กลุ่มใจมาก ขอคำปรึกษาหน่อยน้ะ ไม่รู้ว่าจะทำไงต่อแล้ว

**สำหรับเรื่องนี้ หลายคนอาจมองว่า ไม่ควรเอามาถาม แต่เพราะเราพูดกับใครในบ้านไม่ได้จริงๆ ในเมื่อคนที่รู้จักพูดไม่ได้ เราก็ไว้ใจที่จะถามกับคนที่ไม่เคยยจะเห็นหน้า เพราะมันสบายใจกว่า ใครจะตอบหรือไม่ตอบก็ได้น้ะ แต่ขอแค่อย่าซ้ำเติม เพราะตอนนี้จิตใจ จขกท. ย่ำแย่มาก ต้องการแค่คำแนะนำหรือการให้กำลังใจ ไม่ใช่การซ้ำเติม**หมายเหตุ
เข้าเรื่อง
พ่อเราไปทำงานต่างจ. แล้วนานๆทีถึงจะกลับ วันนั้นเราไม่สบาย เลยไม่ได้ไปรร.
นอนพักอยู่บ้าน แล้วพอเราเดินมาห้องแม่ เราก็เจอเจ็คพ็อต เราเห็นผช.ไม่ได้ใส่เสื้อ กำลังใส่กางเกงอยู่
ส่วนแม่เราใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว พอทั้งสองเห็นเรา ไอ้ผช.เ_ี้ยนั้นก็ไปหลบ เราก็ไม่ได้ว่า
เพราะคนที่เราจะคุยคือแม่ไม่ใช่มัน เราเลยปิดประตูแล้วกลับเข้าห้องเรา สักพักก็เดินเข้าไปใหม่
แม่ก็บอกเราว่าไม่ใช่อย่างที่เราคิด เรากำหมัดแน่นเลย แล้วก็พูดไปสั้นๆ  "_โตแล้วน้ะแม่ ทำไม_จะดูไม่ออกว่ามันคืออะไร"
แม่เราก็บอกว่าพ่อกับแม่ไม่ได้มีอะไรกันมาตั้งปีกว่าแล้ว จี๊ดเลย "แล้วมันใช่เรื่องที่แม่ต้องทำป้ะ"
น้ำตาเราไหลน้ะ แต่เสียงร้องมันไม่มีนี่สิ เพราะเจ็บ เจ็บจนแทบพูดไม่ออก ท่านปลอบเรา แล้วก็ขอ ว่าให้เรื่องเนี้ย
เราลืมไปซะ ไม่ต้องไปพูด ไม่ต้องไปบอกใคร เราเลยขอแม่ไปสั้นๆว่า อย่าให้มีอีก ขอให้แม้งจบแค่นี้
ตอนแรกคิดว่าแม่จะทำ แต่เรามาจับได้ว่าแม่ยังกลับไปคุยกับมันอีก แต่เราเลือกที่จะเงียบ พอไอเ_ี้ยนั้นไม่ค่อยมาหาแม่
แม่ก็จะเริ่มอารมณ์เสียง่ายๆ ชอบโวยวาย ไม่มีเหตุผล ไม่ค่อยคุยกับพ่อ เราก็พูดเรื่องนี้กับใครไม่ได้ พอจะพูดกับพี่ชาย
ก็กลัวพี่จะทำร้ายแม่ จะคุยกับแม่ แม่ก็ร้อง แล้วเป็นอย่างนี้มาเกือนสองเดือนแล้ว เราไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง
ขอคำปรึกษาหน่อย ว่าเราควรทำยังไงกับเรื่องนี้ดี