สวัสดีค่ะ. คือ อาการเราเหมือนเเรกเริ่มที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้ค่ะ
คือบอกก่อนเลยว่า มีปัญหาชีวิตรุมเร้าค่ะ เราอายุ 18. เรียน กศนม.6 จบเเล้ว
ยังไม่ได้เรียนต่อ ไม่มีเงิน เราทำงานคนเดียวในบ้าน
ค่าใช้จ่ายทุกอย่างจึงตกอยู่กับเรา ทั้งค่าห้องเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากับข้าวของใช้
บางเดือนต้องจ่ายค่าห้องให้พ่อด้วย บางเดือนเเค่ค่าห้องตก 7,000 กว่าบาท
เเต่เราไม่คิดอะไร คิดเเต่ว่าทำทุกอย่างเพื่อ
ครอบครัว อยากให้พวกเขาสบาย เเต่บางครั้งเริ่มกดดันขึ้น เหมือนพวกเขา
ไม่เข้าใจว่าเราทำเพื่อเขา หาว่า เขาเกาะเรากิน อย่างโน้นอย่างนี้
พูดจาทำร้ายจิตใจกันเหลือเกิน เราอยากเรียนต่อ เราถามย่าเราว่า
ย่าว่าหนูจะเรียนอะไรดี ย่าบอกว่า "หัวมันไม่ไปหรอก" คือมันอาจจะจริง
เราไม่ใช่คนเก่งหรือคนฉลาดเรย. เเต่เราก้มีหัวใจป้ะ เราต้องการกำลังใจ
รู้สึกน้อยใจเอามากๆ ร้องไห้จนจะเป็นลม เเร้วก้มีเรื่องให้ต้องร้อง
ไห้เสียใจอยู่บ่อยๆในระยะหลัง จนวันนี้ เป็นวันหยุดเรา เมื่อคืนเราเรยนอนดึก
กะว่าวันนี้จะได้นอนยาวๆ ที่ไหนได้นอนไป 6 ชม.เพราะพี่กับเเฟนเขามาหา
เสียงดังเเต่เช้าไม่เคยเกรงใจใคร. เเร้วพอตอนเย็น คือพี่เขาชวนออกไปกินข้าว. เเต่เราไม่อยากไป
เรยบอกว่าไม่ไป พี่เขาไม่ได้ว่าอะไร เเต่ผู้ใหญ่ก้บังคับให้ไปให้ได้
เราเรยเเบบ อารมณ์เสียมาก ไปตั้งเเต่เย็นกลับมาดึก เพราะรอรถเป็น ชม. พรุ่งนี้ก้ต้องทำงาน
มันทำให้หงุดหงิดเพราะไม่ได้พักผ่อนเรย เริ่มมีอาการกระฟัดกระเฟียด เตะนู่นนี่นั่น ทำลายข้าวของ
คือไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้เริ่มเเบบหาอะไรไม่เจอก้ขว้างปาข้าวของ หายใจไม่เป็นจังหวะ สมองเริ่มบีบไปหมด
ปวดหัวหนักมาก. ทำยังไงดีคะ ใครเคยเป็นช่วยเเนะนำทีค่ะ ปกติเป็นคนใจเย็นมาก เเก้ยังไงค่ะ
ได้โปรดช่วยหนูที
เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ค่ะ ทำยังไงดี???
คือบอกก่อนเลยว่า มีปัญหาชีวิตรุมเร้าค่ะ เราอายุ 18. เรียน กศนม.6 จบเเล้ว
ยังไม่ได้เรียนต่อ ไม่มีเงิน เราทำงานคนเดียวในบ้าน
ค่าใช้จ่ายทุกอย่างจึงตกอยู่กับเรา ทั้งค่าห้องเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากับข้าวของใช้
บางเดือนต้องจ่ายค่าห้องให้พ่อด้วย บางเดือนเเค่ค่าห้องตก 7,000 กว่าบาท
เเต่เราไม่คิดอะไร คิดเเต่ว่าทำทุกอย่างเพื่อ
ครอบครัว อยากให้พวกเขาสบาย เเต่บางครั้งเริ่มกดดันขึ้น เหมือนพวกเขา
ไม่เข้าใจว่าเราทำเพื่อเขา หาว่า เขาเกาะเรากิน อย่างโน้นอย่างนี้
พูดจาทำร้ายจิตใจกันเหลือเกิน เราอยากเรียนต่อ เราถามย่าเราว่า
ย่าว่าหนูจะเรียนอะไรดี ย่าบอกว่า "หัวมันไม่ไปหรอก" คือมันอาจจะจริง
เราไม่ใช่คนเก่งหรือคนฉลาดเรย. เเต่เราก้มีหัวใจป้ะ เราต้องการกำลังใจ
รู้สึกน้อยใจเอามากๆ ร้องไห้จนจะเป็นลม เเร้วก้มีเรื่องให้ต้องร้อง
ไห้เสียใจอยู่บ่อยๆในระยะหลัง จนวันนี้ เป็นวันหยุดเรา เมื่อคืนเราเรยนอนดึก
กะว่าวันนี้จะได้นอนยาวๆ ที่ไหนได้นอนไป 6 ชม.เพราะพี่กับเเฟนเขามาหา
เสียงดังเเต่เช้าไม่เคยเกรงใจใคร. เเร้วพอตอนเย็น คือพี่เขาชวนออกไปกินข้าว. เเต่เราไม่อยากไป
เรยบอกว่าไม่ไป พี่เขาไม่ได้ว่าอะไร เเต่ผู้ใหญ่ก้บังคับให้ไปให้ได้
เราเรยเเบบ อารมณ์เสียมาก ไปตั้งเเต่เย็นกลับมาดึก เพราะรอรถเป็น ชม. พรุ่งนี้ก้ต้องทำงาน
มันทำให้หงุดหงิดเพราะไม่ได้พักผ่อนเรย เริ่มมีอาการกระฟัดกระเฟียด เตะนู่นนี่นั่น ทำลายข้าวของ
คือไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้เริ่มเเบบหาอะไรไม่เจอก้ขว้างปาข้าวของ หายใจไม่เป็นจังหวะ สมองเริ่มบีบไปหมด
ปวดหัวหนักมาก. ทำยังไงดีคะ ใครเคยเป็นช่วยเเนะนำทีค่ะ ปกติเป็นคนใจเย็นมาก เเก้ยังไงค่ะ
ได้โปรดช่วยหนูที