สวัสดีค่ะ... อยากจะขอคำปรึกษาและคำแนะนำจากคนในพันทิปหน่อยค่ะ เห็นว่าสมาชิปในพันทิปนับว่าเป็นผู้ใหญ่และมีประสบการณ์ในการทำงานการใช้ชีวิตพอสมควรเลยคิดว่าน่าจะให้คำตอบที่ดีได้ค่ะ ยังไงลองอ่านดูหน่อยนะคะ ยาวสักหน่อย
เกริ่นถึงเพื่อนคนนี้ก่อนนะ คือเธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของเราค่ะ แต่พอมาช่วงเข้ามหาลัยฯแล้วก็ห่างกันไปพอสมควรเพราะเรียนกันคนละที่ ติดต่อทางไลน์ทางโซเชียลถามสารทุกข์สุขดิบบ้าง จนกระทั่งเมื่อเร็วๆนี้ เพื่อนคนนี้ไลน์มาระบายกับเราค่ะว่า
พ่อแม่นางอยากให้นางมีงานทำซักที แต่นางไม่อยากหางานประจำทำเลย รู้สึกเหมือนไม่มีไฟที่อยากจะทำงานมาตั้งแต่จบใหม่ๆแล้ว นางไม่มีงานอะไรที่อยากทำเลยสักอย่างไม่ว่าจะตรงสายไม่ตรงสาย นางบอกว่าเวลานางพยายามหางานตามเว็บไซต์หางาน นางรู้สึกทรมานมากเหมือนกำลังเอามีดจี้คอตัวเองอะไรทำนองนั้น เหมือนใจตัวเองมันปฏิเสธที่จะทำไปแล้ว (ไอ้เราที่ฟังอยู่นี่แบบ หืมมม?) แต่ก็ต้องกดสมัครตำแหน่งที่คิดว่าทำได้ไป (เหมือนเป็นการบังคับตัวเอง) นางบอกว่านางเกรดไม่ค่อยดี ไม่มีประสบการณ์ไรเลย ฝึกงานก็เหมือนไม่ได้ฝึก ไม่ได้ความรู้อะไร กิจกรรมก็ไม่ได้ทำ งานพาร์ทไทม์ก็ไม่เคยทำ สมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ พอเขาสนใจ เรียกไปสัมภาษณ์ก็รู้สึกไม่อยากไป ไปก็รู้สึกไม่มั่นใจเลย สัมภาษณ์กี่ที่ไม่ได้สักที่ เราเลยลองถามกลับว่านางสมัครงานเยอะมั้ย หว่านเรซูเม่ไปบ่อยๆรึเปล่า นางก็บอกว่าไม่บ่อย เพราะนางรู้สึกอยากสมัครงานที่คิดว่าอ่านจาก job description แล้วตัวเองยินดีที่จะทำจริงๆ ไม่ใช่สักแต่ว่ากดสมัครไปเรื่อย เราสรุปให้ง่ายๆก็คือนางเลือกงานแหละ เหมือนจะเลือกงานขั้นรุนแรงเลยด้วย แล้วนางก็พูดอีกทำนองว่านางต้องทนทรมานเรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบมาตั้งหลายปี จบแล้วยังจะต้องมาทรมานอีกหรอ
พอเราถามว่าจบมาตั้งนานแล้ว (นางรับปริญญาเมื่อเดือนพฤศจิ) ไม่หางานทำ อยู่ได้หรอ นางก็บอกว่านางมีร้านขายของออนไลน์อยู่ รายได้มีเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ได้เยอะแยะเป็นกอบเป็นกำ แต่ก็มีตังค์ซื้อข้าวกิน ซื้อเสื้อผ้าได้ และไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรทำนองนี้ แต่นางรู้ตัวนะ ว่านางไม่สามารถอยู่อย่างนี้ตลอดไปและต้องมีงานประจำทำในสักวันแต่นางรู้สึกอย่างที่เราบอกไว้ในวรรคข้างบนนั่นแหล่ะค่ะ เราเลยลองถามว่านางมีแพลนอยากทำอะไรต่อไปมั้ย อยากเรียนต่อแต่ไม่กล้าขอตังค์ที่บ้าน(เหมือนเรา...)รึป่าว นางก็มีแพลนนะ นางอยากเรียนป.ตรีใบใหม่ สายภาษาที่ม.ราม แต่นางไม่กล้าคุยกับที่บ้าน มีคนแนะนำนางว่าให้ไปสอบราชการ นางก็จะลองไปสอบดู ถ้าติดก็ดี ก็ทำเลย พ่อแม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ถ้าไม่ติดก็จะทำงานขายของออนไลน์ไปเรื่อยๆ แล้วก็ส่งเรซูเม่(แบบนานน๊านส่งที)ไปอย่างงี้ อ่อ... นางอ่านนิยาย เขียนแฟนฟิคเกาหลี(นิยาย)ด้วย นางบอกว่ามันเป็นสิ่งที่นางทำแล้วมีความสุขมาก ว่างๆจากการขายของออนไลน์ หางานทำ นางก็เขียนฟิค อ่านนิยายนี้แหละ แต่มันก็ไม่ได้ให้รายได้อะไรกับนาง
ประเด็นหลักที่นางถามเรา แล้วเราเอามาลองถามในนี้ต่อก็เรื่องไม่อยากหางานนั่นแหละค่ะ นางเอาแต่พูดว่านางไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองกระตือรือร้นให้สมเป็นเด็กจบใหม่แล้ว ขนาดเห็นเพื่อนในกลุ่มมหาลัยฯมีงานกันหมด หรือมีบิลค่านู่นค่านี้มาที่บ้านก็ยังไม่รู้สึกว่ามันเป็นแรงผลักดันหรือสร้างไฟให้ตัวเองเลย เราไม่รู้ว่าควรจะให้คำแนะนำนางยังไงอ่ะค่ะ ถ้าเราแนะนำให้นางไปหางานพาร์ทไทม์ทำเป็นการหาประสบการณ์จนกว่าจะอยากทำงานประจำไปก่อนแบบนี้ได้มั้ยคะ? ถ้าสมมติว่านางเป็นคนใกล้ตัวคุณๆจะช่วยนางหรือให้คำแนะนำนางไปว่ายังไงกันคะ?
เฮ้ออออออออออออ (อันนี้ให้เมิ*นะเพื่อนนน) ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ปล. เราอยากให้ข้อมูลเพิ่มอีกนิดนึงซึ่งไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยมั้ยคือ เพื่อนเราเป็นโรคซึมเศร้าหาหมอรับยาตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ปีสามแล้วค่ะ คิดว่าสาเหตุหลักๆมาจากการเรียนนะ แล้วประเด็นคือมันหยุดทานยาหาหมอมาเกือบปีแล้ว เหมือนนางไม่อยากหาหมอกินยาแล้วก็หยุดไปเลย (รู้ตอนมันที่มันมาระบายเรื่องหางานนี่แหละ) เราพอทราบมาว่าถ้าคนป่วยโรคซึมเศร้าหยุดยาโดนพละการมันจะมีสิทธิ์กลับมาเป็นหนักกว่าเดิมอีก เป็นไปได้รึป่าวที่เพื่อนเรากำลังเป็นโรคซึมเศร้าแบบหนักกว่าเก่าแล้วมันส่งผลทำให้หมดไฟตรงนี้ไปด้วย
ปรึกษา/ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เพื่อนเรียนจบแล้ว แต่ไม่อยากหางานทำ
เกริ่นถึงเพื่อนคนนี้ก่อนนะ คือเธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของเราค่ะ แต่พอมาช่วงเข้ามหาลัยฯแล้วก็ห่างกันไปพอสมควรเพราะเรียนกันคนละที่ ติดต่อทางไลน์ทางโซเชียลถามสารทุกข์สุขดิบบ้าง จนกระทั่งเมื่อเร็วๆนี้ เพื่อนคนนี้ไลน์มาระบายกับเราค่ะว่า
พ่อแม่นางอยากให้นางมีงานทำซักที แต่นางไม่อยากหางานประจำทำเลย รู้สึกเหมือนไม่มีไฟที่อยากจะทำงานมาตั้งแต่จบใหม่ๆแล้ว นางไม่มีงานอะไรที่อยากทำเลยสักอย่างไม่ว่าจะตรงสายไม่ตรงสาย นางบอกว่าเวลานางพยายามหางานตามเว็บไซต์หางาน นางรู้สึกทรมานมากเหมือนกำลังเอามีดจี้คอตัวเองอะไรทำนองนั้น เหมือนใจตัวเองมันปฏิเสธที่จะทำไปแล้ว (ไอ้เราที่ฟังอยู่นี่แบบ หืมมม?) แต่ก็ต้องกดสมัครตำแหน่งที่คิดว่าทำได้ไป (เหมือนเป็นการบังคับตัวเอง) นางบอกว่านางเกรดไม่ค่อยดี ไม่มีประสบการณ์ไรเลย ฝึกงานก็เหมือนไม่ได้ฝึก ไม่ได้ความรู้อะไร กิจกรรมก็ไม่ได้ทำ งานพาร์ทไทม์ก็ไม่เคยทำ สมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ พอเขาสนใจ เรียกไปสัมภาษณ์ก็รู้สึกไม่อยากไป ไปก็รู้สึกไม่มั่นใจเลย สัมภาษณ์กี่ที่ไม่ได้สักที่ เราเลยลองถามกลับว่านางสมัครงานเยอะมั้ย หว่านเรซูเม่ไปบ่อยๆรึเปล่า นางก็บอกว่าไม่บ่อย เพราะนางรู้สึกอยากสมัครงานที่คิดว่าอ่านจาก job description แล้วตัวเองยินดีที่จะทำจริงๆ ไม่ใช่สักแต่ว่ากดสมัครไปเรื่อย เราสรุปให้ง่ายๆก็คือนางเลือกงานแหละ เหมือนจะเลือกงานขั้นรุนแรงเลยด้วย แล้วนางก็พูดอีกทำนองว่านางต้องทนทรมานเรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบมาตั้งหลายปี จบแล้วยังจะต้องมาทรมานอีกหรอ
พอเราถามว่าจบมาตั้งนานแล้ว (นางรับปริญญาเมื่อเดือนพฤศจิ) ไม่หางานทำ อยู่ได้หรอ นางก็บอกว่านางมีร้านขายของออนไลน์อยู่ รายได้มีเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ได้เยอะแยะเป็นกอบเป็นกำ แต่ก็มีตังค์ซื้อข้าวกิน ซื้อเสื้อผ้าได้ และไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรทำนองนี้ แต่นางรู้ตัวนะ ว่านางไม่สามารถอยู่อย่างนี้ตลอดไปและต้องมีงานประจำทำในสักวันแต่นางรู้สึกอย่างที่เราบอกไว้ในวรรคข้างบนนั่นแหล่ะค่ะ เราเลยลองถามว่านางมีแพลนอยากทำอะไรต่อไปมั้ย อยากเรียนต่อแต่ไม่กล้าขอตังค์ที่บ้าน(เหมือนเรา...)รึป่าว นางก็มีแพลนนะ นางอยากเรียนป.ตรีใบใหม่ สายภาษาที่ม.ราม แต่นางไม่กล้าคุยกับที่บ้าน มีคนแนะนำนางว่าให้ไปสอบราชการ นางก็จะลองไปสอบดู ถ้าติดก็ดี ก็ทำเลย พ่อแม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ถ้าไม่ติดก็จะทำงานขายของออนไลน์ไปเรื่อยๆ แล้วก็ส่งเรซูเม่(แบบนานน๊านส่งที)ไปอย่างงี้ อ่อ... นางอ่านนิยาย เขียนแฟนฟิคเกาหลี(นิยาย)ด้วย นางบอกว่ามันเป็นสิ่งที่นางทำแล้วมีความสุขมาก ว่างๆจากการขายของออนไลน์ หางานทำ นางก็เขียนฟิค อ่านนิยายนี้แหละ แต่มันก็ไม่ได้ให้รายได้อะไรกับนาง
ประเด็นหลักที่นางถามเรา แล้วเราเอามาลองถามในนี้ต่อก็เรื่องไม่อยากหางานนั่นแหละค่ะ นางเอาแต่พูดว่านางไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองกระตือรือร้นให้สมเป็นเด็กจบใหม่แล้ว ขนาดเห็นเพื่อนในกลุ่มมหาลัยฯมีงานกันหมด หรือมีบิลค่านู่นค่านี้มาที่บ้านก็ยังไม่รู้สึกว่ามันเป็นแรงผลักดันหรือสร้างไฟให้ตัวเองเลย เราไม่รู้ว่าควรจะให้คำแนะนำนางยังไงอ่ะค่ะ ถ้าเราแนะนำให้นางไปหางานพาร์ทไทม์ทำเป็นการหาประสบการณ์จนกว่าจะอยากทำงานประจำไปก่อนแบบนี้ได้มั้ยคะ? ถ้าสมมติว่านางเป็นคนใกล้ตัวคุณๆจะช่วยนางหรือให้คำแนะนำนางไปว่ายังไงกันคะ?
เฮ้ออออออออออออ (อันนี้ให้เมิ*นะเพื่อนนน) ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ปล. เราอยากให้ข้อมูลเพิ่มอีกนิดนึงซึ่งไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยมั้ยคือ เพื่อนเราเป็นโรคซึมเศร้าหาหมอรับยาตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ปีสามแล้วค่ะ คิดว่าสาเหตุหลักๆมาจากการเรียนนะ แล้วประเด็นคือมันหยุดทานยาหาหมอมาเกือบปีแล้ว เหมือนนางไม่อยากหาหมอกินยาแล้วก็หยุดไปเลย (รู้ตอนมันที่มันมาระบายเรื่องหางานนี่แหละ) เราพอทราบมาว่าถ้าคนป่วยโรคซึมเศร้าหยุดยาโดนพละการมันจะมีสิทธิ์กลับมาเป็นหนักกว่าเดิมอีก เป็นไปได้รึป่าวที่เพื่อนเรากำลังเป็นโรคซึมเศร้าแบบหนักกว่าเก่าแล้วมันส่งผลทำให้หมดไฟตรงนี้ไปด้วย