ก่อนอื่นผมขอเล่าเหตุการณ์ก่อนที่ผมจะอกหักก่อนนะครับ
ผมเรียนอยู่ปี 4 แอบชอบเพื่อนคนนึงมาตั้งแต่ปีสอง ผมทำทุกอย่างเพื่อจะให้เธอสนใจ ผมตั้งใจลดน้ำหนักลงมา 20 กิโล ผมเป็นคนไม่กินเหล้ากินเบียร์ผมก็หัดกินเพราะว่าอย่างเข้ากับเธอให้ได้(ทุกวันนี้ต้องกินแทบจะทุกวัน) ผมแอบเก็บรูปเธอไว้ในโทรศัพท์กับในคอมพ์โหลดมาบ้าง ถ่ายเองบ้าง หมากฝรั่งที่เธอยื่นให้โดยไม่ได้คิดอะไรผมก็ยังเก็บมันไว้อย่างดี ที่ผ่านเธอก็มีแฟนมาตลอดผมก็แอบเศร้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อารมณ์คนแอบชอบ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆก็มีความสุขแล้ว พอขึ้นถึงปี 4 เราทั้งคู่สนิทกันมากขึ้น คุยกันมากขึ้น มีวันนึงไก้ไปส่งเธอที่หอเพราะแฟนเธอไม่ว่าง แม้มันจะเจ็บมากๆแต่ก็โคตรมีความสุขเลยครับผมคงไม่มีวันลืมวันนั้นแน่ๆ ด้วยความสนิทนี่แหละครับทำให้ผมเริ่มคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงจะมีใจให้กันบ้าง และมันก็เป็นความคิดที่ผิดจริงๆ ผมตัดสินใจบอกเธอไป แล้วอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย เธอก็ไม่ได้พยายามที่จะตีตัวออกห่างอะไร แต่เป็นผมเองที่กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เราคุยกันพยายามหาทางออกแต่เหมือนมันไม่มีทางเลย คนหนึ่งความรู้สึกมันเกินเพื่อนไปแล้ว อีกคนหนึ่งให้ได้แค่เพื่อนจริงๆ สุดท้ายเราก็ห่างกัน เหลือเวลาเรียนด้วยกันอีกแค่เดือนกว่าก็ต้องแยกย้ายกันไปแล้ว คงจะไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกันแล้ว
ทุกวันนี้ผมยังคิดอยู่เลยว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คงไม่พูดออกไป จะเก็บมันไว้อย่างนี้ รักษาความสัมพันธ์ไว้ ถึงแม้จะเจ็บแต่มันก็มีความสุข แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้วคิดถึงวันเวลาที่ผ่านๆมาของเราสองคนจัง
อยากจะขอโทษเธอที่ทำให้ต้องลำบากใจ ขอโทษที่กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้
สุดท้ายอย่างบอกเธอว่า ไม่เคยโกรธ ไม่เคยเกลียด ยังคิดถึง ยังอยากเจอทุกวัน ยังอยากรู้ว่าเป็นอย่างไร แต่ที่ต้องออกมาเพราะกลัวความคิดของตัวเองที่มันตัดใจจากเธอไม่ได้ รักและหวังดีเสมอ....เพื่อน
จึงอยากจะถามเพื่อนๆ พี่ๆ ว่า เราจะก้าวผ่านจากรักแรกนี้ได้อย่างไงครับ
อกหักจากรักแรกผ่านกันไปได้อย่างไงครับ
ผมเรียนอยู่ปี 4 แอบชอบเพื่อนคนนึงมาตั้งแต่ปีสอง ผมทำทุกอย่างเพื่อจะให้เธอสนใจ ผมตั้งใจลดน้ำหนักลงมา 20 กิโล ผมเป็นคนไม่กินเหล้ากินเบียร์ผมก็หัดกินเพราะว่าอย่างเข้ากับเธอให้ได้(ทุกวันนี้ต้องกินแทบจะทุกวัน) ผมแอบเก็บรูปเธอไว้ในโทรศัพท์กับในคอมพ์โหลดมาบ้าง ถ่ายเองบ้าง หมากฝรั่งที่เธอยื่นให้โดยไม่ได้คิดอะไรผมก็ยังเก็บมันไว้อย่างดี ที่ผ่านเธอก็มีแฟนมาตลอดผมก็แอบเศร้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อารมณ์คนแอบชอบ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆก็มีความสุขแล้ว พอขึ้นถึงปี 4 เราทั้งคู่สนิทกันมากขึ้น คุยกันมากขึ้น มีวันนึงไก้ไปส่งเธอที่หอเพราะแฟนเธอไม่ว่าง แม้มันจะเจ็บมากๆแต่ก็โคตรมีความสุขเลยครับผมคงไม่มีวันลืมวันนั้นแน่ๆ ด้วยความสนิทนี่แหละครับทำให้ผมเริ่มคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงจะมีใจให้กันบ้าง และมันก็เป็นความคิดที่ผิดจริงๆ ผมตัดสินใจบอกเธอไป แล้วอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย เธอก็ไม่ได้พยายามที่จะตีตัวออกห่างอะไร แต่เป็นผมเองที่กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เราคุยกันพยายามหาทางออกแต่เหมือนมันไม่มีทางเลย คนหนึ่งความรู้สึกมันเกินเพื่อนไปแล้ว อีกคนหนึ่งให้ได้แค่เพื่อนจริงๆ สุดท้ายเราก็ห่างกัน เหลือเวลาเรียนด้วยกันอีกแค่เดือนกว่าก็ต้องแยกย้ายกันไปแล้ว คงจะไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกันแล้ว
ทุกวันนี้ผมยังคิดอยู่เลยว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คงไม่พูดออกไป จะเก็บมันไว้อย่างนี้ รักษาความสัมพันธ์ไว้ ถึงแม้จะเจ็บแต่มันก็มีความสุข แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้วคิดถึงวันเวลาที่ผ่านๆมาของเราสองคนจัง
อยากจะขอโทษเธอที่ทำให้ต้องลำบากใจ ขอโทษที่กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้
สุดท้ายอย่างบอกเธอว่า ไม่เคยโกรธ ไม่เคยเกลียด ยังคิดถึง ยังอยากเจอทุกวัน ยังอยากรู้ว่าเป็นอย่างไร แต่ที่ต้องออกมาเพราะกลัวความคิดของตัวเองที่มันตัดใจจากเธอไม่ได้ รักและหวังดีเสมอ....เพื่อน
จึงอยากจะถามเพื่อนๆ พี่ๆ ว่า เราจะก้าวผ่านจากรักแรกนี้ได้อย่างไงครับ