สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ 15 (เด็กมากใช่ไหมคะ) เรารู้สึกแบบนี้มาประมาณ 4 เดือนแล้วค่ะ อาการที่เรารู้สึกก็คือ เราไม่มีความสุข(เลย) ก่อนช่วง4เดือนที่ผ่านมานี้ เราเป็นคนเฮฮาค่ะ มีความสุข ในชีวิตประจำวันแทบจะไม่มีอะไรมาทำให้เราทุกข์ง่ายๆเลยค่ะ ถึงมีเราก็ลืมเร็วมาก เราแปลกใจตัวเองว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ จากคนที่เคยมีความสุข ก็กลายเป็นคนคิดมาก จากที่เคยพูดเยอะก็กลายเป็นคนพูดน้อย เราไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เราเคยเจอมันจะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า
คือเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว เรามีปัญหากับเพื่อน(สนิท) เราก็เลยไม่พูดไม่คุยกับเขาเลยค่ะ เราโกรธเขามาก ไม่ขอพูดนะคะว่าเรื่องอะไร(เรื่องมันดูไร้สาระค่ะ) หลังจากที่มีปัญหากันเราก็เฝดตัวออกมาอยู่กับเพื่อนอีกคน ความรู้สึกเรามันพูดไม่ถูกอ่ะค่ะ เพื่อนที่เรามีปัญหาด้วยคือดูไม่สะทกสะท้านดูไม่สำนึกอะไรเลย เราก็ไม่รู้ทำไมเราต้องเฉยๆ เราทำไมไม่ด่าเพื่อนคนนั้นบ้าง เราแทบไม่เข้าใจตัวเองเลยค่ะ แล้วเราเหม่อบ่อยด้วย(ซึ่งไม่เคยเป็นมาก่อน) เพื่อนในห้องก็ชอบทักว่าทำไมช่วงนี้เหม่อๆ กลับบ้านมาเราคิดแต่เรื่องนั้น แล้วเราก็ร้องไห้คนเดียวบ่อยขึ้น บางทีทำอะไรก็ทำได้ไม่เต็มที่ เราพยายามที่จะทำให้ตัวเองกลับมาเป็นคนสดใสเหมือนเดิม แต่ยิ่งพยายามทำ มันก็เหมือนกับว่าเราหลอกตัวเองว่ามีความสุขอยู่ เราทำมันได้ไม่นาน เราก็กลับมาซึมเหมือนเดิมค่ะ เมื่อก่อนเราเป็นคนเอนจอยกับการไปโรงเรียน ไปเจอเพื่อน แต่ตั้งแต่นั้นมา เรารู้สึกว่าทุกครั้งที่เราตื่นไปเรียน เราทรมาน เราอยากกลับบ้านเร็วๆ ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากตอบคำถามใคร เวลาที่เรามีปัญหา เราไม่บอกใคร ไม่ปรึกษาใคร เราพยายามจะแก้ปัญหานั้นด้วยตัวเอง แต่เราก็รู้สึกแพ้ทุกครั้ง เราไม่เคยเล่าให้ครอบครัวฟังไม่เคยเล่าให้เพื่อนฟังเลยค่ะ
เราอยากกลับไปเป็นเราคนเดิม คนที่ทุกอย่างสำเร็จ คนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆแบบนี้ คนที่มีความสุขมากๆ เราไม่รู้เราจะทำยังไงต่อ เราไม่รู้อาการเรามันคือโรคซึมเศร้าหรือเปล่า ถ้าผ่านมาอ่าน ช่วยให้คำปรึกษาเราทีนะคะ เพราะเราไม่เคยปรึกษาเรื่องนี้กับใครเลย //ขอบคุณค่ะ
อาการแบบนี้ ใช่โรคซึมเศร้าไหมคะ //ถ้าใช่ เราควรทำอย่างไรต่อไปดีคะ
คือเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว เรามีปัญหากับเพื่อน(สนิท) เราก็เลยไม่พูดไม่คุยกับเขาเลยค่ะ เราโกรธเขามาก ไม่ขอพูดนะคะว่าเรื่องอะไร(เรื่องมันดูไร้สาระค่ะ) หลังจากที่มีปัญหากันเราก็เฝดตัวออกมาอยู่กับเพื่อนอีกคน ความรู้สึกเรามันพูดไม่ถูกอ่ะค่ะ เพื่อนที่เรามีปัญหาด้วยคือดูไม่สะทกสะท้านดูไม่สำนึกอะไรเลย เราก็ไม่รู้ทำไมเราต้องเฉยๆ เราทำไมไม่ด่าเพื่อนคนนั้นบ้าง เราแทบไม่เข้าใจตัวเองเลยค่ะ แล้วเราเหม่อบ่อยด้วย(ซึ่งไม่เคยเป็นมาก่อน) เพื่อนในห้องก็ชอบทักว่าทำไมช่วงนี้เหม่อๆ กลับบ้านมาเราคิดแต่เรื่องนั้น แล้วเราก็ร้องไห้คนเดียวบ่อยขึ้น บางทีทำอะไรก็ทำได้ไม่เต็มที่ เราพยายามที่จะทำให้ตัวเองกลับมาเป็นคนสดใสเหมือนเดิม แต่ยิ่งพยายามทำ มันก็เหมือนกับว่าเราหลอกตัวเองว่ามีความสุขอยู่ เราทำมันได้ไม่นาน เราก็กลับมาซึมเหมือนเดิมค่ะ เมื่อก่อนเราเป็นคนเอนจอยกับการไปโรงเรียน ไปเจอเพื่อน แต่ตั้งแต่นั้นมา เรารู้สึกว่าทุกครั้งที่เราตื่นไปเรียน เราทรมาน เราอยากกลับบ้านเร็วๆ ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากตอบคำถามใคร เวลาที่เรามีปัญหา เราไม่บอกใคร ไม่ปรึกษาใคร เราพยายามจะแก้ปัญหานั้นด้วยตัวเอง แต่เราก็รู้สึกแพ้ทุกครั้ง เราไม่เคยเล่าให้ครอบครัวฟังไม่เคยเล่าให้เพื่อนฟังเลยค่ะ
เราอยากกลับไปเป็นเราคนเดิม คนที่ทุกอย่างสำเร็จ คนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆแบบนี้ คนที่มีความสุขมากๆ เราไม่รู้เราจะทำยังไงต่อ เราไม่รู้อาการเรามันคือโรคซึมเศร้าหรือเปล่า ถ้าผ่านมาอ่าน ช่วยให้คำปรึกษาเราทีนะคะ เพราะเราไม่เคยปรึกษาเรื่องนี้กับใครเลย //ขอบคุณค่ะ