แม่รักลูกไม่เท่ากัน

เราเป็นลุกคนเล็กค่ะ เรามีพี่สาว พี่สาวเราสวยมาก เรียนเก่ง ทำอาหารอร่อย เก่งด้านงานบ้าน เราจึงโดนเปรียบเทียบเสมอ  เราเสียใจมาก ที่ทุกครั้งแม่จะพูดจาทำร้ายจิตใจเรา ว่าเราไม่น่าเกิดมาเลย เราไม่เคยเป็นได้แบบพี่สาว เราเคยได้ยินแม่พูดกับคนอื่นๆว่า แม่รักพี่เรามาก เราขี้เกียจ ทำอะไรก็หยาบไม่มีความแม่ศรีเรือน เลือกได้ก็ไม่อยากเลี้ยง แม่บอกเราเสมอว่า เราเป็นคนไม่ดี ลูกนรก เราเสียใจทุกครั้งที่ได้ยินแบบนี้ แม่ให้พี่เราได้ทุกอย่าง. เราได้บ้างไม่ได้บ้างต้องเก็บเองตลอด เราเสียใจไม่มีคำใดบรรยายได้  แม่ตบเราเรายังไม่เคยเสียใจเท่าคำพูดที่เปล่งมาจากคนที่เรารักที่สุด. เราไม่รู้จัทำยังไง บางครั้งสิ่งที่เราอธิบาย ก้คือการเถียง แต่อยากให้แม่เข้าใจว่าเราไม่ได้อยากจะทำแบบนั้น แม่กำลังเข้าใจเราผิด แต่แม่ก็ไม่เคยรับฟัง  แม่รักพี่เรามาก พี่ขอแม่ให้ได้เสมอ ต่างจากเรานะคะที่ไม่เคยได้รับสิทธิ์นั้นเลย. พ่อก็เป็นกลางเสมอ ไม่เคยทำให้เราเสียใจ. แต่เราอยากให้พ่อพูดกับแม่บ้างว่าเราก็มีส่วนที่เราดี เราอาจจะไม่ได้ดีแบบพี่แต่เราก็มีหัวใจทุกอย่างเรารับรู้ได้ เรารุ้สึกเป็น เรารู้แม่ทำงานเหนื่อยเพื่อเรา. ทำให้บ้านเรามีฐานะที่ดี และรักลูกทุกคน แต่รักไม่เท่ากัน เราน้อยใจไม่กล้าจะถามแม่ หรืออะไรอีกเลย เราไม่อยากเสียใจอีกแล้ว เราไม่ทีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไปเลย ต้องไปแอบร้องไห้คนเดียวตลอด  แต่เราก้อยากรุ้ถึงเหตุผลว่าทำไมแม่ต้องรักแต่พี่