เกลียดคำๆหนึ่งที่ไม่ว่าคนรอบตัวอุทานออกมาแล้วเผลอสบถคำหยาบออกมา เราบ้ามากไหม

เรื่องมันมีอยู่ว่า พอไปอ่านเจอคำว่า ง.งู สระอือ(เราไม่อยากพิมมันเต็ม เราทำใจไม่ได้) ที่คนอื่นเขาใช้กันไม่ว่าเพื่อนจะอุทานออกมา หรือเห็นในโพสต์ต่างๆ เราจะเผลอสบถออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ บางทีปากมันก็พาไป จนเพื่อนหรือคนที่เขานั่งอยู่ข้างๆเขาหันมามองเหมือนจะถามด้วยสายตาว่าเราเป็นไรมากไหม เราว่าเราก็เป็นเอามากนะ เมื่อก่อนเราก็ไม่เกลียดคำๆนี้หรอก มันมีเหตุการณ์เมื่อ 3 ปีก่อนที่เราจำแล้วเกลียดเลย มันคือตอนๆหนึ่งในนิยายที่พระเอกถามนังมือที่สามด้วยความห่วงใยว่า ทำไมกินข้าวน้อยนั้นนู่นนี่ แล้วนังมือที่สามก็ตอบว่า 'ง.งูสระอือ ก็มันไม่หิว' (แหวะ นังแรดร้อยนอ) จากนั้นพอมันมีปรากฏคำๆนี้ในชีวิตประจำวันของเรา เราจะเผลอสบถออกมาทันทีอย่างกับกับกดปุ่มเปิดโหมดด่ากราดอะไรแบบนี้ แต่ปัจจุบันเราพัฒนานะ ไม่หนักเท่าเมื่อก่อนตอนนี้ออกอาการปากคว่ำแล้วเฉยหรือไม่ก็นิ่งไป แต่พออยู่คนเดียวนี้แบบหือไม่เก็บอาการเลยด่าลูกเดียว เราแค่คิดว่าบางทีเราก็อาจจะเป็นบ้า เราควรต้องปล่อยวางแล้วต้องการการบำบัด แต่ไม่เคยทำได้เลย เราคงเป็นโรคจิตระยะสุดท้ายแล้วล่ะ