มันนานมากที่เธออยู่กับผม

ผมเคยมีแฟนคนนึง  เราเรียนมาด้วยกัน  แล้วเธอก็ไปต่างจังหวัด
กลับมาเจอกันอีกทีเธออายุ17   ผมจำวันที่เราเจอกันอีกครั้งได้
เหมือนความฝันที่เป็นจริง  ผมจีบเธอ  เธอเป็นคนเดียวในชีวิตที่ผมจีบ
เราคบกันได้3ปี  ในช่วงเวลาที่เราจะเป็นผู้ใหญ่  มีเริ่องราวมากมายหลากหลาย
ทำให้เราจากกันไป  เธอไปต่างประประเทศ  ผมจำได้ว่าเสียใจแค่ใหน
ผมร้องให้อยู่นาน  ร้องจนไม่มีน้ำตา  ร้องจนรู้ว่าน้ำตาตกในมันเป็นอย่างไร
ไม่ว่าจะ  ยืน  เดิน  นั่งนอน  ผมร้องไห้ในใจตลอด  ผมรู้ว่าคำว่า  ใจสลาย  มันเป็นอย่างไร
3  ปี  ที่ผมเสียใจ  3  ปีกับการทำความเข้าใจกับเรื่องง่ายง่าย  ว่าเธอไปแล้ว
ผมยังจำได้ว่าขับรถอย่างเลื่อนลอยในเมืองเมื่อรู้ว่าเธอไม่อยู่แล้ว  
ผมยังจำได้ว่ากินอะไรก็อ้วก   นอนก็ตื่นทุกสองชั่วโมง
ผมยังจำได้ว่าฝันร้ายตะโกนเรียกชื่อเธอ   แต่ตื่นมาก็ไม่มี
ผมยังจำได้ว่าต้องหนีจากเพื่อนเพื่อน  เพราะไม่กล้าหาญพอที่จะพูดเรื่องของเธอ
ผมยังจำได้ว่าครอบครัวผม  ไม่มีใครกล้าพูดชื่อเธอให้ผมได้ยิน
ตอนนี้ผมไม่เศร้าเหมือนเก่า  ผมกลับคิดว่าเป็นโชคดีที่เคยมีช่วงเวลากับเธอ
อาจไม่คิดถึงเธอ24ชั่วโมงเหมือนเก่า  เธอกลายเป็นดาวศุกร์ในใจผม
ถึงเวลาเธอมาเธอก็มา  ถึงเวลาไปเธอก็ไป  เธอแวะเวียนมาในห้วงคำนึงของผมเสมอ
ผมเคยถามตัวเองนะ  ว่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่  แต่ก็ช่างมันเถอะ
ผมจะไม่ปฎิเสธตนเองอีกต่อไปแล้วว่าผมคิดถึงเธอ  เธอเคยมากดไลค์ผมเวลาที่ผมแทกไปหาพี่ชาย
เธอเคยทักมาเมื่อนานมาแล้ว  แต่ผมก็เฉย   เธอคงคิดว่าผมแน่  55555+
ผมแค่ไม่อยากกลับไปอ่อนแออีกครั้ง  ไม่อยากทรยศตัวเองที่กว่าจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้
มาวันนี้  ผมไม่รู้ว่าเธออยู่แห่งใหนบนโลกใบนี้  ผมเพียงแต่หวังว่า  เธอคงมีความสุขดี