เรื่องมีอยู่ว่า ตัวจขกทมีเพื่อนคนหนึ่งค่ะ รู้จักตั้งแต่อยู่ม.5 ได้มาเล่นในกลุ่มเดียวกันค่ะ ตอนแรกๆที่เล่นด้วยกันก็รู้สึกว่าเขาไม่มีพิษมีภัยอะไร พอที่จะแชร์เรื่องนู่นนี่ได้ แต่จขกทจะเป็นห่วงเขาเพราะเพื่อนที่เล่นกับเขาแต่ก่อนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แล้วก็บางเรื่องที่เขาไม่ค่อยรู้ จึงคอยห้ามคอยเตือนตลอด และนี่จึงทำให้เกิดปัญหาหลังๆมาค่ะ ตั้งแต่เรื่องแรกๆที่ไปใส่บิ๊กอาย ด้วยความที่เป็นห่วงกลัวอันตรายจึงบอกว่า อย่าไปใส่บ่อยนะ มันไม่ดี เพื่อนคนนี้ตอบมาอย่างไวว่า " กูมีปัญญาซื้ออย่ามา

เงินกู " นี่อึ้งไปเลยค่ะ คือบอกด้วยความหวังดี กับเวลาที่เขาไม่เข้าใจอะไร หรือเข้าใจผิด จขกทก็จะพยายามอธิบายให้เข้าใจ ซึ่งส่วนใหญ่เขาจะตอบมาเสมอๆว่า " เออ กูรู้ละ กูโง่เอง " ซึ่งเราไม่เคยสื่อแบบนั้นเลย หรือถ้ามีการเถียงกัน แล้วเพื่อนในกลุ่มเข้าข้างจขกท เพื่อนคนนี้จะบอกว่า " เออ จบ กูผิดเอง " ทั้งๆที่ไม่ได้ให้เพื่อนรับผิดอะไร แต่อยากให้เพื่อนได้เข้าใจจริงๆ ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไร เวลามีปํญหาเรื่องเรียน มีติด 0 ตัวจขกทจะเป็นห่วงตลอด ว่าเพื่อนจะเคลียเสร็จไหม อะไรยังไง เรื่องเข้ามหาลัยก็แนะนำบ้าง แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ตัวจขกททำไปมันไม่ได้ทำให้เพื่อนคนนี้เข้าใจในความหวังดี พอหลังๆมานี้ ยิ่งทำตัวหนักขึ้น จนมาถึงวันนี้จขกทรู้สึกว่าคนแบบนี้เราไม่น่าไปใส่ใจแต่แรกจริงๆ รู้สึกเหมือนดึงขึ้นมาไม่ได้แล้ว เดี๋ยวนี้เห็นหน้าก็ไม่อยากจะมอง รู้สึกเหมือนเกลียดด้วยนิดๆค่ะ ดูเกินไปไหมคะ
เคยเกลียดเพื่อนที่เล่นด้วยกันไหมคะ ด้วยนิสัยของเขาที่เปลี่ยนไปมาก