ขอบอกก่อนเลยนะคะว่าจขกท.คือเด็กที่โตมาแบบปกติ ที่บ้านรักกันดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันไม่ปกติคือเราจะคุยแบบเป็นเรื่องเป็นราวกับตัวเอง เป็นมาตั้งแต่ป.4 คือการคุยคนเดียวของจขกท.คือแบบถ้าใส่หูฟังคนอื่นก็คิดว่าคุยโทรศัพท์ เป็นบ่อยขนาดที่เราไม่เหงาเลยเพราะเราคุยกับตัวเองได้ ในห้องเรียนเวลาเรียนๆอยู่เราก็ไม่คุยกับใคร เหม่อแล้วก็พูดกับตัวเองยิ้มหัวเราะเป็นแบบนี้จนเพื่อนสงสัย หรือเวลาร้องไห้ก็จะปลอบตัวเองกอดตัวเองได้ แบบนี้ปกติไหมคะ