เราเป็นหนึ่งคนที่ห่างบ้านมานาน ไกลออกไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เราก็ใช้ชีวิตนอกบ้านมาตลอด เราเรียน ๕ ปี
เรียนจบเราทำงานที่แรกคือ สระบุรี เราทำงานที่สระบุรี ๑ ปี เราลาออก ไปทำงานที่ระยอง ๑ ปี แล้วเราก็เดินทางตามหาฝัน ฟังดูดี แต่ไม่เลย เราย้ายออกจากระยองมาชลุรี จนถึงปัจจุบัน เราเจอแม่แค่ปีละหน หรือหลายปีหน จนเราชินกับการอยู่ข้างนอก เรไม่มีเวลากลับบ้านกาแม่ เวลาเราเหนื่อย ท้อแท้ ก็ได้ยินแค่เสียงแม่ผ่านมือถือ ในทุก ๆ เทศกาล เราไม่เคยกลับบ้าน เราไม่ได้เจอแม่ เจอเพื่อนเก่า คนรู้จัก เพราะเราเป็นคนที่ไท่ชอบไปไหนมาไหนช่วงเทศกาล     เราไม่ชอบรถติด การจราจรที่แออัด ผู้ครต่างคนต่างรีบ วุ่นวาย ไม่มีความเป็นระเบียบ นอกเรื่องไปเยอะเลย

เราแค่อยากแชร์ความรู้สึกที่เรามีให้เพื่อน ๆ ได้รู้ และเราเองก็อยากรู้ว่าเพื่อน ๆ รู้สึกอย่างไรบ้าง รู้สึกแบบเราบ้างไหม ในเวลาที่ไม่มีใคร เวลาที่เรามองอะไรก็เป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีชีวิตอยู่รายล้อมตัวเรา กลับจากทำงาน มานอน ห้อง ห้องสี่เหลี่ยม เจอทุกวัน เรามีแฟนแต่...เราก็ไม่ใช่ทุกอย่างสำหรับเขา เราเครียด ไม่กล้าบอกใคร ได้แต่ร้องไห้ เวลากลางคืนเรามักจะร้องไห้ก่อนนอนเสมอ เราโทษตัวเอง เราไม่สามารถทำให้แม่มีความสุข แบบที่แม่อยาก เราไม่ไ้รับราชการอย่างที่แม่คิดแหละหวังเอาไว้ เราไม่มีเงินเก็บ เราไม่มีรถ เราไม่มีบ้านหลังใหม่ เรามีแค่ตัวจริง ๆ

อยากให้เพื่อย ๆ ที่อ่านแชร์ความรู้สึกของตัวเอง ว่าเคยคิดแบบเรามั้ย
แต่เราไม่เคยคิดสั้นนะ เราสู้เสมอ สู้ทุกอย่าง แต่มันยากจังเลย ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ จริง ๆ บนโลกใบนี้ นอกเสียจากว่า บุคคลนั้น บ้านหลังนั้น เป็นบ้านที่มีฐานะดีมาแตาก่อนอยู่แล้ว เห้อ....