เรามีปัญหาที่คิดออกแต่ตัดสินใจไม่ได้ ถึงแม้เราจะคิดในหลายๆมุมแล้ว แต่เราก็ยังตัดสินใจเองไม่ได้ค่ะ
เราก็อยู่ในพันทิพมาสักพักหนึ่ง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเราต้องมาตั้งกระทู้ เพราะเครียดและหาทางออกเองไม่ได้
(เราเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองสูงพอที่เคารพการตัดสินใจของตัวเอง)
จึงขอรบกวนขอความคิดเห็นหลายๆท่านค่ะ
เราควรจะลาออกตอนนีที่เรายังไม่มีปัญหาทางจิต หรือรอจนโอกาสใหม่มาดีคะ
เรารู้ว่างานไม่ได้หาง่ายเลย (แต่เราก็ไม่เคยตั้งใจหางานเต็มที่เท่าไหร่)
ปัญหามันอยู่ที่หัวหน้าและเพื่อนร่วมงานค่ะ เราเป็นลูกจ้างชั่วคราวในหน่วยงานรัฐ
ที่เงินจ้างเรามาจากต่างประเทศ เราต้องทำงานให้ส่วนกลาง และงานที่เราโดนมอบหมายในหน่วยงาน
งานนั้นเราพยายามทำเต็มที่ตามความสามารถเรา เราไม่ได้เก่งหรือเชี่ยวชาญด้านเอกสารระเบียบราชการ
เราไม่รู้ว่างานที่ส่วนกลางให้มาทำอย่างไร เราตกที่นั่งถามได้ไม่กี่คน บางทีพวกเขาไม่ได้อยู่สำนักงาน
บางอย่างเขาก็ตอบเราไม่ได้ เราต้องใช้เวลามาศึกษา ใช้เวลามานั่งแกะ ถามคนจากหน่วยงานอื่น
เรากลับถูกมองว่าทำงานน้อย โดนเปรียบเทียบกับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ว่าเขาทำงานเยอะกว่า
หลายๆครั้งเราเงียบเพราะไม่อยากปะทะ บางครั้งเราก็อ้างเหตุผลไป เขาก็พยายามชักเหตุผลมาไล่บี้เรา
ให้เรายอมแพ้ และสำนึกผิด บางสิ่งเราก็ไม่ได้เป็นต้นเหตุเลย เรารับผิดเพราะไม่อยากให้คนในหน่วยงานทะเลาะกัน
พวกเขาชอบอ้างอำนาจผู้บริหารในการสั่งงานหลายๆอย่างค่ะ เราเองก็ต้องมีหน้าที่ตามงานที่หน่วยงานอื่นเช่นกัน
เราไม่เคยอ้างอำนาจใคร เราใช้คำว่ารบกวนเชิงขอความร่วมมือ
แต่ไม่เคยมีใครเห็นเรา มีคนแต่เห็นว่าเราทำงานช้า ไม่แอ็คทีพอะไร
บางทีเราก็โดนว่าเหมือนเราทำงานไม่ได้ ไร้สมรรถภาพ ดูถูกเราว่าเราทำงานน้อย เราจบป.ตรีเงินเดือน 15K
เขาบอกว่าคนเงินเดือน 8-9000 ทำงานมากกว่าเรา ซ฿่งเราก็วิ่งหาคนปรึกษาตลอด ได้บ้างไม่ได้บ้าง แกะเองบ้างตามที่บอก
งานเลยช้า แต่เราก็วิ่งกระตืออรือร้นเต็มที่แล้วค่ะ ไม่มีใครเห็นคุณค่าเรา หรือคิดจะแนะนำเราเท่าไหร่นัก
เราโดนบ่นทุกครั้ง แม้กระทั่งเรื่องผ่านไปแล้ว เขาไม่แนะนำแก้ปัญหาให้เรา ได้แต่ต่อว่าเราในสิ่งที่เราผิด
ได้แต่แนะนำสิ่งที่ต้องไปแก้ไขอดีตทั้งนั้น แล้วทุกครั้งที่ดุว่าเรา ก็กลางไลน์กลุ่มที่มีผู้ใหญ่หลายคน
หรือต่อหน้าเจ้าหน้าที่คนอื่นๆที่อยู่กันเต็มห้อง โดนไม่ให้เกียรติเราเลย
ตอนนี้เราหมดความมั่นใจในตัวเอง โดนหลอกหลอน เราไม่มีความสุขอะไรเลยค่ะ และมองไม่เห็นอนาคตความก้างหน้าเลยด้วย
ทุกวันนี้อยากลาออก เราไม่เคยคิดเลยว่าการที่เราตั้งใจมาทำงานให้ราชการแล้วต้องเจออะไรแบบนี้
เราเคยมีอุดมการณ์จะทำเพื่อประเทศชาติ ต้องหมดไปทันที เพราะงานซ้ำซ้อน หลายขั้นตอน
ย่ำอยู่ที่เอกสาร(ซึ่งถามหลายคน ก็แก้ตามคนหลายคน) และความพอใจส่วนตัว เรามองการไกลนะคะ
เรามองว่าถ้าทำแบบนี้ไปจะเกิดปัญหาอะไรบ้าง เราอาจทำไม่ดีจริงๆที่มัวแต่มองการไกล มองปัญฆาที่จะเกิดขึ้น และแก้ยาก
กลับต้องมามองการเอาตัวรอด และเอาตัวรอดหรือทำดีแค่ไหน ก็ไม่มีความดีความชอบ คำชื่นชม
ทำดีงานเยอะขึ้น ทำดีไม่พอก็โดนว่า ตัดกำลังใจ
เราควรลาออกก่อนที่เราจะมีปัญหาทางจิต แล้วกลัวไปทุกอย่าง แล้วเชื่อว่าตัวเองไร้ประสิทธิภาพจริงๆ
หรือควรลาออกไปตั้งหลักใหม่ แล้วหางานให้ตรงกับที่จบมา
เพื่อนเราแทบจะไม่มีใครเข้ามาราชการเลยค่ะ หลายๆคนกางหน้าไปเยอะ
ปล.เรารู้สึกเลยว่า เรากำลังโดนอคติอยู่คนเดียว แล้วความอคตินั้นทำฝห้คนอื่นพลอยมองเราแย่ไปด้วย
ปล.2 เรามีเงินในธนาคารอยู่ราวๆ 50K เราไม่มีหนี้เพราะเราผ่อนอะไรไม่ได้ เราโสดค่ะเลยไม่มีภาระอะไรเลย
ขอบคุณค่ะสำหรับความคิดเห็นทุกท่าน
ถามปัญหาเรื่องงานค่ะ
เราก็อยู่ในพันทิพมาสักพักหนึ่ง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเราต้องมาตั้งกระทู้ เพราะเครียดและหาทางออกเองไม่ได้
(เราเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองสูงพอที่เคารพการตัดสินใจของตัวเอง)
จึงขอรบกวนขอความคิดเห็นหลายๆท่านค่ะ
เราควรจะลาออกตอนนีที่เรายังไม่มีปัญหาทางจิต หรือรอจนโอกาสใหม่มาดีคะ
เรารู้ว่างานไม่ได้หาง่ายเลย (แต่เราก็ไม่เคยตั้งใจหางานเต็มที่เท่าไหร่)
ปัญหามันอยู่ที่หัวหน้าและเพื่อนร่วมงานค่ะ เราเป็นลูกจ้างชั่วคราวในหน่วยงานรัฐ
ที่เงินจ้างเรามาจากต่างประเทศ เราต้องทำงานให้ส่วนกลาง และงานที่เราโดนมอบหมายในหน่วยงาน
งานนั้นเราพยายามทำเต็มที่ตามความสามารถเรา เราไม่ได้เก่งหรือเชี่ยวชาญด้านเอกสารระเบียบราชการ
เราไม่รู้ว่างานที่ส่วนกลางให้มาทำอย่างไร เราตกที่นั่งถามได้ไม่กี่คน บางทีพวกเขาไม่ได้อยู่สำนักงาน
บางอย่างเขาก็ตอบเราไม่ได้ เราต้องใช้เวลามาศึกษา ใช้เวลามานั่งแกะ ถามคนจากหน่วยงานอื่น
เรากลับถูกมองว่าทำงานน้อย โดนเปรียบเทียบกับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ว่าเขาทำงานเยอะกว่า
หลายๆครั้งเราเงียบเพราะไม่อยากปะทะ บางครั้งเราก็อ้างเหตุผลไป เขาก็พยายามชักเหตุผลมาไล่บี้เรา
ให้เรายอมแพ้ และสำนึกผิด บางสิ่งเราก็ไม่ได้เป็นต้นเหตุเลย เรารับผิดเพราะไม่อยากให้คนในหน่วยงานทะเลาะกัน
พวกเขาชอบอ้างอำนาจผู้บริหารในการสั่งงานหลายๆอย่างค่ะ เราเองก็ต้องมีหน้าที่ตามงานที่หน่วยงานอื่นเช่นกัน
เราไม่เคยอ้างอำนาจใคร เราใช้คำว่ารบกวนเชิงขอความร่วมมือ
แต่ไม่เคยมีใครเห็นเรา มีคนแต่เห็นว่าเราทำงานช้า ไม่แอ็คทีพอะไร
บางทีเราก็โดนว่าเหมือนเราทำงานไม่ได้ ไร้สมรรถภาพ ดูถูกเราว่าเราทำงานน้อย เราจบป.ตรีเงินเดือน 15K
เขาบอกว่าคนเงินเดือน 8-9000 ทำงานมากกว่าเรา ซ฿่งเราก็วิ่งหาคนปรึกษาตลอด ได้บ้างไม่ได้บ้าง แกะเองบ้างตามที่บอก
งานเลยช้า แต่เราก็วิ่งกระตืออรือร้นเต็มที่แล้วค่ะ ไม่มีใครเห็นคุณค่าเรา หรือคิดจะแนะนำเราเท่าไหร่นัก
เราโดนบ่นทุกครั้ง แม้กระทั่งเรื่องผ่านไปแล้ว เขาไม่แนะนำแก้ปัญหาให้เรา ได้แต่ต่อว่าเราในสิ่งที่เราผิด
ได้แต่แนะนำสิ่งที่ต้องไปแก้ไขอดีตทั้งนั้น แล้วทุกครั้งที่ดุว่าเรา ก็กลางไลน์กลุ่มที่มีผู้ใหญ่หลายคน
หรือต่อหน้าเจ้าหน้าที่คนอื่นๆที่อยู่กันเต็มห้อง โดนไม่ให้เกียรติเราเลย
ตอนนี้เราหมดความมั่นใจในตัวเอง โดนหลอกหลอน เราไม่มีความสุขอะไรเลยค่ะ และมองไม่เห็นอนาคตความก้างหน้าเลยด้วย
ทุกวันนี้อยากลาออก เราไม่เคยคิดเลยว่าการที่เราตั้งใจมาทำงานให้ราชการแล้วต้องเจออะไรแบบนี้
เราเคยมีอุดมการณ์จะทำเพื่อประเทศชาติ ต้องหมดไปทันที เพราะงานซ้ำซ้อน หลายขั้นตอน
ย่ำอยู่ที่เอกสาร(ซึ่งถามหลายคน ก็แก้ตามคนหลายคน) และความพอใจส่วนตัว เรามองการไกลนะคะ
เรามองว่าถ้าทำแบบนี้ไปจะเกิดปัญหาอะไรบ้าง เราอาจทำไม่ดีจริงๆที่มัวแต่มองการไกล มองปัญฆาที่จะเกิดขึ้น และแก้ยาก
กลับต้องมามองการเอาตัวรอด และเอาตัวรอดหรือทำดีแค่ไหน ก็ไม่มีความดีความชอบ คำชื่นชม
ทำดีงานเยอะขึ้น ทำดีไม่พอก็โดนว่า ตัดกำลังใจ
เราควรลาออกก่อนที่เราจะมีปัญหาทางจิต แล้วกลัวไปทุกอย่าง แล้วเชื่อว่าตัวเองไร้ประสิทธิภาพจริงๆ
หรือควรลาออกไปตั้งหลักใหม่ แล้วหางานให้ตรงกับที่จบมา
เพื่อนเราแทบจะไม่มีใครเข้ามาราชการเลยค่ะ หลายๆคนกางหน้าไปเยอะ
ปล.เรารู้สึกเลยว่า เรากำลังโดนอคติอยู่คนเดียว แล้วความอคตินั้นทำฝห้คนอื่นพลอยมองเราแย่ไปด้วย
ปล.2 เรามีเงินในธนาคารอยู่ราวๆ 50K เราไม่มีหนี้เพราะเราผ่อนอะไรไม่ได้ เราโสดค่ะเลยไม่มีภาระอะไรเลย
ขอบคุณค่ะสำหรับความคิดเห็นทุกท่าน