ธุรกิจ...อมยิ้ม

ดาริกาเพริศแพร้ว พรรณราย ล้วนแต่โสภาคย์พราย พรั่งพร้อม ดวงดาวดั่งหญิงชาย เคียงคู่ ใคร่พบผู้มอบอ้อม -กอดได้เช่นเดือน ดาราดาษดื่นนั้น มากมี ไหนเล่าอิสตรี คู่ข้า เห็นเพ็ญคู่สุรีย์ ห่อนซ่อน ฤาว่าเกิดมาช้

กลอนสรตะ Pranit หมากปราง นางปอกแล้วใส่โถแก้ว แพร้วพรายแสงยามชื่น รื่นโรยแรงปรางอิ่มอาบ ซาบนาสา พลับจีน จักด้วยมีดทำประณีต น้ำตาลงาคิดโอษฐ์ อ่อนยิ้มมายายิ่งผล ดลพลับพรรณ น้อยหน่า นำเม็ดออกปล้อนเปล

ศุภมาสผลัดเปลี่ยนเวียนบรรจบ สิ้นพิภพกาลเก่าที่เฝ้าสมัย สุริยาเรืองรองส่องฟ้าไกล เบิกอรุณวันใหม่ให้ร่มเย็น รอยอดีตที่พลาดพลั้งจงวางไว้ เก็บเป็นบทเรียนใจที่มองเห็น หยาดน้ำค้างพรมพรมล่มลำเค็ญ ทุกข์ลำเข็

สุสานสรวง ร่วงโรย ดั่งโลกฝัน เงาจันทร์ส่อง ซึ้งซับ กับพฤกษา ดอกไม้โปรย กลบหลับ วิญญาณลา เสียงลมพา โหยหวน ครวญนิรันดร์ ใต้ป้ายหิน ผุพัง ดั่งอาณา ซากอุรา จ่อมจม ทิ้งฝอยฝัน ดินซ่อนร่าง รุ่ยลับ ดับตะวัน

สิบปีผ่านกลางคลื่นและลมกล้า เหงื่อเค็มเคล้าผืนฟ้าทะเลใหญ่ เรือแล่นฝ่าโขดหินทุกแห่งไกล จวบจนใจเริ่มล้าในคราวนี้ แสงตะวันเคยแผดบนฟ้าร้อน เคยหลับตานอนฟังคลื่นแทนเสียงฝันดี เคยยิ้มให้ฟ้าหลังพายุที่เคยมี

พิบูลย์บุปผาไพรพฤกษ์ประดับพื้น ระบายชื้นชโลมช่อ ณ ขอบฟ้า คือกล้วยไม้ไท้แท้แผ่พรรณา สืบศรัทธาแผ่นดินถิ่นสยาม เอื้องคำทอง ผ่องผิวดั่งทิพย์แสง สุกแสดงดั่งสุริยาฉายประกายงาม ช่อนวลผ่องต้องลมระดมตาม คือเร