เรามีรุ่นพี่ที่เราแอบชอบตอนเรียน เค้าเป็นผู้ชายนิสัยเฟลนลี่ , เทคแคร์คนรอบข้าง เก่ง และเป็นสุภาพบุรุษ
ตอนแรกเราไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากชื่นชม บังเอิญว่าคนรอบข้างแซวเวลาเราอยู่ด้วยกัน
ทำให้เราคิดเกินเลย จากคำว่าพี่น้อง แต่เป็นเราที่คิดไปเองฝ่ายเดียว
พอถามคำตอบจากเค้าชัดๆ เค้าก็บอกว่าคิดกับเราแค่พี่น้อง
ทำเอาเราเฟลไปพักใหญ่ ไม่ติดต่อไม่คุยกับเค้าเลย
แต่ผ่านไปซักพักตอนนี้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมค่ะ ไม่ได้คุยทุกวันหรือคุยเยอะเหมือนแต่ก่อน
แต่ก็คุยถามสารทุกข์สุขดิบ เรื่อยๆ ถามความรู้สึกเรา เรายังรู้สึกดีค่ะ แต่ไม่ได้มากแบบอยากได้เป็นแฟนเหมือนแต่ก่อน
แต่ก็รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้คุย เราเคยเริ่มต้นคุยกับคนอื่น แต่มันก็ไม่ใช่แล้วก็อดเอามาเปรียบเทียบกับพี่เค้าไม่ได้
อ่อ ตอนนี้เค้าก็ยังโสดค่ะ ทำให้เรายังรู้สึกมีความหวัง 0.0001%. ก็เลยไปต่อไม่ได้ซักที 555555
เบื่อตัวเองเหมือนกัน อยากให้พี่แกแต่งงานไปสิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ใจจริงก็ไม่อยากให้แต่ง (โอ้ย สับสน)
เราเคยบอกเค้าว่า ถ้าอายุ 40 เค้ายังไม่มีใคร เราจะให้แม่ไปขอ ไม่รู้เค้าจะจำได้ป่าว 55555
ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ อยากก้าวออกไปจากจุดนี้
เคยรอใครซักคนจนไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้มั้ยคะ
ตอนแรกเราไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากชื่นชม บังเอิญว่าคนรอบข้างแซวเวลาเราอยู่ด้วยกัน
ทำให้เราคิดเกินเลย จากคำว่าพี่น้อง แต่เป็นเราที่คิดไปเองฝ่ายเดียว
พอถามคำตอบจากเค้าชัดๆ เค้าก็บอกว่าคิดกับเราแค่พี่น้อง
ทำเอาเราเฟลไปพักใหญ่ ไม่ติดต่อไม่คุยกับเค้าเลย
แต่ผ่านไปซักพักตอนนี้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมค่ะ ไม่ได้คุยทุกวันหรือคุยเยอะเหมือนแต่ก่อน
แต่ก็คุยถามสารทุกข์สุขดิบ เรื่อยๆ ถามความรู้สึกเรา เรายังรู้สึกดีค่ะ แต่ไม่ได้มากแบบอยากได้เป็นแฟนเหมือนแต่ก่อน
แต่ก็รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้คุย เราเคยเริ่มต้นคุยกับคนอื่น แต่มันก็ไม่ใช่แล้วก็อดเอามาเปรียบเทียบกับพี่เค้าไม่ได้
อ่อ ตอนนี้เค้าก็ยังโสดค่ะ ทำให้เรายังรู้สึกมีความหวัง 0.0001%. ก็เลยไปต่อไม่ได้ซักที 555555
เบื่อตัวเองเหมือนกัน อยากให้พี่แกแต่งงานไปสิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ใจจริงก็ไม่อยากให้แต่ง (โอ้ย สับสน)
เราเคยบอกเค้าว่า ถ้าอายุ 40 เค้ายังไม่มีใคร เราจะให้แม่ไปขอ ไม่รู้เค้าจะจำได้ป่าว 55555
ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ อยากก้าวออกไปจากจุดนี้