วันนี้ไปสัมพาษณ์งานที่ศูนย์โชว์รูมรถแห่งหนึ่งค่ะ ชือย่อ T..B... เราไปสมัครตำแหน่ง เทเลเซลขายประกันรถยนต์ ตอนที่เข้าไปสัมพาษณ์ มีผู้หญิงผมสั้น2คนนั่งรออยู่ในห้อง พอเราไปนั่งก็แนะนำตัวปกติ คำถามแรกที่ถามเราคือ บ้านน้องไม่มีกระจกหรอ ไม่มีหวีหรอ พกหวีมารึเปล่า หวีผมหน่อยสิ เราก็หยิบหวีมาหวีต่อหน้า(เราไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลยค่ะ หัวเราก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว เราไม่ได้ทาเจลมันเลยไม่อยู่ทรงค่ะ เราไปสมัครที่อื่น เขาไม่เห็นพูดแบบนี้เลย
เขาถามว่าเราทำอะไรมาบ้าง เหมือนhrทั่วๆไป และเขาก็พูดอีกว่า แต่งตัวแบบนี้มาสมัครงานหรอ ไหนลุกขึ้นยืนสิ เราก็ยืนค่ะ ยืนตามที่เขาบอก เพราะไม่คิดอะไร(เราแต่งตัวแบบสาวออฟฟิสทั่วไปค่ะ เป็นลายขาวดำ ซึ่งไม่ใช่เสื้อขาวกางเกงหรือกระโปรงดำอย่างที่เขาต้องการมั้งคะ เราเลยโดนว่าแบบนี้) เราโดนว่าเรื่องสีผมค่ะ ทำสีผมแบบนี้ น้อง นั่นผมจริงหรือผมปลอมหรอ ตัดสินใจผิดพลาดแล้วล่ะที่ทำสีผม เราเลยพูดไปตามประสาเราค่ะ เพื่อนเคยบอกว่า
ตอนนี้วัยรุ่นอยู่อยากทำสีผมอะไรก็ทำก่อนที่แก่ตัวไปอล้วจะไม่ไเทำค่ะ เขาก็ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนหน้านั้นเคยทำงานอะไรมา ตอนนี้ขายออนไลน์อยู่ค่ะ ถ้าน้องขายของออนไลน์และมาทำงานแบบนี้ บริษัทคงไม่ให้นะ เพราะเคยมีคนเล่นโทรศัพท์ขายของขณะที่ทำงานแบบนี้ไปด้วย พี่ก็กลัวน้องจะโดนไล่ออก มันเป็นบาปกับตัวพี่ด้วย และนี่น้องขายอะไรอยู่หรอ ขายต่างหูค่ะ ไหนพี่ขอดูหน่อย (เรายื่นโทรศัพท์ให้ดูรูป) สวยนะ อันนี้ ใส่แล้วหูจะเน่าไหมเนี้ย เราก็พูดออกไป มันไม่เน่าหรอกค่าาาา แล้วก็ตบท้ายด้วยการที่ไม่รับเราเข้าทำงานค่ะ เราขอเอกสารคืน ตอนแรกทำท่าเหมือนจะไม่ให้ เราต้องการเอาไปสมัครที่อื่นค่ะ เขาจึงให้มา HRแบบนี้ก็ได้หรอคะ เราบุคคลิกไม่ดีหรอกค่ะ ถ้าดีพอ เราคงจะไปสมัครเป็นเซลขายเฟสทูเฟส ไม่มาขายผ่านทางเสียงแบบนี้หรอก เราอยากให้คุณฟังเสียงเรา ฟังประสบการณ์การทำงาน ไม่ใช่เรื่องแบบนี้ค่ะ แต่ก็นะ ประเทศไทยเข้าใจค่ะ เราไม่โกรธเลย แต่แค่รู้สึกแย่ ที่ตัวเองบุคคลิกภาพแย่จนเขาไม่รับเข้าทำงาน ไม่ว่า จะสีผม เรื่องแต่งตัว ทรงผม ขอโทษนะคะ ที่เดินเข้าไปสมัครงาน ไม่เจียมกะลาหัวตัวเองซะบ้างเลย เราอายุ21ปี วุฒิม.3 เราไปสมัครงานตามวุฒิที่เขาประกาศ เขาบอกกลับอีกว่า กลับไปขายต่างหูไว้จบม.6ค่อยมาสมัครใหม่ก็ได้นะ
สัมพาษณ์งานกับคำถามที่ไม่เกี่ยวกับงาน
เขาถามว่าเราทำอะไรมาบ้าง เหมือนhrทั่วๆไป และเขาก็พูดอีกว่า แต่งตัวแบบนี้มาสมัครงานหรอ ไหนลุกขึ้นยืนสิ เราก็ยืนค่ะ ยืนตามที่เขาบอก เพราะไม่คิดอะไร(เราแต่งตัวแบบสาวออฟฟิสทั่วไปค่ะ เป็นลายขาวดำ ซึ่งไม่ใช่เสื้อขาวกางเกงหรือกระโปรงดำอย่างที่เขาต้องการมั้งคะ เราเลยโดนว่าแบบนี้) เราโดนว่าเรื่องสีผมค่ะ ทำสีผมแบบนี้ น้อง นั่นผมจริงหรือผมปลอมหรอ ตัดสินใจผิดพลาดแล้วล่ะที่ทำสีผม เราเลยพูดไปตามประสาเราค่ะ เพื่อนเคยบอกว่า
ตอนนี้วัยรุ่นอยู่อยากทำสีผมอะไรก็ทำก่อนที่แก่ตัวไปอล้วจะไม่ไเทำค่ะ เขาก็ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนหน้านั้นเคยทำงานอะไรมา ตอนนี้ขายออนไลน์อยู่ค่ะ ถ้าน้องขายของออนไลน์และมาทำงานแบบนี้ บริษัทคงไม่ให้นะ เพราะเคยมีคนเล่นโทรศัพท์ขายของขณะที่ทำงานแบบนี้ไปด้วย พี่ก็กลัวน้องจะโดนไล่ออก มันเป็นบาปกับตัวพี่ด้วย และนี่น้องขายอะไรอยู่หรอ ขายต่างหูค่ะ ไหนพี่ขอดูหน่อย (เรายื่นโทรศัพท์ให้ดูรูป) สวยนะ อันนี้ ใส่แล้วหูจะเน่าไหมเนี้ย เราก็พูดออกไป มันไม่เน่าหรอกค่าาาา แล้วก็ตบท้ายด้วยการที่ไม่รับเราเข้าทำงานค่ะ เราขอเอกสารคืน ตอนแรกทำท่าเหมือนจะไม่ให้ เราต้องการเอาไปสมัครที่อื่นค่ะ เขาจึงให้มา HRแบบนี้ก็ได้หรอคะ เราบุคคลิกไม่ดีหรอกค่ะ ถ้าดีพอ เราคงจะไปสมัครเป็นเซลขายเฟสทูเฟส ไม่มาขายผ่านทางเสียงแบบนี้หรอก เราอยากให้คุณฟังเสียงเรา ฟังประสบการณ์การทำงาน ไม่ใช่เรื่องแบบนี้ค่ะ แต่ก็นะ ประเทศไทยเข้าใจค่ะ เราไม่โกรธเลย แต่แค่รู้สึกแย่ ที่ตัวเองบุคคลิกภาพแย่จนเขาไม่รับเข้าทำงาน ไม่ว่า จะสีผม เรื่องแต่งตัว ทรงผม ขอโทษนะคะ ที่เดินเข้าไปสมัครงาน ไม่เจียมกะลาหัวตัวเองซะบ้างเลย เราอายุ21ปี วุฒิม.3 เราไปสมัครงานตามวุฒิที่เขาประกาศ เขาบอกกลับอีกว่า กลับไปขายต่างหูไว้จบม.6ค่อยมาสมัครใหม่ก็ได้นะ