ต้องเท้าความมาตั้งแต่แรกว่า5-6ปีที่แล้ว พ่อกับแม่ไม่ได้ทะเลาะกันให้เห็น
แล้วมีช่วงหนึ่งที่เกิดปัญหามลภาวะอะไรสักอย่างที่นิคมลำพูนมีปัญหา แล้วแม่ก็ออกจากงานแล้วกลับไปอยู่ที่บ้านเกิด ฉะเชิงเทรา
ตอนนั้นหนูอยู่ ม.3 อายุ15 เรียนเชียงใหม่ สนิทกับพ่อมากๆ
ส่วนน้องย้ายไปอยู่กับแม่ที่ฉะเชิงเทรา ตอนนั้นน้องอยู่ ป.4 อายุราวๆ8ปี น้องพ่อแม่เดียวกัน
พอแม่ย้ายไปทำงานที่นั่น1อาทิตย์ พ่อเอาเมียใหม่เข้าบ้านแบบเปิดเผย
ความสำพันธิ์หนูกับพ่อเริ่มแย่คุยกันน้อยลง คือเราต่อต้านมากๆที่พ่อทำแบบนี้ คือไม่กินข้าวด้วยอยู่บ้านก็อยู่แต่ในห้องไม่กินข้าวด้วย เข้าออกอีกประตูเพื่อไม่เจอหน้า จากที่ทุกเช้านั่งรถไปเรียนนั่งเบาะข้างคนขับ ก็ไปนั่งข้างหลังแทน คือความสำพันธิ์นั้นแย่มาก
แบบจากสนิทกับพ่อมากๆกลายเป็นหมดศัทธา
แล้วก็เริ่มมีปัญหา พ่อเริ่มดุจากไม่เคยดุ พ่อโมโหอะไรจากไหนไม่รู้มากลายเป็นมีปากเสียงเรื่องที่หนูเข้าบ้านดึก แค่ไปหาเพื่อนผู้หญิงต่างหมู่บ้าน ปั่นจักรยานไปด้วยบ้านที่อยู่เป็นชนบท
วันนั้นจำได้ดี พ่ออ้างนั่นนี่ที่เราไม่คุยด้วยหรือทำตัวเมินชักหน้าใส่ สุดท้ายพ่อใช้มือตบหน้า แล้วก็บีบคอ
ใช่ค่ะ ฮีโร่ที่เป็นมาทั้งชีวิตทำแบบนี้หลังจากวันนั้นก็ออกจากบ้านเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง
แต่ยังเรียนที่เดิมอยู่หอคนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวโดยที่มีแม่เกื้อหนุนมาตลอด
เข้าถึงประเด็นเลยนะคะ คือ2ปีก่อนช่วงอายุ18 เคยบอกให้แม่ฟ้องหย่า อย่างน้อยสินสมรสก็มีบ้านมีที่ดิน มีรถเก๋งรถกระบะ รถแดงที่พ่อใช้ทำมาหากินทุกวันนี้ รับรู้อยู่แก่ใจค้ะว่าเป็นเงินแม่ทั้งนั้นทั้งเงินซื้อที่ดินเงินปลูกบ้าน
แม่อายุห่างกับพ่อ10ปี ตอนนี้แม่41ปี พ่อ50กว่า
บวกกับพ่อเคยเป็นผู้ใหญ่บ้าน 2วาระ ได้เป็นเพราะเลือกตั้งทั้งๆที่บุคลิคพ่อเข้าถึงยาก คนในครอบครัวญาติพี่น้อง5 คน ลุงป้าน้าอา 4คนรักกันมาก ยกเว้นพ่อ!! แล้วพอแม่เอ่ยจะหย่าแล้วแบ่งทรัพสินย์กลายเป็นพ่อกลับตอบแม่ว่าถ้าไม่กลัวโดนจับก็ฟ้อง
คืองง แม่ผิดอะไร แม่เลี้ยงลูกคนเดียว มาตลอดไม่ได้มีสามีใหม่ด้วย
เขาเป็นคนที่มีใหม่มีแบบเปิดเผยชาวบ้านรับรู้ญาติพี่น้องฝ่ายพ่อรับรู้ แต่เขาไม่ยอมหย่า
สงสารแม่ค่ะ แม่มีสิทธิ์แม่สมควรได้เงินของแม่แม่สมควรหลุดพ้นจากคนแบบนี้!!!แต่แม่กลัว แล้วให้เหตุผลว่าไม่หย่าก็ไม่หย่าสู้กันมาได้ขนาดนี้ แล้วทรัพย์สินที่มียังไงก็เป็นของพวกหนูถ้าเขาเป็นอะไรไป
คือประเด็นหนูไม่อยากได้บ้านได้รถอะไรทั้งนั้นแค่อยากให้แม่พ้นหนี้ ตอนนี้ทั้งในระบบนอกระบบเยอะมาก
เยอะถึงขั้นที่มีความคิดแล่นมาในหัวว่าทำงานวันละ15-20ชั่วโมงแทบไม่พอส่งแม่ กล้าพูดค่ะว่าอายุ20 แต่เฉลี่ยต่อเดือนส่งเงินให้แม่มากกว่าหมื่นห้า ซึ่งส่งเงินให้มากกว่าคนทำงานเดือน2-30000ต่อเดือน
ค่ารถ ค่าเทอม ค่ากินต่อวัน ค่าดอกเบี้ยที่ยืมญาติพี่น้องหรือเพื่อนสนิทแม่มา ส่งเสียหนูเรียนจบผู้ช่วยพยาบาลได้
พูดถึงกว่าจะหาได้หรือมีอะไรขนาดนี้มันก้สายตัวแทบขาด เป้าหมายของชีวิตคิดแค่ว่าอยากใช้หนี้ให้แม่หมดๆ
แล้วได้อยู่กันเป็นครอบครัว แม่ น้องแล้วก็หนู
เหมือนส่งยังไงก็ไม่พอ อยา่กให้แม่ฮึดมาใช้สิทธิ์ตัวเองบ้าง ลำพังเงินเดือนแม่ตอนนี้แทบไม่ถึงหมื่นแต่เงินสเตทเม้นก่อนหน้านี้ที่รายได้มันคงที่กว่านี้
กู้ซื้อบ้านได้ซื้อรถได้ ไม่เคยมองว่าเป็นภาระ มองว่าเป็นหน้าที่ ของลูก
แต่หลังๆมันเริ่มเหนื่อย เหนื่อยแบบวิ่งไล่จับอะไรสักอย่าง เหมือนตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ
คือตำพริกจริงได้น้ำพริกจริงแต่ต้องเอาไปเททิ้งไม่มีตังเก็บ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพราะดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบเยอะจริง
แล้วพอหนูพูดขึ้นมาเรื่องให้แม่ไปหย่าแบ่งทรัพย์สินแล้วขายใช้หนี้ระหว่าง5-6ปีที่ผ่านมา เราจะได้เหนื่อยกันน้อยลง
แต่แม่ก็บอกว่าถ้าเหนื่อยไม่ต้องส่งให้เก็บเงินเลย ประชดบลาๆ คือถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่สนแล้วค่ะเหนื่อยเกินไป เหนื่อยจริงๆ
ส่วนพ่อไม่ได้ส่งเสียทั้งหนูทั้งน้อง5-6ปีแล้วเหมือนกัน แต่กับน้องก็ยังคุยปีไหนน้องก็จะขึ้นมาอยู่กับย่ากับเขา แต่หนูตั้งแต่เหตุการณ์นั้นก็ลืมไปเลยว่าชีวิตนี้ยังเหลือคนที่ต้องเลี้ยงดูหรือตอบแทนบุญคุณ เพราะช่วงที่ชีวิตติดลบมากๆ เขาก็ไม่ได้ยื่นมือมาช่วยตอนที่ชีวิตบูมหรือตั้งเนื้อตั้งตัวกันได้เขาก็ไม่ควรอยู่ในโอกาสนั้นๆเหมือนกัน
มีคำพูดไหนที่จะทำให้แม่หย่าได้บ้างคะ แล้วแม่จะผิดกฏหมายอะไร ไม่เข้าใจหรือเขาแค่ขู่แม่ให้แม่ไม่ฟ้องหย่า
แล้วคนอายุ20ทำอะไรได้มากกว่าเชียร์ให้แม่เรียกร้องสิทธิ์บ้างคะ หรือต้องทำงานส่งดอกแบบไม่มีเป้าหมายแบบนี้ไปเรื่อยๆ อายุ20แต่หาเงินเดือน20000กว่านี่เหนื่อยนะคะ สายตัวแทบขาด แบบทำไมต้องทำขนาดนี้
ถ้าจะออกความคิดเห็นด้านลบ จะแซะก็กรุณาอย่าคอมเม้นเลยค่ะแค่นี้ก็จะแย่แล้ว
แต่ถ้าแนะนำในเรื่องงาน หรือแก้ปัญหาเรื่องหนี้ หรือเรื่องสิทธิ์ที่แม่ควรได้รับก็ขอบคุณค่ะขอบคุณล่วงหน้า ขอบคุณจากใจจริงๆ
สวัสดีค่ะ
ถ้าพ่อทำอย่างนี้ แม่มีสิทธิ์ฟ้องหย่าได้ไหมคะ
แล้วมีช่วงหนึ่งที่เกิดปัญหามลภาวะอะไรสักอย่างที่นิคมลำพูนมีปัญหา แล้วแม่ก็ออกจากงานแล้วกลับไปอยู่ที่บ้านเกิด ฉะเชิงเทรา
ตอนนั้นหนูอยู่ ม.3 อายุ15 เรียนเชียงใหม่ สนิทกับพ่อมากๆ
ส่วนน้องย้ายไปอยู่กับแม่ที่ฉะเชิงเทรา ตอนนั้นน้องอยู่ ป.4 อายุราวๆ8ปี น้องพ่อแม่เดียวกัน
พอแม่ย้ายไปทำงานที่นั่น1อาทิตย์ พ่อเอาเมียใหม่เข้าบ้านแบบเปิดเผย
ความสำพันธิ์หนูกับพ่อเริ่มแย่คุยกันน้อยลง คือเราต่อต้านมากๆที่พ่อทำแบบนี้ คือไม่กินข้าวด้วยอยู่บ้านก็อยู่แต่ในห้องไม่กินข้าวด้วย เข้าออกอีกประตูเพื่อไม่เจอหน้า จากที่ทุกเช้านั่งรถไปเรียนนั่งเบาะข้างคนขับ ก็ไปนั่งข้างหลังแทน คือความสำพันธิ์นั้นแย่มาก
แบบจากสนิทกับพ่อมากๆกลายเป็นหมดศัทธา
แล้วก็เริ่มมีปัญหา พ่อเริ่มดุจากไม่เคยดุ พ่อโมโหอะไรจากไหนไม่รู้มากลายเป็นมีปากเสียงเรื่องที่หนูเข้าบ้านดึก แค่ไปหาเพื่อนผู้หญิงต่างหมู่บ้าน ปั่นจักรยานไปด้วยบ้านที่อยู่เป็นชนบท
วันนั้นจำได้ดี พ่ออ้างนั่นนี่ที่เราไม่คุยด้วยหรือทำตัวเมินชักหน้าใส่ สุดท้ายพ่อใช้มือตบหน้า แล้วก็บีบคอ
ใช่ค่ะ ฮีโร่ที่เป็นมาทั้งชีวิตทำแบบนี้หลังจากวันนั้นก็ออกจากบ้านเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง
แต่ยังเรียนที่เดิมอยู่หอคนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวโดยที่มีแม่เกื้อหนุนมาตลอด
เข้าถึงประเด็นเลยนะคะ คือ2ปีก่อนช่วงอายุ18 เคยบอกให้แม่ฟ้องหย่า อย่างน้อยสินสมรสก็มีบ้านมีที่ดิน มีรถเก๋งรถกระบะ รถแดงที่พ่อใช้ทำมาหากินทุกวันนี้ รับรู้อยู่แก่ใจค้ะว่าเป็นเงินแม่ทั้งนั้นทั้งเงินซื้อที่ดินเงินปลูกบ้าน
แม่อายุห่างกับพ่อ10ปี ตอนนี้แม่41ปี พ่อ50กว่า
บวกกับพ่อเคยเป็นผู้ใหญ่บ้าน 2วาระ ได้เป็นเพราะเลือกตั้งทั้งๆที่บุคลิคพ่อเข้าถึงยาก คนในครอบครัวญาติพี่น้อง5 คน ลุงป้าน้าอา 4คนรักกันมาก ยกเว้นพ่อ!! แล้วพอแม่เอ่ยจะหย่าแล้วแบ่งทรัพสินย์กลายเป็นพ่อกลับตอบแม่ว่าถ้าไม่กลัวโดนจับก็ฟ้อง
คืองง แม่ผิดอะไร แม่เลี้ยงลูกคนเดียว มาตลอดไม่ได้มีสามีใหม่ด้วย
เขาเป็นคนที่มีใหม่มีแบบเปิดเผยชาวบ้านรับรู้ญาติพี่น้องฝ่ายพ่อรับรู้ แต่เขาไม่ยอมหย่า
สงสารแม่ค่ะ แม่มีสิทธิ์แม่สมควรได้เงินของแม่แม่สมควรหลุดพ้นจากคนแบบนี้!!!แต่แม่กลัว แล้วให้เหตุผลว่าไม่หย่าก็ไม่หย่าสู้กันมาได้ขนาดนี้ แล้วทรัพย์สินที่มียังไงก็เป็นของพวกหนูถ้าเขาเป็นอะไรไป
คือประเด็นหนูไม่อยากได้บ้านได้รถอะไรทั้งนั้นแค่อยากให้แม่พ้นหนี้ ตอนนี้ทั้งในระบบนอกระบบเยอะมาก
เยอะถึงขั้นที่มีความคิดแล่นมาในหัวว่าทำงานวันละ15-20ชั่วโมงแทบไม่พอส่งแม่ กล้าพูดค่ะว่าอายุ20 แต่เฉลี่ยต่อเดือนส่งเงินให้แม่มากกว่าหมื่นห้า ซึ่งส่งเงินให้มากกว่าคนทำงานเดือน2-30000ต่อเดือน
ค่ารถ ค่าเทอม ค่ากินต่อวัน ค่าดอกเบี้ยที่ยืมญาติพี่น้องหรือเพื่อนสนิทแม่มา ส่งเสียหนูเรียนจบผู้ช่วยพยาบาลได้
พูดถึงกว่าจะหาได้หรือมีอะไรขนาดนี้มันก้สายตัวแทบขาด เป้าหมายของชีวิตคิดแค่ว่าอยากใช้หนี้ให้แม่หมดๆ
แล้วได้อยู่กันเป็นครอบครัว แม่ น้องแล้วก็หนู
เหมือนส่งยังไงก็ไม่พอ อยา่กให้แม่ฮึดมาใช้สิทธิ์ตัวเองบ้าง ลำพังเงินเดือนแม่ตอนนี้แทบไม่ถึงหมื่นแต่เงินสเตทเม้นก่อนหน้านี้ที่รายได้มันคงที่กว่านี้
กู้ซื้อบ้านได้ซื้อรถได้ ไม่เคยมองว่าเป็นภาระ มองว่าเป็นหน้าที่ ของลูก
แต่หลังๆมันเริ่มเหนื่อย เหนื่อยแบบวิ่งไล่จับอะไรสักอย่าง เหมือนตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ
คือตำพริกจริงได้น้ำพริกจริงแต่ต้องเอาไปเททิ้งไม่มีตังเก็บ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพราะดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบเยอะจริง
แล้วพอหนูพูดขึ้นมาเรื่องให้แม่ไปหย่าแบ่งทรัพย์สินแล้วขายใช้หนี้ระหว่าง5-6ปีที่ผ่านมา เราจะได้เหนื่อยกันน้อยลง
แต่แม่ก็บอกว่าถ้าเหนื่อยไม่ต้องส่งให้เก็บเงินเลย ประชดบลาๆ คือถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่สนแล้วค่ะเหนื่อยเกินไป เหนื่อยจริงๆ
ส่วนพ่อไม่ได้ส่งเสียทั้งหนูทั้งน้อง5-6ปีแล้วเหมือนกัน แต่กับน้องก็ยังคุยปีไหนน้องก็จะขึ้นมาอยู่กับย่ากับเขา แต่หนูตั้งแต่เหตุการณ์นั้นก็ลืมไปเลยว่าชีวิตนี้ยังเหลือคนที่ต้องเลี้ยงดูหรือตอบแทนบุญคุณ เพราะช่วงที่ชีวิตติดลบมากๆ เขาก็ไม่ได้ยื่นมือมาช่วยตอนที่ชีวิตบูมหรือตั้งเนื้อตั้งตัวกันได้เขาก็ไม่ควรอยู่ในโอกาสนั้นๆเหมือนกัน
มีคำพูดไหนที่จะทำให้แม่หย่าได้บ้างคะ แล้วแม่จะผิดกฏหมายอะไร ไม่เข้าใจหรือเขาแค่ขู่แม่ให้แม่ไม่ฟ้องหย่า
แล้วคนอายุ20ทำอะไรได้มากกว่าเชียร์ให้แม่เรียกร้องสิทธิ์บ้างคะ หรือต้องทำงานส่งดอกแบบไม่มีเป้าหมายแบบนี้ไปเรื่อยๆ อายุ20แต่หาเงินเดือน20000กว่านี่เหนื่อยนะคะ สายตัวแทบขาด แบบทำไมต้องทำขนาดนี้
ถ้าจะออกความคิดเห็นด้านลบ จะแซะก็กรุณาอย่าคอมเม้นเลยค่ะแค่นี้ก็จะแย่แล้ว
แต่ถ้าแนะนำในเรื่องงาน หรือแก้ปัญหาเรื่องหนี้ หรือเรื่องสิทธิ์ที่แม่ควรได้รับก็ขอบคุณค่ะขอบคุณล่วงหน้า ขอบคุณจากใจจริงๆ
สวัสดีค่ะ