เราไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้วค่ะ

รู้สึกเหมือนแม่รักพี่มากกว่าเลยค่ะ เราอายุ 13 พี่เราอายุ 18 เราติดพี่มาก เราชอบทำอะไรเหมือนๆพี่ แต่แม่ไม่เคยด่าพี่เลยมีแต่ด่าเรา ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ทำไรผิด แม่ดูไม่ค่อยสนใจเราเลย พี่เราสอบเตรียมไม่ติดแม่ก็แค่กลุ้มใจนิดๆ แล้วบอกพี่ว่า “เอาใหม่นะลูก” แล้วแม่มาพูดกับเราว่า “ถ้าสอบม.1ไม่ติดแม่ไม่หาที่เรียนให้นะ” แล้วเราก็สอบติด แม่ก็ไม่ได้ดีใจอะไรเลย แล้วเราก็สัญญากับแม่ไว้ว่า ถ้าเราสอบม.1ติด เราจะเอามือถือเครื่องใหม่ แต่ตอนนี้มันผ่านมานานมาก เรายังไม่ได้เลย มันมีวันนึงอยู่ๆเราก็โดนด่าแม่เราเลยบอกว่า ไม่ให้ดีมั้ยหนิ เบื่อ แบบนี้เลยค่ะ เรารู้สึกน้อยใจมากๆเลย เราทำอะไรไม่เคยถูกเลย ใช่สิเราไม่ดีแบบพี่เรานิ ขนาดทำไรผิดยังชมเลย เราไม่อยากอยู่แบบนี้แล้วอะค่ะ เราร้องไห้ทุกครั้งเลย เรามีความสุขมากกว่านี้ตอนที่เราอยู่กับเพื่อน เรายิ้มตลอดเวลา แต่กลับกันกับตอนอยู่กับแม่ เราจะหน้าบูดตลอด แม่ก็ชอบด่าเราว่า อย่าหน้าบูดหลายแม่ไม่ชอบ เราอยากตอบกลับแม่มากเลยว่า ก็ไม่มีความสุขนิ จะยิ้มทำไม...