อย่าเพิ่งว่ากันนะคะ ก่อนจะว่ากันช่วยอ่านให้จบและทำความเข้าใจซะก่อน🙏
เริ่มต้นเลยนะคะ เราเป็นคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลยค่ะ ไม่รู้สึกว่าในวันๆนึงจะมีอะไรพิเศษ ไม่สนว่าข้างนอกอากาศจะเป็นยังไงในแต่ละวัน ไม่สนแม้กระทั่งที่บ้านจะมองเรายังไง หรือ แม่จะรู้สึกยังไงที่เราเป็นแบบนี้ จริงๆแล้ว เราเองก็รู้สึกแย่นะคะ ที่เป็นคนแบบนี้ หลายคนยังสงสัยว่าแบบไหน เดี๋ยวเราจะค่อยๆเล่าให้ฟังค่ะ เมื่อก่อน ตอนนั้นเรากำลังขึ้นมอต้น ที่บ้านก็เริ่มมีปัญหา แม่ติดคุก พ่อมีครอบครัวใหม่ ตากับยายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก มีพี่น้องทั้งหมด4คนค่ะ ห่างกันคนละ4ปี เช่น คนโต16 คนรอง12 คนกลาง8 เรา4 ประมาณนี้ค่ะ ที่บ้านเราจะใจร้อนกันทั้งบ้านเลย ยายก็ใจร้อนค่ะ แม่นี่ใจร้อนมาก พี่ๆแต่ละคนใจร้อนแข่งกันเลย ส่วนเรา ใจร้อนค่ะ แต่แสดงออกไม่ได้.. ยกตัวอย่าง พี่สาวคนโต ใช้เราไปหยิบของ แต่เราก็ไม่สนใจ พี่ก็เลยปาของใส่ แล้วก็ด่าหยาบคาย เป็นต้นค่ะ ก่อนที่เราจะเป็นคนที่ไม่สนใจใครแบบนี้ อาจเป็นเพราะ อย่างที่ยกตัวอย่างไป ที่บ้านจะใจร้อนกันทุกคนใช่มั้ยคะ เวลาพูดคุยกัน ก็จะเอาแต่ความคิดตัวเอง เอาแต่ใจตัวเองกันซะส่วนมาก เราเองก็อยากจะเถียง อยากจะพูดบ้าง แต่ไม่เคยได้โอกาสพูดเลย โดนด่าในเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำ ก็ไม่มีสิทธิ์แย้งว่าไม่ผิดนะ ไม่มีโอกาสได้อธิบายใดๆ (ลืมบอกไปจุดนึงค่ะ พี่ทั้ง3คนถูกเลี้ยงมาด้วยกันค่ะ โดยฝั่งพ่อเป็นคนเลี้ยงลูก แม่ทำงาน เราเลยอยุ่กับตายายค่ะ) หลายครั้งที่เราเคยเถียง แต่ก็ได้แค่พูดว่า “ก็หนู...” ไม่ทันจบคำ ก็ถูกที่บ้านด่าเลย
ยกตัวอย่างนะคะ เมื่อตอนจบมอต้น เราเป็นคนชอบภาษาอังกฤษ อยากเป็นไกด์ค่ะ และตัดสินใจว่าอยากเรียนสายอาชีพ สาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว แต่ที่บ้านไม่เห็นด้วย เพราะแม่อยากให้เรียนสายสามัญมากกว่า เราพยายามบอกว่าเราเลือกแล้วว่าจะเรียนสาขานี้นะ ตัดสินใจได้แล้วว่าตัวเองชอบ และถนัดด้านไหน แต่ก็ถูกตอกกลับมาด้วยคำว่า “มหาลัยก็มีก็ค่อยไปเลือกตอนเรียนมหาลัยสิ” ตอนนั้นเราก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้องไปเลือกตอนจบมอปลายด้วย ตอนนี้เราก็ตัดสินใจได้แล้วนี่ แต่เหตุผลของเราก็ไม่เคยชนะที่บ้านเลยค่ะ ไม่ว่าจะขอเรียนต่อแค่1เทอม ถ้าไม่ใช่จะยอมย้าย ซึ่งโรงเรียนก็อยู่ใกล้บ้านทั้ง2โรงเรียน เรื่องปัญหาค่าใช้จ่ายนี่ตัดไปได้เลยค่ะ ตอนนั้นที่บ้านเราลุมประนามเราหนักมาก เรารู้สึกแย่มาก แต่ก็ไม่เคยมีใครสนใจ แม่ไม่เคยถามซักคำว่าทำไมถึงอยากเรียนที่นั่นล่ะ แน่ใจแล้วหรอว่าชอบสายนี้ พูดง่ายๆคือไม่เคยมานั่งคุยกับเราเรื่องสัพเพเหระเลยค่ะ วันนึงคุยกันอยู่2-3ประโยค เพราะแม่ต้องไปทำงาน กลับมาก็ไม่ได้คุยกันค่ะ แม่ไม่ค่อยสนใจ พวกพี่ๆก็เหมือนกันค่ะ อยุ่บ้านเดียวกันแต่เหมือนต่างคนต่างอยู่ คุยกันทีก็ทะเลาะที
ส่วนนึงที่เราไม่ยอมสนใจอะไรเลยก็เป็นเพราะว่า เวลาที่เราสนใจ เราชวนคุย ทุกคนชอบทำเหมือนคำถามที่เราถามมันดูปัญญาอ่อน มันดูไร้สาระ มันไม่น่าฟังสำหรับพวกเขา เราไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากที่บ้านเลยค่ะ พี่ทุกคนก็เหมือนกัน แต่ทุกคนถูกเลี้ยงมาด้วยกัน เลยจะค่อนข้างสนิทกันมากกว่าเรา เราถูกเลี้ยงมาคนเดียวค่ะเลยไม่ค่อยสนิทกับใคร หลายๆคนคงตั้งข้อสงสัย ทำไมเราไม่ปรับตัว -ทุกครั้งที่เราเป็นฝ่ายเข้าหา เราเหมือนโดนถีบออกมาค่ะ เวลาเราทำอะไรทุกคนชอบทำเหมือนเราเป็นคนโง่ เช่นคำว่า “ทำไมไม่ทำแบบนี้ล่ะ” “โง่” “อิโง่เอ้ย” “ทำไมไม่...ล่ะ” ประมาณนี้ค่ะ ไม่ว่าเราจะทำอะไร เราก็กลายเป็นไร้สาระไปทุกเรื่อง เราขายของออนไลน์ตั้งแต่มอ1 แทบไม่ขอเงินแม่ใช้เลย แต่ก็ไม่เคยได้รับคำชม ไม่เคยได้กำลังใจเลย เรื่องการเรียน เมื่อก่อนตอนมอต้นเราตั้งใจเรียนมาก เกรด2.5-3.00ตลอด แต่ก็ไม่เคยได้คำชม เราเอาเกรดไปอวดแม่ แม่พูดแค่ว่า “อืม” เหมือนว่าแม่ไม่สนใจเลยค่ะ เราเข้าใจนะคะว่าแม่ค่อนข้างจะเป็นคนแข็งๆ ดุๆ นิสัยออกแนวผู้ชาย แต่บางครั้ง เราทำทุกอย่างเพื่อให้แม่สนใจ ทั้งกิจกรรมโรงเรียนทุกปีตั้งแต่ประถมยันมอปลาย การเรียน เที่ยวก็ไม่เที่ยว แต่งตัวก็ไม่แต่ง ไม่เกเรเลยค่ะ แต่แม่ก็ไม่เคยแสดงออกสักครั้งว่าภูมิใจที่เราเป็นแบบนี้ และนั่นคือจุดเปลี่ยนค่ะ ปัจจุบันเรากลายเป้นคนที่ไม่สนใจอะไรเลยแม้กระทั่งเรื่องที่เราเคยทำมันได้ดีเช่นการเรียน แม่ก็ไม่สนใจเหมือนเดิมค่ะ ที่บ้านก็ยังเหมือนเดิม เหมือนจนเรารู้สึกไม่ผูกพันกับครอบครัว ไม่อบอุ่น ไม่เคยได้รับความรัก เจอหน้ากันทีก็คุยกันสองสามคำ เป็นแบบนี้ทุกวัน ตั้งแต่เด็กจนโต จนเรารู้สึกเหมือนตัวเองมีปม ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากสนใจใครเลยค่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากไปให้พ้นๆจากพวกเขาซักที ถ้านี่คือครอบครัว ทุกคนคงแคร์ความรู้สึกกัน ทุกคนคงหันหน้าคุยกัน ทุกคนคงชวนกันกินข้างเย็น หรืออย่างน้อยก็คงถามว่ากินอะไรรึยัง แต่นี่ไม่เคยมีซักครั้งเลยที่เราจะรู้สึกได้ว่าครอบครัวของเรา เขาอยากมีเรามั้ย
ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ ช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยค่ะ ว่าเราควรทำอย่างไร สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้ ถ้าให้ทุกคนเปลี่ยนนิสัยคงจะยาก หรือจะให้เราสนใจทุกคนก็คงเป็นไปได้ยากพอกันค่ะ เรื่องครอบครัวเป็นเรื่องที่เปราะบางมาก ละเอียดอ่อน ที่มาเขียนบทความนี้ เพื่ออยากหาทางออก ว่าควรเดินไปทางไหนดี ควรทำยังไงให้เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ อย่าว่าครอบครัวเราเลยนะคะ ขอแค่ทางออกก็พอค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะ
ผิดมั้ย?ที่เป็นคนไม่สนใจอะไรเลย
เริ่มต้นเลยนะคะ เราเป็นคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลยค่ะ ไม่รู้สึกว่าในวันๆนึงจะมีอะไรพิเศษ ไม่สนว่าข้างนอกอากาศจะเป็นยังไงในแต่ละวัน ไม่สนแม้กระทั่งที่บ้านจะมองเรายังไง หรือ แม่จะรู้สึกยังไงที่เราเป็นแบบนี้ จริงๆแล้ว เราเองก็รู้สึกแย่นะคะ ที่เป็นคนแบบนี้ หลายคนยังสงสัยว่าแบบไหน เดี๋ยวเราจะค่อยๆเล่าให้ฟังค่ะ เมื่อก่อน ตอนนั้นเรากำลังขึ้นมอต้น ที่บ้านก็เริ่มมีปัญหา แม่ติดคุก พ่อมีครอบครัวใหม่ ตากับยายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก มีพี่น้องทั้งหมด4คนค่ะ ห่างกันคนละ4ปี เช่น คนโต16 คนรอง12 คนกลาง8 เรา4 ประมาณนี้ค่ะ ที่บ้านเราจะใจร้อนกันทั้งบ้านเลย ยายก็ใจร้อนค่ะ แม่นี่ใจร้อนมาก พี่ๆแต่ละคนใจร้อนแข่งกันเลย ส่วนเรา ใจร้อนค่ะ แต่แสดงออกไม่ได้.. ยกตัวอย่าง พี่สาวคนโต ใช้เราไปหยิบของ แต่เราก็ไม่สนใจ พี่ก็เลยปาของใส่ แล้วก็ด่าหยาบคาย เป็นต้นค่ะ ก่อนที่เราจะเป็นคนที่ไม่สนใจใครแบบนี้ อาจเป็นเพราะ อย่างที่ยกตัวอย่างไป ที่บ้านจะใจร้อนกันทุกคนใช่มั้ยคะ เวลาพูดคุยกัน ก็จะเอาแต่ความคิดตัวเอง เอาแต่ใจตัวเองกันซะส่วนมาก เราเองก็อยากจะเถียง อยากจะพูดบ้าง แต่ไม่เคยได้โอกาสพูดเลย โดนด่าในเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำ ก็ไม่มีสิทธิ์แย้งว่าไม่ผิดนะ ไม่มีโอกาสได้อธิบายใดๆ (ลืมบอกไปจุดนึงค่ะ พี่ทั้ง3คนถูกเลี้ยงมาด้วยกันค่ะ โดยฝั่งพ่อเป็นคนเลี้ยงลูก แม่ทำงาน เราเลยอยุ่กับตายายค่ะ) หลายครั้งที่เราเคยเถียง แต่ก็ได้แค่พูดว่า “ก็หนู...” ไม่ทันจบคำ ก็ถูกที่บ้านด่าเลย
ยกตัวอย่างนะคะ เมื่อตอนจบมอต้น เราเป็นคนชอบภาษาอังกฤษ อยากเป็นไกด์ค่ะ และตัดสินใจว่าอยากเรียนสายอาชีพ สาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว แต่ที่บ้านไม่เห็นด้วย เพราะแม่อยากให้เรียนสายสามัญมากกว่า เราพยายามบอกว่าเราเลือกแล้วว่าจะเรียนสาขานี้นะ ตัดสินใจได้แล้วว่าตัวเองชอบ และถนัดด้านไหน แต่ก็ถูกตอกกลับมาด้วยคำว่า “มหาลัยก็มีก็ค่อยไปเลือกตอนเรียนมหาลัยสิ” ตอนนั้นเราก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้องไปเลือกตอนจบมอปลายด้วย ตอนนี้เราก็ตัดสินใจได้แล้วนี่ แต่เหตุผลของเราก็ไม่เคยชนะที่บ้านเลยค่ะ ไม่ว่าจะขอเรียนต่อแค่1เทอม ถ้าไม่ใช่จะยอมย้าย ซึ่งโรงเรียนก็อยู่ใกล้บ้านทั้ง2โรงเรียน เรื่องปัญหาค่าใช้จ่ายนี่ตัดไปได้เลยค่ะ ตอนนั้นที่บ้านเราลุมประนามเราหนักมาก เรารู้สึกแย่มาก แต่ก็ไม่เคยมีใครสนใจ แม่ไม่เคยถามซักคำว่าทำไมถึงอยากเรียนที่นั่นล่ะ แน่ใจแล้วหรอว่าชอบสายนี้ พูดง่ายๆคือไม่เคยมานั่งคุยกับเราเรื่องสัพเพเหระเลยค่ะ วันนึงคุยกันอยู่2-3ประโยค เพราะแม่ต้องไปทำงาน กลับมาก็ไม่ได้คุยกันค่ะ แม่ไม่ค่อยสนใจ พวกพี่ๆก็เหมือนกันค่ะ อยุ่บ้านเดียวกันแต่เหมือนต่างคนต่างอยู่ คุยกันทีก็ทะเลาะที
ส่วนนึงที่เราไม่ยอมสนใจอะไรเลยก็เป็นเพราะว่า เวลาที่เราสนใจ เราชวนคุย ทุกคนชอบทำเหมือนคำถามที่เราถามมันดูปัญญาอ่อน มันดูไร้สาระ มันไม่น่าฟังสำหรับพวกเขา เราไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากที่บ้านเลยค่ะ พี่ทุกคนก็เหมือนกัน แต่ทุกคนถูกเลี้ยงมาด้วยกัน เลยจะค่อนข้างสนิทกันมากกว่าเรา เราถูกเลี้ยงมาคนเดียวค่ะเลยไม่ค่อยสนิทกับใคร หลายๆคนคงตั้งข้อสงสัย ทำไมเราไม่ปรับตัว -ทุกครั้งที่เราเป็นฝ่ายเข้าหา เราเหมือนโดนถีบออกมาค่ะ เวลาเราทำอะไรทุกคนชอบทำเหมือนเราเป็นคนโง่ เช่นคำว่า “ทำไมไม่ทำแบบนี้ล่ะ” “โง่” “อิโง่เอ้ย” “ทำไมไม่...ล่ะ” ประมาณนี้ค่ะ ไม่ว่าเราจะทำอะไร เราก็กลายเป็นไร้สาระไปทุกเรื่อง เราขายของออนไลน์ตั้งแต่มอ1 แทบไม่ขอเงินแม่ใช้เลย แต่ก็ไม่เคยได้รับคำชม ไม่เคยได้กำลังใจเลย เรื่องการเรียน เมื่อก่อนตอนมอต้นเราตั้งใจเรียนมาก เกรด2.5-3.00ตลอด แต่ก็ไม่เคยได้คำชม เราเอาเกรดไปอวดแม่ แม่พูดแค่ว่า “อืม” เหมือนว่าแม่ไม่สนใจเลยค่ะ เราเข้าใจนะคะว่าแม่ค่อนข้างจะเป็นคนแข็งๆ ดุๆ นิสัยออกแนวผู้ชาย แต่บางครั้ง เราทำทุกอย่างเพื่อให้แม่สนใจ ทั้งกิจกรรมโรงเรียนทุกปีตั้งแต่ประถมยันมอปลาย การเรียน เที่ยวก็ไม่เที่ยว แต่งตัวก็ไม่แต่ง ไม่เกเรเลยค่ะ แต่แม่ก็ไม่เคยแสดงออกสักครั้งว่าภูมิใจที่เราเป็นแบบนี้ และนั่นคือจุดเปลี่ยนค่ะ ปัจจุบันเรากลายเป้นคนที่ไม่สนใจอะไรเลยแม้กระทั่งเรื่องที่เราเคยทำมันได้ดีเช่นการเรียน แม่ก็ไม่สนใจเหมือนเดิมค่ะ ที่บ้านก็ยังเหมือนเดิม เหมือนจนเรารู้สึกไม่ผูกพันกับครอบครัว ไม่อบอุ่น ไม่เคยได้รับความรัก เจอหน้ากันทีก็คุยกันสองสามคำ เป็นแบบนี้ทุกวัน ตั้งแต่เด็กจนโต จนเรารู้สึกเหมือนตัวเองมีปม ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากสนใจใครเลยค่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากไปให้พ้นๆจากพวกเขาซักที ถ้านี่คือครอบครัว ทุกคนคงแคร์ความรู้สึกกัน ทุกคนคงหันหน้าคุยกัน ทุกคนคงชวนกันกินข้างเย็น หรืออย่างน้อยก็คงถามว่ากินอะไรรึยัง แต่นี่ไม่เคยมีซักครั้งเลยที่เราจะรู้สึกได้ว่าครอบครัวของเรา เขาอยากมีเรามั้ย
ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ ช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยค่ะ ว่าเราควรทำอย่างไร สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้ ถ้าให้ทุกคนเปลี่ยนนิสัยคงจะยาก หรือจะให้เราสนใจทุกคนก็คงเป็นไปได้ยากพอกันค่ะ เรื่องครอบครัวเป็นเรื่องที่เปราะบางมาก ละเอียดอ่อน ที่มาเขียนบทความนี้ เพื่ออยากหาทางออก ว่าควรเดินไปทางไหนดี ควรทำยังไงให้เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ อย่าว่าครอบครัวเราเลยนะคะ ขอแค่ทางออกก็พอค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะ