้องหนีไปพึ่งบ้านอื่น
ชาวบ้านเค้าก็เอือมระอา แต่แจ้งความทีไร ตำรวจ
ที่มาก็แค่มาแบบ ขอไปที ไม่ใด้หาทางออกหรือแก้ปัญหาอะไรให้ใด้เลย พอตำรวจกลับไปตาก็เอามีดมาจ่อคอแม่แล้วขู่จะปาดคอ แถมทำลายข้าวของ
ว่าบ้านนี้เป็นบ้านแก
พอแจ้งไปที่อำเภอ. ขอบ้านให้แก. ทางอำเภอก็ไม่ยอมให้แถมยังบอกอีกว่า แกบอกว่าแค่สอนลูกสอนหลาน ไม่เคยคิดจะตีจะฆ่าอะไรเลย. อยากอยู่กับลูกนี่แหละ สุดท้ายก็ไม่มีหน่วยงานไหนช่วยผมกับแม่ใด้เลย. ลูกของแกแต่ละคนต่างไม่เอาแกเลย
ยิ่งลูกรักของแก. ยิ่งเนรคุณ เลี้ยงพ่อตาแม่ยาย
จนตายส่งลูกเลี้ยงสองคนเรียนจนจบปริญญา
แต่ไม่เคยส่งเงินมาให้พ่อของตัวเองสักบาทเดียว
ยิ่งลูกสาวคนสุดท้องของแก ออกจากบ้านตั้งแต่อายุ19. จนตอนนี้อายุ45. ไม่เคยมาเยี่ยมพ่อเลย
ทั้งที่เป็นบ้านของพวกผม ที่พ่อสร้างใว้ให้
กลับอยู่ไม่ใด้ เครื่องมือช่างของพ่อผม ตาก็ขนไปขายหมด จนพ่อผมท่านไปบวช และท่านเสียชีวิตไปแล้ว แต่ตาผมก็ยังอยู่
ยิ่งเมื่อเย็นวันนี้. 22 มีนาคม 2561 แม่โทรมาบอกว่าตา ขว้างพร้าใส่แม่ แม่กลัวจนวิ่งหนีไปหลบบ้านคนอื่น ตาก็ตามไป เหตุเกิดเพราะ ตาบังคับแม่ให้
ไปเบิกเบี้ยยังชีพคนชรา. แม่เราไปแล้วทางธนาคารเค้าก็บอกว่าเงินไม่เข้า2-3เดือนแล้ว
ตาก็หาว่าแม่เรา เอาเงินตา ชาวบ้านเค้าช่วยยืนยัน
ตาก็หาว่าชาวบ้านเกลียดแกอยู่แล้วก็ต้องเข้าข้างกัน
ผมเริ่มจะทนไม่ใด้แล้ว
ไกล้หมดความอดทนเต็มที. กลัวพลั้งมือฆ่าตาของตัวเอง. ถ้าผมไม่ทำ แม่กับหลานก็ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง ต่อไป ชีวิตก็ขาดความสุขสงบ
หรือต้องรอให้ใครสักคน โดนตาผมระบายอารมส์โมโหใส่จนตาย
สุดท้ายนี้จะขอถามหน่อยว่า มีหน่วยงานไหนช่วยผมแก้ปัญหานี้ใด้บ้าง
ไม่ขอไกล่เกลี่ยแล้ว อยากจบปัญหาไม่ใช่อยากรักษาให้เรื้อรัง. รึคงต้องฆ่าทิ้งจริงๆ