คือเราคบกับเขาได้4เดือนจนเข้าเดือนธันวาปีที่แล้วเขาก็ห่างเราบอกว่าไม่ว่างบ้างอารมเสียบ้างขาดการติดต่อไปบอกว่าไปเที่ยวกับครอบครัวแต่เราเพิ่งมารู้ความจริงว่าเขาไปกับครอบครัวจริงอยู่ผมก็เอะใจอะไรขึ้นมากังวลใจเลยให้เพื่อนในเฟสที่เขาเป็นเพื่อนส่องให้เจอเต็มๆว่าเขาไปเที่ยวกับครอบครัวจริงแต่มีคนอื่นไปด้วยคนที่เขาเคยคุยคนไต้หวันที่ไปอยู่อเมกางานดีวิศวะไรสักอย่างทั้งที่ก่อนคบเขาก็บอกว่าเลิกคุยไปแล้วเห็นรูปคู่ไปเที่ยวกันอย่างสบายใจ ผมก็เสียใจแต่ตอนนั้นทำใจไม่ได้พยามติดต่อพยามคุยเขาบล็อคทุกทางแต่เขาจะบล็อคทำไมผมรู้จักบ้านเขาผมทำงานต่อไม่ได้ผมไปบ้านเขาตอนนั้นเลยกะจะคุยให้รู้เรื่องแต่สิ่งที่ผมเจอ ญาติผู้ใหญ่เขามาเที่ยวบ้านเขายังไม่กลับต่างจังหวัดผมเลยทำเนียนว่าเอาบิลค่าไฟฟ้ามาให้เพราะน้องเขาฝากจ่ายไว้ผมก็แค่อยากรู้ว่าเขาทำไมไม่อยากคุยกับผมผมเจอยายเขาหน้าบ้านยายเขาก็เรียกให้ออกมาระหว่างนั้นผมมองเข้าไปในบ้านผมก็เห็นคนที่เขาเคยบอกว่าไม่ได้คุยผมจังงันผมอึ้งพอเขาออกมาหน้าตาเครียดมากผมได้แต่ร้องว่า อ๋อ แล้วผมก็รีบหันหลังกลับขึ้นรถทันทีผมเสียใจอยู่หลายวันจนคนนั้นเขากลับประเทศผมพยามติดต่อพยามคุยอยากรู้ว่าทำไมแต่คำตอบคือหนูไม่อยากอธิบายทั้งๆที่น่าจะคุยกันทำไมไม่บอกกันผมก็คุยกันหลายครั้งจนสุดท้ายเป็นผมเองที่ยอมรับที่เขาชอบคนที่อเมกาผมยอมเธอผมอ้างว้างผมเปิดใจนะแต่ผมจะยอมเขาตลอดทุกเรื่องจนผ่านไปสองอาทิตก็ได้คุยกันเขาบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้หรอกผมก็บอกเธอว่า งั้นเรามาเป็นพี่น้องกันได้ไหมเขาก็บอกว่าได้ก็ผ่านๆสองอาทิตก็กลับมาคุยเป็นแฟนกันกลับมาดีกันช่วงต้นเดือนกุมพา ผมก็พยามสานความสัมพันเพื่อให้กลับมาแต่เหมือนจะหมดหวังก่อนวาเลนทายไม่กี่วันผมได้สั่งดอกไม้ไปให้เธอเพื่อจะบอกว่าให้เธอดูแลตัวเองดีๆนะจากพี่ชาย กลับกลายเป็นจุดที่ทำให้เธอกลับมาดีขึ้นตั้งแต่นั้นมาผมก็บอกกับเธอว่าถ้าผมทำตัวแย่ๆอีกผมจะเป็นฝ่ายไปเอง และผมก็ทำตัวแย่อีกแต่ผมก็ยังไม่ยอมเลิกแต่ผมก็ให้สัญญาเธอไว้ว่าถ้าผมทำให้เสียใจอีกเธอจะไม่เห็นหน้าผมอีกตอนนั้นผมก็เตรียมใจมาสักพักแล้วเลยคิดไว้ว่าสู้ให้สุดๆเลยใช้ทุกโอกาสที่มีจนมาถึงวันที่ฟ้าไม่เข้าใจวันที่ผมโดนกดดันจากงานที่ทำจากเพื่อนร่วมงานที่แย่วันนั้นเป็นที่ผมแสดงอาการไม่พอใจเธอทั้งวันเย็นวันนั้นเราก็ทะเลาะกันคราวนี้เป็นผมเองที่เก็บอาการไม่อยู่แต่ผมก็ได้แต่ขอโทษเธอเป็นครั้งที่ผมทำเธอโกรธจัดผมได้แต่ขอโทษผม รู้ตัวว่าทำผิดจนผมได้ระบายความในใจให้เธอฟังเธอกลับเข้าใจทั้งที่ตอนนั้นเธอยืนยันว่าจะเลิกอย่างเดียว กลับมาเข้าใจซะงั้น จนผมได้เห็นเธอยิ้มในวันหยุดผมมาถึงจุดนี้ได้ไง ผมก็ดีใจที่ผ่านช่วงนั้นมาได้ตอนนี้ผมไม่หวังอะไรแล้วผมได้เห็นเธอยิ้มมีความสุขในวันนั้นผมคิดในใจว่าผมดีใจที่เห็นเธอมีความสุขในวันนั้นจะรักหรือจะเลิกไม่สำคัญอีกต่อไปผมค่อยๆเข้าใจเธอมากขึ้นมีหลายอย่างที่ไม่ได้เล่า แต่ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ขึ้นสถานะเลยไปไหนมาไหนด้วยตลอดโทรคุยกันตลอดคำถามคือเธอคบผมเพื่อรอคนที่อเมกาผมควรถามเธอไหมเรื่องเขาคนนั้น