ตามหัวข้อเลยค่ะ เราจะยกตัวอย่างที่เพิ่งจะทะเลาะกัน
คือตอนนี้พ่อเราป่วยแล้วผ่าตัดมา ก็ช่วยตัวเองได้แล้วระดับหนึ่งแล้ว เช่นขับรถยนต์ไปไหนมาไหนได้
แต่แม่ก็ดูแลตลอด แต่วันนี้แม่เรามีธุระ เราก็ทำเหมือนปกติ แต่เวลาประมาณเที่ยงกว่าๆรุ่นพี่รุ่นน้องเราให้ไปส่งพาหมาไปอาบน้ำในตัวเมืองหน่อย
เราก็โอเคไป เราก็บอกพ่อว่าไปส่งพี่นะไรนะ พ่อก็ขับรถไปนั่งเล่นร้านโชว์ห่วยแถวบ้าน เราไปส่งพี่บ่ายโมง-4โมงเย็น ก็โทรหาพ่อตลอดว่าถึงบ้านยังกลับบ้านยัง พอเราถึงบ้านเราก็ปลุกพ่อให้ไปออกกำลังกาย สักพักใหญ่แม่ก็กลับบ้าน พอกินข้าวเย็นไรเสร็จ แม่ก็ตามเรามา พูดว่าประมาณว่า ทำไมไม่หาข้าวให้พ่อกิน เราก็บอกว่า พ่อไม่เห็นบอกอะไรเลยว่าหิวหรือไม่หิว(แล้วเราก็เข้าใจมาตลอดว่าพ่อไม่กินข้าวเที่ยง เพราะพ่อไม่กินข้าวเที่ยงเลยตั้งแต่เราจำความได้) แม่ก็บอกว่าไม่หิวอะไร พ่อหิวมากเมื่อกี้กินข้าวเยอะมากตอนเย็นออกกำลังกายพ่อแทบจะเป็นลม เราก็เงียบ แล้วสักพักก็ไปบ่นกับญาติเราประมาณว่า ขนาดข้าวยังไม่หาให้พ่อกินเลย จะมาหวังอะไร คือเราได้ยินคือจุกมาก แล้วก็แอบมาร้องไห้ในห้องคนเดียว คือน้อยใจมาก เราทะเลาะกับเรื่องคล้ายๆแบบนี้อยู่บ่อยๆ กับพวกคำพูดของแม่ที่เราเอาเก็บมาคิดเอง พยามไม่เอามาคิดแล้ว แต่พอได้ยินก็อดไม่ได้ เราต้องทำยังไงดีคะ