เรื่องมีอยู่ว่า เราเจอเพื่อนคนนี้ไม่ถึงปี เป็นเพื่อนของเพื่อนเรา แรกๆเราเฉยๆไม่ได้คิดอะไร แต่พอเขาได้แข่งเดือนของคณะ เราก็เริ่มรู้สึกว่าเขาหล่อ และเราแซวเขา ตอนแรกๆเราชอบแซวเขาว่า ที่รักกก รักๆ ประมาณนี้ ชอบเข้าไปกอดเขาเล่น ประมารว่าคนนี้ของฉันนะ แรกๆที่แซวเล่นเราไม่ได้คิดอะไร เขาก็ไม่คิดอะไรด้วย เขาก็ งง ว่าทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นแซว เขาเป้นคนที่ดีดูแลคนเก่งมาก เขายังไม่มีใครหรอก เราก็เล่นหนักขึ้นแซวหนักขึ้น เจอที่ไหนก็แซวที่นั้น และเราก็ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นเพราะเราต้องไปทำงานที่หอเพื่อนเราคือที่หอเดียวกับคนที่เราแซว เราก็ไปนั้งใกล้ ไปแซว เราได้กินเลี้ยงกัน เมากันพอสมควร เพื่อนก็นอนกันที่หอนั้น นอนด้วยกันที่ห้องเดียวกันหมด เราเมาเราเลยบอกเขาว่า ถ้าเราจริงจังเขาจะชอบเรามั้ย เพราะเมาหรือเพราะอะไรไม่รู้ เราสับสนมาก เขาปฏิเสธเรา บอกว่าไม่ได้คิดอะไร เราร้องไห้ต่อหน้าเขา แล้วเราก้นอนข้างเขาโดยที่จับมือเขาไว้ตลอดทั้งคืน พอตื่นตอนเช้ามาเขาถามเราว่าเมื่อคืนพูดไรไปจำได้มั้ย เราเลยบอกว่าไม่ได้ เมาใครจะจำได้ แต่จริงๆแล้วเราจำได้บางอย่าง เขาทำตัวปกติกับเรา เรารู้สึกแย่ๆ หลักจากนั้นเราได้ตีตัวห่างเขาไปเลย เจอที่ไหน เราหลบ เราไม่แซว ไม่รู้ว่าเราเป้นอะไร จนเวลามันผ่านไปอาทิตหนึ่งเขาได้ทักมาทำถามว่าเราเป้นอะไร เราก็ตอบว่าไม่ได้เป็นอะไร เขาก็บอกว่า ทำไมช่วงนี้หายไปเลย เราก็อ้างนั้นอ้างนี่ เขาบอกมาประโยคหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกแย่กว่าเดิม"กลับมาแซวเล่นกันเหมือนเดิมเถอะ" เราเลยคิดว่าถ้าเหมือนเดิมได้ แสดงว่าเราไม่ได้รู้สึกกับเขา เรากลับมาแซวเขา กลับมาเล่นกับเขาเหมือนเดิม แต่พอเรากลับมาเรากลับคิดถึงเขา เป้นห่วงเขามากขึ้น ความรู้สึกเรากลับมากขึ้น เราหวงเขา พยายามทำตัวเหมือนเดิมเท่าไหร่ เรายิ่งรู้สึกกับเขามากขึ้น มันเจ็บตรงที่เขาไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย และเขากับเราคงเป็นมากกว่านี้ไม่ได้ เราควรหายไปเหมือนเดิมดีมั้ย ???
เราทำกับเพื่อนแบบนี้ แสดงว่าเราชอบเขาหรอ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม?