เวรกรรมมันมีจริง ตามทันกันในชาตินี้

เราต้องพูดนำก่อนนะคะว่าช่วงที่เราเข้ามหาลัยใหม่ๆ เรามีเพื่อนเป็นกลุ่มผู้ชายประมาณเจ็ดคนเพื่อนกลุ่มนี้เป็นเพื่อนกลุ่มแรกเลยและเราก็สนิทกับพวกมันมาก ทำงานกลุ่มด้วยกัน เรียนด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยบ่อยคือคิดว่าพวกมันเป็นเพื่อน วันหนึ่งเราได้รู้จักเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเค้ามาแอบชอบเพื่อนผู้ชายหนึ่งในเจ็ดคนของเดอะแก๊งค์เรา เราเลยทำตัวเป็นแม่สื่อด้วยกันนัดให้เค้าสองคนได้เจอกัน เวลาเราไปไหนก็จะชวนผู้หญิงคนนี้ไปด้วย ความสัมพันธ์ได้พัฒนาไปจนกระทั่งพวกเค้าสองคนได้เป็นแฟนกัน เราเป็นคนค่อนข้างที่จะหัวโบราณก็คือถ้าเป็นแฟนกันแต่ว่าไม่ได้แต่งงานกันเราไม่อยากให้เค้าสองคนได้อยู่ร่วมห้องนอนเดียวกั ตั้งแต่เพื่อนผู้หญิงคนนี้มีเพื่อนเราเป็นแฟนพฤติกรรมก็เปลี่ยนไป เขาทิ้งเพื่อนผู้หญิงกลุ่มเค้าและมัวแต่มาขลุกอยู่กับเพื่อนผู้ชายของเรา นั่นคือไม่แปลกแต่ว่าภายหลังเขารู้สึกมาหึงหวงเรากับเพื่อผู้ชายคนนั้น รวมถึงเพื่อนผู้หญิงคนอื่นอื่นของเราที่เข้ามาคุยกับผู้ชายคนนี้ เค้าหวงมาก จนกระทั่งเค้าใส่ร้ายเราไปทั่วว่าเรามีอะไรกับทุกคนในกลุ่มแล้ว และพยายามจะแย่งแฟนชาวบ้าน ตอนนั้นเรารู้สึกแย่นะที่โดนเพื่อนเพื่อนเข้าใจผิดกันหมดมันเป็นเวลาประมาณสามปีตั้งแต่ปีสองถึงปีสี่มันรู้สึกแย่มากเพราะผู้หญิงคนเดียวถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราไม่อยากแนะนำให้ผู้หญิงคนนี้รู้จักกับเพื่อนของเราเลยแต่เราก็คิดนะว่าสักวันกรรมคงตามทันเค้าไม่ช้าก็เร็ว
เมื่อเรียนจบพวกเค้าสองคนได้แต่งงานกันแต่แต่งไปได้ประมาณสามปีฝ่ายชายคือเพื่อนเราก็เป็นฝ่ายนี้ผู้หญิงไปและเลิกกันในที่สุด จริงๆแล้วรู้สึกสงสารนะแต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่ามันก็เหมาะสมแล้วกับสิ่งที่เราต้องทนมาสามปีในสิ่งที่เขาได้ทำไว้ ทุกวันนี้เพื่อนที่เรียนชั้นเดียวกันพอรู้ความจริงว่าอะไรเป็นอะไรก็ไม่คุยกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้อีกเลย
เราชื่อเรื่องกรรมนะมันจะตามทันเข้าสักวันไม่ช้าก็เร็วแต่สำหรับเพื่อนเราคนนี้เราขออโหสิ...