เรื่องเริ่มจากการที่ลูกพี่ลูกน้องของ จขกท. กำลังจะบวช จนเกิดคำถามขึ้นจากญาติว่า เมื่อไหร่ จขกท. ถึงจะบวช แล้วตอนนี้ จขกท.เองก็ทำงานแล้ว (ลูกพี่ลูกน้องยังไม่เริ่มงาน) ซึ่งส่วนตัวนั้น ไม่ได้ศรัทธาศาสนาอะไรเป็นพิเศษ พิธีต่าง ๆ ที่เคยเข้าร่วมต่างก็เพื่อความสบายใจ แล้วการเข้าร่วมก็ไม่ได้กระทบการใช้ชีวิตโดยทั่วไป
จขกท. กลับมองว่า ศาสนา เป็นเหมือนสิ่งที่ใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจของ ตัวบุคคล เสียมากกว่า ซึ่งพอบอกทางบ้านว่า ไม่คิดจะบวช ทางบ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร (เขาอาจจะคิด แต่ไม่พูดหรือเปล่านั้น ไม่ทราบ)
แต่เมื่อเป็นประเด็นพูดคุยกับรุ่นพี่ที่บริษัท เขากลับบอกแต่ว่า เป็นลูกชายไม่บวชได้ยังไง ต้องบวช เป็นบุญกุศล และอีกมากมาย แล้วพูดเหมือนกับว่า จขกท. เป็นคนไม่ดีไปเลย ทั้งที่จริง ๆ ศาสนาพุทธ สอนเรื่องทางสายกลางไม่ใช่หรือ ไม่ตึง ไม่หย่อน จนเกินไป ทำไมคนที่ศรัทธาถึงต้องยึดติดจนถึงขั้นดูถูก หรือต่อว่าคนที่ไม่ศรัทธาด้วยหล่ะ
แล้วแต่ละศาสนาต่างมีหลักคำสอน ที่เป็นสิ่งดี ให้มนุษย์อยู่ร่วมกันได้ ทำไมถึงไม่เรียนรู้ศาสนา เพื่อหลักปฏิบัติ ทำไมถึงต้องยึดกันที่ความเชื่อ
ที่สำคัญคือ การเป็นพุทธของ จขกท. ก็เป็นตั้งแต่เกิด เพราะถูกกำหนดให้เป็นพุทธ มากกว่าการที่ จขกท. ศรัทธาและเลือกที่จะนับถือ
สรุปแล้วการนับถือศาสนา คือการเรียนรู้หลักคำสอนมาปรับใช้ หรือยึดกันเพียงเพราะเรื่องของบาป บุญ กันแน่
แล้วการบวช เพื่อเรียนรู้หลักคำสอน หรือเพียงแค่เพื่อบุญกุศล? แต่จากที่เรียนวิชาศาสนามา สมัยพุทธกาล การบวชก็เพื่อเรียนรู้ ไม่ได้หวังบุญกุศลนะครับ
สุดท้ายคือ การที่ จขกท. ไม่ได้ศรัทธา จขกท. ก็อยู่แต่ตัวเอง ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด ทำงาน เก็บเงิน ไม่ทำผิดกฏหมาย ไม่ได้ไปบังคับหรือต่อว่าคนที่ศรัทธา เหตุใด คนที่ศรัทธาจึงไม่อยู่แต่กับตัวเองบ้างหล่ะครับ
การบวชและศาสนา
จขกท. กลับมองว่า ศาสนา เป็นเหมือนสิ่งที่ใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจของ ตัวบุคคล เสียมากกว่า ซึ่งพอบอกทางบ้านว่า ไม่คิดจะบวช ทางบ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร (เขาอาจจะคิด แต่ไม่พูดหรือเปล่านั้น ไม่ทราบ)
แต่เมื่อเป็นประเด็นพูดคุยกับรุ่นพี่ที่บริษัท เขากลับบอกแต่ว่า เป็นลูกชายไม่บวชได้ยังไง ต้องบวช เป็นบุญกุศล และอีกมากมาย แล้วพูดเหมือนกับว่า จขกท. เป็นคนไม่ดีไปเลย ทั้งที่จริง ๆ ศาสนาพุทธ สอนเรื่องทางสายกลางไม่ใช่หรือ ไม่ตึง ไม่หย่อน จนเกินไป ทำไมคนที่ศรัทธาถึงต้องยึดติดจนถึงขั้นดูถูก หรือต่อว่าคนที่ไม่ศรัทธาด้วยหล่ะ
แล้วแต่ละศาสนาต่างมีหลักคำสอน ที่เป็นสิ่งดี ให้มนุษย์อยู่ร่วมกันได้ ทำไมถึงไม่เรียนรู้ศาสนา เพื่อหลักปฏิบัติ ทำไมถึงต้องยึดกันที่ความเชื่อ
ที่สำคัญคือ การเป็นพุทธของ จขกท. ก็เป็นตั้งแต่เกิด เพราะถูกกำหนดให้เป็นพุทธ มากกว่าการที่ จขกท. ศรัทธาและเลือกที่จะนับถือ
สรุปแล้วการนับถือศาสนา คือการเรียนรู้หลักคำสอนมาปรับใช้ หรือยึดกันเพียงเพราะเรื่องของบาป บุญ กันแน่
แล้วการบวช เพื่อเรียนรู้หลักคำสอน หรือเพียงแค่เพื่อบุญกุศล? แต่จากที่เรียนวิชาศาสนามา สมัยพุทธกาล การบวชก็เพื่อเรียนรู้ ไม่ได้หวังบุญกุศลนะครับ
สุดท้ายคือ การที่ จขกท. ไม่ได้ศรัทธา จขกท. ก็อยู่แต่ตัวเอง ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด ทำงาน เก็บเงิน ไม่ทำผิดกฏหมาย ไม่ได้ไปบังคับหรือต่อว่าคนที่ศรัทธา เหตุใด คนที่ศรัทธาจึงไม่อยู่แต่กับตัวเองบ้างหล่ะครับ