เป็นติ่งสายจนควรทำยังไงคะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ คือเราเป็นติ่งเกาหลีมาตั้งประถมจนตอนนี้ก็มัธยมปลายแล้ว

ทางบ้านก็ไม่ได้จนอะไรมากแค่พอมีพอกิน สำหรับคนที่ติ่งก็ต้องมีโมเม้นอยากเจอศิลปินที่เรารักอยู่แล้วเราก็เป็นหนึ่งในนั้น
หลายครั้งเราก็เก็บเงินอยากไป บัตรยอดดอยก็เอา พอได้เท่าจำนวนที่เราต้องการก็มีปัญหาทางบ้านเงินซ๊อต
เราก็ต้องมากคิดอีกว่าเงินที่เก็บมาเอาไปทำอย่างอื่นดีกว่าไหม จะได้ลดภาระเขาลงบ้าง เป็นอย่างนี้มาตลอด
แต่ก็มีหลายครั้งที่เรารู้สึกน้อยใจ อย่างบางวงที่เราติดตามมาหลายปีเรากลับไม่มีโอกาสได้เจอเขาสักครั้ง ไม่เหมือนเพื่อนเราที่พึ่งมาตามได้ไม่นาน
แต่พ่อแม่ให้ทุกอย่าง อยากไปก็ไป บัตรเท่าไหร่ก็ได้ บอกเลยว่าโคตรรู้สึกแย่ บางครั้งเพื่อนมันก็คงอยากให้เราดีใจด้วยเลยเอามาเล่าให้ฟัง
ชวนเราซื้อนู่นนี่ เราอยากตะโกนดังๆว่า กูไม่ได้มีเงินเท่าสัส!
แต่เราก็ได้แค่อ่าๆอือๆไปกับมันอะ เรารู้สึกน้อยใจอยู่หลายครั้ง เรียกว่าอิจฉาก็ได้
สิ่งที่สนับสนุนศิลปินที่เราทำได้คือการปั่นวิวและการโหวตผลคะแนนต่างๆแทน
ทุกวันนี้ก็ยังเป็นความรู้สึกแบบเดิมวนมาซ้ำๆเวลาศิลปินมาจัดคอนที่ไทย หรือมางานต่างๆ แต่เราก็ได้แค่นั่งทำใจปลง

เราอยากรู้ว่ามีใครเป็นแบบเราบ้างรึเปล่าคะ แล้วพวกคุณมีวิธีแก้ไขกับตัวเองยังไงหรอ
เรารู้ว่าควรปล่อยวางและปลงแต่บางครั้งมันก็อดน้อยใจไม่ได้จริงๆ