รู้สึกเบื่อหน่าย พอให้ยืมก็ไร้วี่แววว่าจะได้คืน พอบอกไม่ว่าไม่มีให้ยืมก็หาว่าไร้น้ำใจ เห็นแก่ตัว เอาตัวรอดคนเดียว คนที่ขอยืมส่วนมากก็เป็นญาติ เพื่อนสมัยเรียน บางคนก็หาว่าเราใช้จ่ายฟุ่มเฟื่อยเที่ยวต่างประเทศบ่อย ใช้ของราคาแพง ให้ยืมแค่นี้ก็ไม่ได้ ซึ่งผมมองว่ามันเงินของผม จะประหยัด หรือ ฟุ่มเฟือยก็เงินผม ไม่เดือดร้อนใคร มันไม่ใช่หน้าที่ที่ผมต้องมาประหยัดอดออมเพื่อให้มีตังไว้ให้คนอื่นๆมากู้ยืม เราทุกคนต้องผ่านวิกฤติชีวิตเพื่อพิสูจตัวเองว่าสมควรจะประสบความสำเร็จหรือไม่ คนพวกนี้ไม่รู้จักการต่อสู้ดิ้นรน และสมัยที่ยากลำบากผมก็ไม่เคยยืมเงินคนพวกนี้เลย ปัญหาหลักตอนนี้คือแม่มักจะใจอ่อนให้คนอื่นยืม จนต้องปิดบัญชีของแม่ทั้งหมดแล้วเปิดเป็นชื่อผมเพื่อที่จะรู้ว่าเงินเข้าออกผิดปกติหรือไม่
จะทำอย่างไรดีมีแต่คนมายืมเงิน พอไม่ให้ก็หาว่าเราจิตใจคับแคบ สิ้นไร้น้ำใจ