จุดเริ่มต้นมันเกิดขึ้นเมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว ผมเรียนอยู่ม.5 เป็นโรงเรียนประจำจังหวัด แล้วจะมีน้องๆจาก ม.3 สอบเข้า ม.4 ทั้งจากโรงเรียนที่ผมเรียนอยู่และจากโรงเรียนอื่นมาสอบ พอเปิดเทอมวันแรกซึ่งแน่นอนตามประสาเด็กวัยรุ่น ม.5 เปิดเทอมมาก็ต้องส่องรุ่นน้อง
น่ารักๆที่เข้ามาใหม่กับเพื่อนๆ นิสัยเดิมผมก็แบบแบดๆพอประมาณแต่ไม่ใช่ดูดบุหรี่ยกพวกตีนะ แต่แบดเรื่องผู้หญิง แบบเห็นใครน่ารักคือกุต้องได้เฟสได้เบอร์เขา แต่ผมก็ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ไม่เคยจริงจังกับใครเคยมีบางความสัมพันธ์ที่ดูไปได้ดีแต่สุดท้ายผมก็ถอยออกมาจากความสัมพันธ์โดยไม่มีเหตุผล ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเรื่องเรียนที่เราไม่มีเวลาให้เขาด้วย แต่วันเปิดเทอมปีนั้นผมได้เจอน้องคนนึงอยู่ ม.4 เข้ามาใหม่เป็นคนเรียบร้อย รอยยิ้มดุหวานๆดูสดใส ความรู้สึกตอนนั้นคือแบบทุกอย่างมันหยุดสนใจจากสิ่งรอบข้างโฟกัสอยู่แค่น้องเขาจุดเดียว ผมก็ไม่เคยเชื่อนะว่ามันจะมีความรู้สึกแบบนี้เพราะที่ผ่านมาไม่เคยเป็นอาจจะดูไร้สาระแต่คนที่เคยเป็นจะเข้าใจเลย
ผมไม่กล้าที่จะเข้าไปขอเฟสด้วยซ้ำทั้งที่ช่ำชองเรื่องนี้ หลังจากนั้นอาทิตย์นึงผมก็ได้เฟสน้องเค้ารู้ชื่อน้องเขาโดยให้รุ่นน้องอีกกลุ่มเป็นสายสืบมาให้555555 ผมจึงทักเฟสไปอารมณ์การสนทนามันจะแบบตึงๆมากคือน้องเขาแบบถามคำตอบคำ ดูเข้าถึงได้ยาก มีความติส แต่โลกส่วนตัวไม่สูง ผมตามจีบแต่ก็ไม่ได้ตื้อจนเขารำคาญ ปกติผมจะติดเพื่อนมากตกเย็นมาก่อนกลับบ้านนี่ต้องเข้าโดมเตะฟุตซอล แต่ตอนนั้นผมนี่ทิ้งทั้งเพื่อนทั้งบอล มาเพื่อรอเจอน้องเขากลับบ้านทุกเย็น ตอนเช้ารีบมาโรงเรียนทั้งๆที่เมื่อก่อนคือไม่เบื่อไม้เมากับครูฝ่ายกิจการนักเรียนเลยเรื่องมาสาย น้องเขาทำให้ผมเปลี่ยนตัวเองในหลายๆอย่างให้ดีขึ้น จนมาถึงวันนึงน้องเขาหายไปเลยจากแชทเฟสและแบบอันเฟรนเพื่อนผมออก ผมก็ทักไปถามนะว่าทำไมมันเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ไม่เคยตอบเลย ผมอยากจะเข้าไปถามน้องเขาตรงแต่กลัวไปวุ่นวายในชีวิตเขาจนเกินไป จึงเลือกอยู่เฉยๆมาอย่างนั้นตั้งใจจะรอน้องเขาแบบจริงจัง มาปีนึงจนผมขึ้น ม.6 น้องเขาอยุ่ ม.5แต่ระหว่างนั้นผมก็คอยเปิดแชทน้องเขาตลอดทุกวันเผื่อเขาตอบมาแล้วมันไม่แจ้งเตือน ช่วงนั้นมันก็เฟลๆนิสัยแบดๆเดิมก็เริ่มกลับมา ไปคุยกับผู้หญิงคนนู้นบ้างคนนี้บ้างแต่สุดท้ายผมก็เป็นคนถอยออกมาทุกครั้งแบบเดิมเพราะรู้สึกเหมือนกับว่ามันรู้สึกผิดว่าไปคุยกับตรอื่นทั้งๆที่ผมกับน้องไม่ได้เป็นไรกัน น้องเขาก็ไม่ได้รับรู้หรือสนใจ จนมาถึงช่วงงานกีฬาสีผมกับน้องเขาต้องอยู่สีเดียวกันเพราะของผมจะแบ่งสีตามสายการเรียนผมกับน้องคืออยู่สายวิทย์-คณิต ต้องอยู่สีเดียวกัน แล้วปีผมต้องให้น้องๆ ม.5 ขึ้นแสตนเชียร์ซึ่งซ้อมอยู่กลางแดดข้างสนามฟุตบอล และนั่นแหละเลยได้ใกล้ชิดน้องอีกครั้งในช่วง 1 เดือนกว่า เราก็คอยหาน้ำ พัด หาอะไรบังแดดให้ หาอะไรให้กิน ดูแลให้ทุกอย่างรวมถึงเรื่องเรียนอันไหนไม่เข้าใจเราก็พยายามไปศึกษามาเพื่อสอนให้น้องเขาเข้าใจ และเป็นช่วงเดี๋ยวกับน้องๆที่เป็นหลีดเดอร์มาสนิทกับผม ชวนไปนู่นไปนี่ตลอดจะปฎิเสธน้องก็เดี๋ยวเสียความรู้สึกจนช่วงหลังๆห่างกันมากแต่ผมก็ยังไม่เคยถามน้องเค้าอีกว่าทำไมถึงหายไปตอนนั้น แต่จุดดราม่ามันอยู่ที่มีน้องอีกคนนึงในหลีดมาบอกว่าชอบผมและเข้ามาทำเหมือนผมเป็นแฟนน้องเขาเลยคือผมก็ไม่คิดว่ารุ่นน้องคนนั้นเขาจะกล้าพูดขนาดผมยังไม่กล้าเลยในความคิดส่วนตัวของผมนะ ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ห่างจากน้องคนที่ผมชอบเลย พยายามเข้าหาเหมือนเดิมตามปกติ แต่ดูน้องเขาพยายามห่างเราออกไปไม่ทักเหมือนเดิมเหมือนไม่อยากเจอเรา หรืออาจเป็นเพราะน้องในหลีดที่ทำให้น้องคนที่ผมชอบเสียความรู้สึก จนถึงวันปัจฉิมนิเทศซึ่งเป็นวันที่ผมไม่อยากให้มาถึงเพราะรู้ว่าเฮ้ย
กุจะไม่ได้มาเห็นหน้าน้องเขาทุกวันแล้วนะ ใครจะดูแลน้องว้ะเต็มใจได้แบบเรามั้ย แล้วเรื่องที่มันยังค้างคาอยู่ในใจจะเอายังไง เวลาก็ไม่มีเพราะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัย ตั้งแต่วันปัจฉิมผมพยายามหาน้องเขาเพื่อถ่ายรูปคู่สักครั้งเก็บไว้ในความทรงจำชีวิตมัธยมว่าเรามีแรงผลักดันเปลี่ยนแปลงตัวเองมาถึงตรงนี้ได้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะคนในรูปอีกส่วนหนึ่งคือครอบครัว แต่ผมก็ไม่เจอน้องเขาอีกเลยจนถึงวันนี้ผมก็ยังติดตามigเขาอยุ่ตลอดแต่ไม่เคยมีโอกาสได้เจอกันอีกเลย แต่ผมก็ยังรอว่าจะได้เจออีก จนเพื่อนบอกว่าผมอะโง่ๆอย่างนั้นอย่านี้รออยุ่ได้ผู้หญิงคนเดียว เสียท่าเสือแบบเมื่อก่อนหมด เดี๋ยวเข้ามหาลัยก็ลืมเองคนเด็ดๆเยอะแยะมหาลัย แต่สุดท้ายมันก็เหมือนผมปิดโอกาสไม่ยอมให้ใครเข้ามาอีกเลยเหมือนมันฝั่งใจอะไรสักอย่างในเรื่องนี้ คือจากเรื่องทั้งหมดผมดูเป็นคนโง่มากเลยหรอครับ หรือดูเป็นคนยังไง ผิดอะไรตรงไหนครับ
สุดท้ายนี้ผมอาจจะมีการใช้คำไม่เหมาะสมก็ขออภัยด้วยนะครับผมอยากทราบความคิดเห็นของคนที่พอเข้าใจให้คำแนะนำหรือเคยเป็นแบบผมมาแบ่งปันความรู้สึกครับ
ผมดูเป็นคนแบบไหนหรอครับขอความคิดเห็นหน่อยครับ งดดราม่านะครับ
น่ารักๆที่เข้ามาใหม่กับเพื่อนๆ นิสัยเดิมผมก็แบบแบดๆพอประมาณแต่ไม่ใช่ดูดบุหรี่ยกพวกตีนะ แต่แบดเรื่องผู้หญิง แบบเห็นใครน่ารักคือกุต้องได้เฟสได้เบอร์เขา แต่ผมก็ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ไม่เคยจริงจังกับใครเคยมีบางความสัมพันธ์ที่ดูไปได้ดีแต่สุดท้ายผมก็ถอยออกมาจากความสัมพันธ์โดยไม่มีเหตุผล ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเรื่องเรียนที่เราไม่มีเวลาให้เขาด้วย แต่วันเปิดเทอมปีนั้นผมได้เจอน้องคนนึงอยู่ ม.4 เข้ามาใหม่เป็นคนเรียบร้อย รอยยิ้มดุหวานๆดูสดใส ความรู้สึกตอนนั้นคือแบบทุกอย่างมันหยุดสนใจจากสิ่งรอบข้างโฟกัสอยู่แค่น้องเขาจุดเดียว ผมก็ไม่เคยเชื่อนะว่ามันจะมีความรู้สึกแบบนี้เพราะที่ผ่านมาไม่เคยเป็นอาจจะดูไร้สาระแต่คนที่เคยเป็นจะเข้าใจเลย
ผมไม่กล้าที่จะเข้าไปขอเฟสด้วยซ้ำทั้งที่ช่ำชองเรื่องนี้ หลังจากนั้นอาทิตย์นึงผมก็ได้เฟสน้องเค้ารู้ชื่อน้องเขาโดยให้รุ่นน้องอีกกลุ่มเป็นสายสืบมาให้555555 ผมจึงทักเฟสไปอารมณ์การสนทนามันจะแบบตึงๆมากคือน้องเขาแบบถามคำตอบคำ ดูเข้าถึงได้ยาก มีความติส แต่โลกส่วนตัวไม่สูง ผมตามจีบแต่ก็ไม่ได้ตื้อจนเขารำคาญ ปกติผมจะติดเพื่อนมากตกเย็นมาก่อนกลับบ้านนี่ต้องเข้าโดมเตะฟุตซอล แต่ตอนนั้นผมนี่ทิ้งทั้งเพื่อนทั้งบอล มาเพื่อรอเจอน้องเขากลับบ้านทุกเย็น ตอนเช้ารีบมาโรงเรียนทั้งๆที่เมื่อก่อนคือไม่เบื่อไม้เมากับครูฝ่ายกิจการนักเรียนเลยเรื่องมาสาย น้องเขาทำให้ผมเปลี่ยนตัวเองในหลายๆอย่างให้ดีขึ้น จนมาถึงวันนึงน้องเขาหายไปเลยจากแชทเฟสและแบบอันเฟรนเพื่อนผมออก ผมก็ทักไปถามนะว่าทำไมมันเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ไม่เคยตอบเลย ผมอยากจะเข้าไปถามน้องเขาตรงแต่กลัวไปวุ่นวายในชีวิตเขาจนเกินไป จึงเลือกอยู่เฉยๆมาอย่างนั้นตั้งใจจะรอน้องเขาแบบจริงจัง มาปีนึงจนผมขึ้น ม.6 น้องเขาอยุ่ ม.5แต่ระหว่างนั้นผมก็คอยเปิดแชทน้องเขาตลอดทุกวันเผื่อเขาตอบมาแล้วมันไม่แจ้งเตือน ช่วงนั้นมันก็เฟลๆนิสัยแบดๆเดิมก็เริ่มกลับมา ไปคุยกับผู้หญิงคนนู้นบ้างคนนี้บ้างแต่สุดท้ายผมก็เป็นคนถอยออกมาทุกครั้งแบบเดิมเพราะรู้สึกเหมือนกับว่ามันรู้สึกผิดว่าไปคุยกับตรอื่นทั้งๆที่ผมกับน้องไม่ได้เป็นไรกัน น้องเขาก็ไม่ได้รับรู้หรือสนใจ จนมาถึงช่วงงานกีฬาสีผมกับน้องเขาต้องอยู่สีเดียวกันเพราะของผมจะแบ่งสีตามสายการเรียนผมกับน้องคืออยู่สายวิทย์-คณิต ต้องอยู่สีเดียวกัน แล้วปีผมต้องให้น้องๆ ม.5 ขึ้นแสตนเชียร์ซึ่งซ้อมอยู่กลางแดดข้างสนามฟุตบอล และนั่นแหละเลยได้ใกล้ชิดน้องอีกครั้งในช่วง 1 เดือนกว่า เราก็คอยหาน้ำ พัด หาอะไรบังแดดให้ หาอะไรให้กิน ดูแลให้ทุกอย่างรวมถึงเรื่องเรียนอันไหนไม่เข้าใจเราก็พยายามไปศึกษามาเพื่อสอนให้น้องเขาเข้าใจ และเป็นช่วงเดี๋ยวกับน้องๆที่เป็นหลีดเดอร์มาสนิทกับผม ชวนไปนู่นไปนี่ตลอดจะปฎิเสธน้องก็เดี๋ยวเสียความรู้สึกจนช่วงหลังๆห่างกันมากแต่ผมก็ยังไม่เคยถามน้องเค้าอีกว่าทำไมถึงหายไปตอนนั้น แต่จุดดราม่ามันอยู่ที่มีน้องอีกคนนึงในหลีดมาบอกว่าชอบผมและเข้ามาทำเหมือนผมเป็นแฟนน้องเขาเลยคือผมก็ไม่คิดว่ารุ่นน้องคนนั้นเขาจะกล้าพูดขนาดผมยังไม่กล้าเลยในความคิดส่วนตัวของผมนะ ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ห่างจากน้องคนที่ผมชอบเลย พยายามเข้าหาเหมือนเดิมตามปกติ แต่ดูน้องเขาพยายามห่างเราออกไปไม่ทักเหมือนเดิมเหมือนไม่อยากเจอเรา หรืออาจเป็นเพราะน้องในหลีดที่ทำให้น้องคนที่ผมชอบเสียความรู้สึก จนถึงวันปัจฉิมนิเทศซึ่งเป็นวันที่ผมไม่อยากให้มาถึงเพราะรู้ว่าเฮ้ย
สุดท้ายนี้ผมอาจจะมีการใช้คำไม่เหมาะสมก็ขออภัยด้วยนะครับผมอยากทราบความคิดเห็นของคนที่พอเข้าใจให้คำแนะนำหรือเคยเป็นแบบผมมาแบ่งปันความรู้สึกครับ