สวัสดีค่ะ ขอเรียกแทนตัวเองว่า เรานะคะ ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเป็นวันซ์ จริงๆตอนแรกไม่ได้เป็นวันซ์มันค่อยๆเป็นค่อยๆไปมาก ตอนแรกเราเป็นโอตาคุค่ะ (บ้าอนิเมะ) ซึ่งตอนนั้นยอมรับว่า หนักมากดูตั้งแต่ตี5-สามทุ่ม แต่ตอนนั้นก็มีความสุขที่ได้บ้านะ ได้วาดรูป ได้อ่านการ์ตูน บ้างทีมันก็สอน
แต่หลังจากนั้นเราก็เริ่มติ่งเกาหลีค่ะ ตอนแรกๆก็ไม่หนักมาก แต่พอหลังๆเข้าเราไปเจอดาฮยอน ไปออกรายการนึงซึ่งตอนนั้น เรางงมากว่าเด็กคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงดูน่าค้นหาจัง ก็ไปส่อง ตอนแรกๆก็ดูแต่ดาฮยอนค่ะ เพราะช่วงนั้นชอบมาก ก็อย่างที่บอกไปถ้าเราชอบอะไรแล้ว จะอยู่แต่กับสิ่งนั้นตลอดเวลาเลย แบบหมกมุ่นเลยอะ ซึ่งสำหรับเราเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก เพราะกว่าจะอนิเมะเราก็ติ่งเกาหลีไปแล้วตอนนั้นจำได้ว่าหมดไปกับอนิเมะเยอะมากกก แบบไม่คิดเลย ด้วยความที่มีประสบการณ์เรื่องเปย์ของมามากแล้ว ก็เลยไม่ได้เปย์ของทไวซ์ค่ะ ทุกครั้งที่ไปเจอก็จะแบบท่องในใจตลอดว่า "โดนแม่ด่าๆ"ท่องแบบนี้ทุกครั้ง คืออัลบั้มมันก็ไม่ได้แพงนะ แต่ก็กลัวว่าถ้าเราซื้อเราจะถอนตัวไม่ขึ้น หรือไม่ก็พอเลิกติ่งแล้วมันจะกลายเป็นของไร้ค่าไปเลย แล้วอีกอย่างนึงคือ เราเเต่งนิยายค้างไว้ค่ะ ทั้งในจอยและเด็กดี ถ้ายอดคนอ่านน้อยก็ไม่ได้คิดไรมาก แต่ก็มีคนรออ่านอยู่ ซึ่งถ้ากลับมาคิดดูอีกที ถ้าเราทิ้งนิยายที่มีคนติดตามเยอะอาจจะคนให้คนอ่านเสียความรู้สึกได้ ยอมรับเลยว่าตอนแต่งแรกๆคือผูกพันธ์กับคนอ่านมาก รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน ตอนนี้ยอมรับว่ารู้สึกผิดเพราะเราเริ่มจะไม่แต่ง ไม่อัพมาเกือบ2อาทิตย์แล้ว
ปัจจัยหลักๆเลยคือ สับสนว่าควรทำยังไงกับตัวเองดี ตอนนี้รักทุกคนในทไวซ์มาก จากเมื่อก่อนที่ติดตามดาฮยอนคนเดียวมันรู้สึกเหมือนเขาอยู่กับเรา แต่ในทางกลับกัน เขาก็ทำให้เรากังวลอยู่ตลอดเวลา
จำได้ว่ามีครั้งนึงที่ดาฮยอนเจ็บขา ตอนนั้นคือพอรู้เนื่องกินข้าวไม่ลงเลยค่ะ ในหัวคิดแต่เขาจะเป็นอะไรรึเปล่า คือมันอาจจะเวอร์ไปแต่เราเป็นคนที่ ถ้าชอบอะไรไปแล้วก็จะอยู่แต่กับสิ่งนั้นไปเลย เหมือนตอนเล่นทวิตหรืออะไรพวกนี้มันยิ่งทำให้เรากังวลถึงเขามากขึ้น จนทำให้เรารู้สึกเครียดค แบบบางทีก็รู้สึกตัวเองคงเป็นบ้าไปแล้ว กังวลถึงคนที่ไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้งตลอดเวลา เวลาเขาร้องเราก็ร้องตามเวลาเขามีความสุขเราก็ยิ้ม ผู้หญิง9คนทำให้เราเป็นไปได้ขนาดนี้เลยค่ะ มันทั้งสุขและทุกข์ในเวลาเดียวกันจริงๆ แถมยังติดฟิคแบบหนักมากกก อ่านได้อ่านดีอ่านทั้งวันทั้งคืน ฟิคเศร้าก็ร้อง อินหนักมาก คือตอนนี้ก็เริ่มห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้ว กลัวว่าจะหมดตัวเหมือนตอนติ่งอนิเมะค่ะ
อาจจะว่าเราโรคจิตก็ได้นะคะ แต่มันเป็นความรู้สึกที่สับสนจริงๆ อยากติ่งก็อยาก อยากเลิกก็อยาก แต่ก็ยังไม่อยากทิ้งนิยายที่ยังแต่งค้างไว้อยู่เหมือนกัน เราแค่ไม่อยากจมกับมันมากเกินไป
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ แค่ต้องการทางออกจริงๆ
อยากเลิกเป็นเลิกติ่ง(ทไวซ์)
แต่หลังจากนั้นเราก็เริ่มติ่งเกาหลีค่ะ ตอนแรกๆก็ไม่หนักมาก แต่พอหลังๆเข้าเราไปเจอดาฮยอน ไปออกรายการนึงซึ่งตอนนั้น เรางงมากว่าเด็กคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงดูน่าค้นหาจัง ก็ไปส่อง ตอนแรกๆก็ดูแต่ดาฮยอนค่ะ เพราะช่วงนั้นชอบมาก ก็อย่างที่บอกไปถ้าเราชอบอะไรแล้ว จะอยู่แต่กับสิ่งนั้นตลอดเวลาเลย แบบหมกมุ่นเลยอะ ซึ่งสำหรับเราเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก เพราะกว่าจะอนิเมะเราก็ติ่งเกาหลีไปแล้วตอนนั้นจำได้ว่าหมดไปกับอนิเมะเยอะมากกก แบบไม่คิดเลย ด้วยความที่มีประสบการณ์เรื่องเปย์ของมามากแล้ว ก็เลยไม่ได้เปย์ของทไวซ์ค่ะ ทุกครั้งที่ไปเจอก็จะแบบท่องในใจตลอดว่า "โดนแม่ด่าๆ"ท่องแบบนี้ทุกครั้ง คืออัลบั้มมันก็ไม่ได้แพงนะ แต่ก็กลัวว่าถ้าเราซื้อเราจะถอนตัวไม่ขึ้น หรือไม่ก็พอเลิกติ่งแล้วมันจะกลายเป็นของไร้ค่าไปเลย แล้วอีกอย่างนึงคือ เราเเต่งนิยายค้างไว้ค่ะ ทั้งในจอยและเด็กดี ถ้ายอดคนอ่านน้อยก็ไม่ได้คิดไรมาก แต่ก็มีคนรออ่านอยู่ ซึ่งถ้ากลับมาคิดดูอีกที ถ้าเราทิ้งนิยายที่มีคนติดตามเยอะอาจจะคนให้คนอ่านเสียความรู้สึกได้ ยอมรับเลยว่าตอนแต่งแรกๆคือผูกพันธ์กับคนอ่านมาก รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน ตอนนี้ยอมรับว่ารู้สึกผิดเพราะเราเริ่มจะไม่แต่ง ไม่อัพมาเกือบ2อาทิตย์แล้ว
ปัจจัยหลักๆเลยคือ สับสนว่าควรทำยังไงกับตัวเองดี ตอนนี้รักทุกคนในทไวซ์มาก จากเมื่อก่อนที่ติดตามดาฮยอนคนเดียวมันรู้สึกเหมือนเขาอยู่กับเรา แต่ในทางกลับกัน เขาก็ทำให้เรากังวลอยู่ตลอดเวลา
จำได้ว่ามีครั้งนึงที่ดาฮยอนเจ็บขา ตอนนั้นคือพอรู้เนื่องกินข้าวไม่ลงเลยค่ะ ในหัวคิดแต่เขาจะเป็นอะไรรึเปล่า คือมันอาจจะเวอร์ไปแต่เราเป็นคนที่ ถ้าชอบอะไรไปแล้วก็จะอยู่แต่กับสิ่งนั้นไปเลย เหมือนตอนเล่นทวิตหรืออะไรพวกนี้มันยิ่งทำให้เรากังวลถึงเขามากขึ้น จนทำให้เรารู้สึกเครียดค แบบบางทีก็รู้สึกตัวเองคงเป็นบ้าไปแล้ว กังวลถึงคนที่ไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้งตลอดเวลา เวลาเขาร้องเราก็ร้องตามเวลาเขามีความสุขเราก็ยิ้ม ผู้หญิง9คนทำให้เราเป็นไปได้ขนาดนี้เลยค่ะ มันทั้งสุขและทุกข์ในเวลาเดียวกันจริงๆ แถมยังติดฟิคแบบหนักมากกก อ่านได้อ่านดีอ่านทั้งวันทั้งคืน ฟิคเศร้าก็ร้อง อินหนักมาก คือตอนนี้ก็เริ่มห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้ว กลัวว่าจะหมดตัวเหมือนตอนติ่งอนิเมะค่ะ
อาจจะว่าเราโรคจิตก็ได้นะคะ แต่มันเป็นความรู้สึกที่สับสนจริงๆ อยากติ่งก็อยาก อยากเลิกก็อยาก แต่ก็ยังไม่อยากทิ้งนิยายที่ยังแต่งค้างไว้อยู่เหมือนกัน เราแค่ไม่อยากจมกับมันมากเกินไป
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ แค่ต้องการทางออกจริงๆ