คนที่ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกคยอื่นเลย เค้ามีคุณสมบัติความเป็นมนุษย์บ้างมั้ยคะ

เราหมายถึงแม่เราน่ะค่ะ ทำไมแปลกประหลาดจังเลย คิดยังไงก็คิดไม่ออก พยายามดูว่าแม่คนอื่นเป็นยังไง พยายามอ่านกระทู้นู้นนี้เพื่อหาตัวอย่าง แต่มันก็ไม่มี แม่คนอื่นเค้าก็ปกครองลูกตามแบบความเป็นแม่ดี แม่เราไม่เคยคิดว่าความรู้สึกเรา ตั้งแต่เราเกิดมา เราจะมีความสุขมั้ย แบบไหนที่เราชอบ เราไม่ชอบ ไม่เคยรู้ ตีเราทุบเรา เราจะเจ็บมั้ย เราจะหวาดกลัวมั้ย ความเป็นส่วนตัวไม่เคยได้ กำลังใจไม่เคยได้  ไม่เคยสอนเราเรื่องทำมาหากิน ไม่เคยสอนเราเรื่องการอยู่ร่วมกับคนอื่น เราต้องคอยไล่ถามเอาจากคนอื่นๆ บางคำถามที่ไม่ึวรถาม เราก็ต้องถาม เพราะเราไม่รู้จริงๆ ไม่เคยให้ไปไหนเลย ไม่ให้คบกับใคร แม้แต่จะมีเพื่อน ให้เติบโตตามยถากรรม กลับบ้านก็ว่างเปล่า ไม่มีอะไร ไม่มีความสุข เหมือนตกนรกทุกวันๆ เหมือนไม่มีความหมายของชีวิตอะไรให้ได้รู้ เราอยู่กับแม่เรารู้สึกเหมือนเป็นหมาตัวนึงมาตลอด ให้กินข้าว ล่ามโซ่ไว้ วนๆอยู่อย่างนั้น เคยมีคนนึงถามว่าโตไปแม่ไม่ให้มีครอบครัวเหรอ จนวันนี้เรานึกได้ เรากลับมาคิด คนอื่นๆเค้าได้เรียนรู้การใช้ชีวิตกันหมดแล้ว เราเป็นตัวอะไร เครียดมาก เครียดจนนอนไม่หลับ ทุกๆคืน วันนี้เลยตัดสินใจมาตั้งกระทู้ มันคิดจนนอนไม่หลับจริงๆ อนาคต ชีวิต จะอยู่ตรงไหน ทำยังไงให้หลุดพ้นจากแบบนี้ มันไม่ใช่ว่าเครียดแบบคนอื่นเค้า แบบที่มันได้ใช้ชีวิต อย่างเช่น ผ่อนรถกี่ปี หรืออนาคต แบบนี้ตายไปซะยังดีกับจิตใจตัวเองซะกว่า ไม่ได้ใช้ชีวิต ไม่ได้มีอนาคตที่มีประโยชน์กับชีวิตเลย