ขอเล่าเรื่อง เริ่มแรกก่อน เสียเวลาอ่านสักนิดคะ
เราทำงานและอยู่ในช่วงชีวิตกลางคน ชีวิตไม่มีอะไรมาก วุ่นวายอยู่กับงาน และวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ ก็ทำงานสอนพิเศษ ไม่ค่อยได้มีเวลาได้ไปไหนมาไหนบ่อยๆคะ ชีวิตจะพอมีเวลาได้ออกไปไหน ก็ช่วงเย็น  จนวันหนึ่งได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่ง เค้าทำให้เราสามารถรู้สึกดีได้มากๆ ตอนแรกที่พบกันเราก็แค่รู้สึกดีคะ แต่หลังจากนั้นได้เจอกันบ่อยมากๆขึ้น เค้าไม่เคยบอกว่าเค้าคิดอย่างไรกับเรา และเราก็ไม่เคยบอกว่าเราคิดยังไงกับเค้า คงเป็นเพราะโตกันมากแล้วและอายที่จะพูดคุยเรื่องนี้ จนมาหลังๆที่ได้พบกัน เค้าบอกว่าชอบเรามากๆ บอกคิดถึงเรา แต่ในใจก็เราก็รักเค้าไปแล้วจริงๆคะ แต่ไม่เคยบอกและเราไม่บอกอะไรเลย เกี่ยวกับความรู้สึกที่มีต่อเค้า จนสุดท้ายเราก็มีอะไรกันเรารู้ทั้งรู้ว่าเค้าคุยอยู่กับผู้หญฺิงหลายคน หน้าตาและฐานะของเค้า ดูดีและเราคิดว่าเค้าก็คงเจอกับผู้หญิงหลายๆคน เพราะช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตด้วยกัน เราเห็นเค้าแชทกับผู้หญิงทั้งยิ้มและหัวเราะ ดูเค้ามีความสุขมากคะ ความสัมพันธ์ของเราเหมือนไม่มีสถานะคะ เราก็พบกันและมีอะไรกัน แค่นั้น สำหรับเค้า แต่สำหรับเรา เค้าคือแรงกำลังใจทำให้เราทำงานได้อย่างไม่อ่อนแอ มีพลังที่จะเจอกับสิ่งต่างๆในแต่ละวัน  มีบางเหตุการณ์ที่ทำให้เราถึงกับพูดไม่ออก และเราควรอยู่ห่างๆจากเค้าได้แล้วสักทีวันหนึ่งเราทำงานหนักมากๆนอนพักไม่เพียงพอ และดื่มกาแฟไปเยอะไม่ได้ทานข้าวเลย พอตกเย็นเรากับเค้าเจอกัน และเรารู้สึกอยากอาเจียน  เค้าเหมือนจะกังวนกับเรามากๆเค้าถามเราว่า เราท้องรึเปล่า เราก็ตกใจและบอกเค้าไปว่า เราเพิ่งหมดประจำเดือนไปหนึ่งอาทิตย์ประจำเดือนมาเสมอและทานยาคุมกำเนิดร่วมด้วย แต่เค้าไม่รู้หรอกคะ  เราบอกเค้าไปว่าจะท้องได้อย่างไร แต่เค้าก็ยังดูสงสัยคะ หลังจากนั้นเค้าบอกกับเราว่า ถ้าเราท้องนั้นไม่ใช่ลูกของเค้าแน่นอน เค้าคิดว่าเรามีอะไรกับคนอื่นไม่ใช่กับเค้าคนเดียว เค้าบอกเราว่าเราควรทานยาป้องกันการตั้งครรภ์ อย่าทำให้ตัวเองท้อง เค้าไม่อยากมีลูก จริงๆแล้วเราก็ไม่เคยคิดว่าเราอยากมีลูก ไม่เคยเลย
เค้าไม่เคยทำให้เราคิดไปไกลได้ขนาดนั้น แต่เราก็เข้าใจคะว่าเค้ากลัว และเค้าบอกว่า  ถ้าเราท้อง เค้าจะกลับไปประเทศของเค้าเค้าจะหายไปจากเรา เราจะไม่ได้เจอเค้าอีกและนี้คือสิ่งที่ทำให้ผู้หญิงอย่างฉันมีสติคะ  
มาถึงวันนี้  มาถึงวันนี้ตอนช่วงเช้า เรากับเค้าเพิ่งแยกย้ายกันกลับบ้าน และเราได้บอกกับเค้าว่า เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เค้าดูตกใจ และคิดว่าเราไม่มีทางทำได้  แต่ตั้งใจจะออกมาจริงๆแล้วคะ ความรู้สึกตอนนี้พังมากๆ แย่มากๆคะ เราทำดีกับเค้าทุกอย่าง ยอมทุกอย่าง แม้แต่สิ่งที่เรากลัวและเสียสละได้ถ้าทำให้เค้ามีความสุข  เวลาที่เค้ากอดเรา หรือจับมือเรา ทำไมเรารู้สึกว่าเค้ารักเรา มันเป็นความรู้สึกแบบดีมากๆ เค้าทำไมไม่รักเราคะ  ก่อนหน้านั้น เค้าขอร้องให้เราหยุดคุยกับคนอื่นๆที่เข้ามาชอบเราหรือจีบเรา เราก็หยุด แต่เเค้าม่เคยเลย เค้าคุยให้เราเห็นด้วยซ้ำไป ตอนนี้เราก็ยังรักเค้าคะ แต่แค่ไม่อยากเจอเค้าอีกแล้ว รู้สึกว่าเราไม่เคยแย่ขนาดนี้ เรามีค่ามากกว่านั้นสำหรับความรักที่ผ่านมา  เสียใจแต่ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านคะ ประสบการณ์แย่ๆหวังว่าจะไม่เกิดขึ้นกับใครคะ