โดนหักอกทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ควรทำยังไงดีครับ ??

ครับ ก่อนเริ่มเรื่อง บอกก่อนนะครับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพศที่3นะครับ เพราะงั้นก็เลยอยากจะมาขอความช่วยเหลือหรือ ความคิดเห็นจากกระทู้นี่นะครับ
ปล.นี่เป็นกระทู้แรกของผม อาจจะมีเขียนไม่ดีบ้างนะครับ

เกริ่นก่อนนะครับ (ความเป็นมาคร่าวๆ)
เรื่องนี้เป็นตอนที่ผมเข้ามหาวิทยาลัยครับ ปี1ใสๆ (แต่ตอนนี้ผมอยู่ปี3แล้วนะครับ) ผมเข้ามาเพราะแอดติด แล้วก็เข้าช่วงรับน้อง ผมก็ได้เจอรุ่นพี่คนนึงครับ เขาเป็นคนที่หน้าตาดีมากครับ ผมมองแวบแรกก็ชอบ(ชอบแบบมองผ่านๆแล้วก็ชอบอ่ะครับ) แล้วที่นี้เข้าปี1เป็นเฟรชชี่ แล้วผมเป็นเด็กกิจกรรม ผมชอบทำกิจกรรมครับ มีการคัดดาว-เดือนสาขา  ผมก็ค่อนข้างกล้า(เรียกว่าหน้าด้านเลยก็ได้ครับ) ผมได้ยกมือเสนอตัวเองเป็นเดือนครับ ประเด็นหลักๆอยู่ที่ผมหน้าตาไม่ดีแล้วดันได้เป็นเดือนนี่สิ 55555 เล่ามายาวเลย เข้าเรื่องจริงๆละครับ คือตอนคัดเดือน รุ่นพี่คนที่ผมมองแล้วชอบคนนั้นเคยเป็นดาวเทียมคณะครับ แล้วเขาเลยต้องมาดูแลผมกับดาวแล้วด็ดาวเทียมคณะครับ เวลาช่วงที่พี่เขาดูแลผม ทำให้ผมเริ่มรู้จักเขามากขึ้น แล้วหลังการประกวด น่าตกใจมากครับ หน้าตาผมดูจะ ที่สุดในเดือนปีนั้น แต่ผมดันได้ตำแหน่งมาซะนี่ 55555 ผมคิดว่าจุดนี้ทำให้พี่เขากับผมสนิทกันมากขึ้น ผมไปไหนมาไหนบ่อยขึ้นโดยอาศัยรถพี่เขานะครับ (ตอนปี1ผมไม่มีรถ55555) ทั้งไปกินข้าว เที่ยว กินเหล้านู้นนี่ แล้วพี่เขาก็ใจดีมากๆเลยครับ เขาช่วยเหลือผมหลายๆเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องเรียน เนื่องจากคณะที่ผมแอดเข้ามาเป็นสาขาเกี่ยวกับการออกแบบ... และผมไม่ค่อยมีพื้นฐาน พี่เขาก็ช่วยผม พาผมมานั่งทำงานที่ห้องของเขา (ปี1ผมอยู่หอในน่ะ) ผมได้อยู่กับพี่เขาบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนวันนึง พี่เขาชวนผมกินเหล้ากับเพื่อนๆเขา ผมก็ตกลง พาเพื่อนมาด้วยคนนึง แล้วก็กินกันจนเมาครับ เพื่อนผมกลับหอครับ แต่ผมเลือกที่จะนอนกับพี่เขาครับ แล้วหลังจากนั้น......ก็อย่างว่าครับ (คืนนั้นพี่เขาก็บอกชอบผม) แล้วหลังจากนั้น ผมมานอนห้องพี่เขาบ่อยกว่าเดิม (ลืมบอกไปครับว่าพี่เขาอยู่กับเมทอีก1คน) จนเมทของพี่เขาย้ายออกไป ผมก็ไม่เข้าใจว่าเพราะผมหรือเปล่า (น่าจะเป็นเพราะผมแหละครับ ที่ไม่มีความเกรงใจเอง ) จบดาวเดือนก็เข้าสู่ช่วงงานกีฬา ผมก็ได้เสนอตัวไปเป็นเชียร์ลีดเดอร์ต่อ ตอนนั้นพี่เขาก็มาเป็นคนซ้อมให้พวกผมอีกเพราะพี่เขาเป็นหลีดมาก่อน ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมกับพี่เขาอยู่ด้วยกันเยอะมากครับ (ตอนนี้ผมรู้สึกชอบพี่เขามากๆเลยนะครับ) ตัวติดกันเกือบตลอดจนเพื่อนแซ็ว แล้วถามว่าเป็นอะไรกัน อึ้งมากครับ ตอบไม่ถูก กลับมาผมก็มาถามพี่เขาว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน คำตอบที่ผมได้รับค่อนข้างจะทำใจรับได้ยากเพราะว่าเขาบอกผมว่า"พี่ก็รู้สึกดี แต่พี่ยังไม่อยากมีแฟน เราอยู่กันแบบไม่มีสถานะพี่โอเคแล้ว" แล้วพี่เขาก็ถามผมกลับว่าโอเคมั้ย แรกๆผมก็ไม่โอเค แต่ผมก็ไม่ค่อยโอเคกับการที่จะไม่ได้อยู่กับพี่เขา (ผมอยู่กับเพื่อนน้อยกว่าอยู่กับพี่เขาอีกนะครับ) ผมก็เลยตอบตกลงไป พี่เขาเป็นคนที่มีคนรู้จักเยอะครับ ค่อนข้างกว้างขวาง (อ่อลืมบอกไปครับว่าพี่เขาเป็นเด็กซิ่วอายุมากกว่าผม2ปี) เลยมีคนเข้ามาคุยกับพี่เขาเยอะครับ ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นิ่งๆเงียบๆ ต่อให้รู้อะไรมาก็ปล่อยผ่านครับ จบงานกีฬาก็มีงานต่อครับ เป็นงานกีฬารวมวิทยาเขต ผมต้องไปประกวดเดือนต่อ กับไปเต้นหลีดโชว์ครับ ก็ช่วงนั้นเป็นอะไรที่ดีมากเลยครับ หลังจากนั้นผ่านไป1ปี ผมขึ้นปี2 พี่เขาอยู่ปี3 ตอนนั้นผมมาอยู่ห้องข้างๆพี่เขาครับย้ายออกมาขากหอใน มีรถแล้ว มันก็เลยสะดวกกว่าเดิมที่จะอยู่กับพี่เขามากขึ้น ผมกับพี่เขาอยู่ด้วยกันผ่านไปอีกปีครับ ผมขึ้นปี3 พี่เขาอยู่ปี4ก็ปกติดีครับจนมาถึงช่วงหยุดยาวปีใหม่ พี่เขาก็กลับบ้านปกติ ช่วงนี้พี่เขาจะทำงานบ่อยครับทำศิลปนิพนธ์ เลยไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน ผมเลยขอร้องให้พี่เขาช่วยงานผมนิดหน่อยเป็นช่างแต่งหน้าอ่ะครับให้กับนางแบบ หลีด ประมาณนี้อ่ะครับ พี่เขาก็ช่วยเต็มที่ ผมรู้สึกว่าตลอด2ปีกว่าที่อยู่กับพี่เขามา ผมรักพี่เขามากครับ ผมกับพี่เขาจะคอยช่วบเหลือกันตลอดหลายๆอย่าง จนถึงต้นเดือนนี้ครับ ผมก็นอนข้างๆพี่เขา แล้วผมสะดุ้งตื่นเพราะว่าเสียงโทรศัพท์ของพี่เขา ผมพยายามปลุกให้พี่เขารับโทรศัพครับ แล้วก็เหลือบไปเห็นชื่อที่ไม่ค่อยคุ้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรครับ โทรมารอบ2 ห่างกันประมาณ5-10นาที พี่เขาก็รับ แล้วผมก็เผอิญหูดีได้ยินเสียงครับ วันทั้งวันผมมีแต่คำถามว่าทำไมเต็มหัวเลยครับ แต่ผมไม่กล้าถามพี่เขาจนตอนค่ำๆของวันนั้น ผมตัดสินใจ เรียกพี่เขามาคุยด้วยครับ แล้วผมก็ต้องเสียใจกับสิ่งที่ได้ยินครับ ผมถามพี่เขาว่าคุยกับคนอื่นหรอ เขาตอบว่าใช่ น้ำตาผมคลอเลยครับ ผมถามว่านานแค่ไหนผมได้รับคำตอบมา2แบบ ผมเลยไม่ปักใจเชื่อกับเรื่องระยะเวลา คำถามสุดท้ายผมปล่อยโฮเลยครับพอได้ยินคำตอบ ผมถามพี่เขาว่า คบกับคนนั้นแล้วหรอ เขาตอบว่าใช่ครับ ผมทำตัวไม่ถูกเลย ร้องไห้อย่างเดียว ผมไม่คิดว่าคนที่อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้จะทำกับผมได้ลง ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับเขา ผมไม่เคยงี่เง่า กระทั่งตอนคุยกันในวันนั้น ผมบอกกับพี่เขาว่าผมจะไม่งี่เง่าผมรู้สึกเสียใจมากครับ กับคนๆนี้ เขาเป็นเกือบทุกอย่างในชีวิตมหาลัยของผม ตั้งแต่ปี1-3เทอม2ครึ่ง ตอนนั้นผมรู้สึกเคว้งคว้างมากครับ เหมือนที่พึ่งของเราไม่มีเลย ผมร้องไห้หนักมากมา3วันครับ ผมเครียดผมไม่กล้าบอกเพื่อนที่สนิทเพื่อนในกลุ่มหรือใครนอกจากเพื่อนที่เป็นคนที่ผมไปหาบ่อยๆ แล้วก็เพื่อนที่บ้านครับ ผมรู้สึกเสียใจจนแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลยครับ ผมทำใจไม่ได้ ตอนนี้ผมก็ยังอยู่กับพี่เขานะครับ ผมรู้ตัวว่าสถานะเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม คือพี่เขามีแฟน แต่ผมก็ยังอยู่กับเขา ผมเป็นเหมือนคนบ้าเลยครับ ต้องคอยยิ้มเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อน พอกลับมาห้องผมก็รู้สึกเหงา บางทีผมก็ร้องไห้ คิดเพ้อเจ้อ ว่าทำไมคนๆนั้นถึงไม่เป็นผม บลาๆๆๆๆ เหมือนคนบ้ามากครับ ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่เขานะครับ ผมไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนนอกจากความรักครับ ผมรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่เห็นพี่เขาจับโทรศัพท์ เหมือนผมเป็นส่วนเกินของชีวิตพี่เขาไปแล้ว ผมทำใจไม่ได้เลย ก่อนหน้านี้ผมก็แค่เตรียมใจรับว่าพอพี่เขาจบเขาก็คงจะไปเจอคนใหม่ แต่สำหรับผมมันเร็วไปมากๆ เหมาะเจาะกับที่ว่าช่วงนี้เป็นช่วงสอบด้วยครับ ผมรู้สึกอัดอั้นตันใจเลยตัดสินใจมาเขียนกระทู้ครับ ยาวมากๆ
ขอความกรุณาด้วยนะครับชาวพันทิพ
ขอบคุณล่วงหน้าครับ