กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดอะไรขออภัยด้วยนะครับ...
เรื่องมีอยู่ว่า ผมสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด ผมได้เจอเพื่อนคนนึ่ง ซึ่งผมไม่คิดว่าผมจะคิดกับเขามากกว่าเพื่อน ทั้งเขาและผมเปนผู้ชายเหมือนกัน และก็ชอบผู้ชายเหมือนกัน ม.4ผมเริ่มคุยกับเขาเพราะเรานั่งโต๊ะเดียวกัน ผมกับเขาสนิทกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เข้าห้องน้ำก็จะชวนกันไป2คน กินข้าวกับเพื่อนในกลุ่มเราก็จะนั่งข้างกันตลอด คุยในแชทผมจะเหมือนอ้อนเขาตลอด แต่เขาคงไม่รู้ คงนึกว่าผมพิมพ์เล่นๆ ตอนเข้าแถวเขามักจะคุยกับคนอื่นมากกว่าเพราะผมจะอยู่ข้างหลังเขา เป็นแบบนี้เสมอ
จนขึ้นม.5ประมานเดือนมิถุนายน ผมรู้สึกไม่ปกติ ผมรู้สึกไม่ชอบเวลาเขาคุยกับคนอื่นมากกว่า ทั้งๆที่เขาเหมือนเดิม แต่ผมกลับคิดว่าเขาน่ารัก อยากจะอยู่กับเขาตลอดเวลา จนผมตีตัวออกห่างจากเขา วันที่ผมไม่ได้คุยกับเขา หนีหน้าเขา วันนั้นเขาไม่ได้มากินข้าวกับผม พอกลางคืนมีเพื่อนคนนึงทักมา ถามว่า "เป็นอะไรทำไมไม่คุยกัน เห็นใจความรู้สึกเพื่อนบ้าง" และวันนั้นผมก็ไปขอโทษเขา และเราก็กลับมาเป็นปกติ ผ่านไป1อาทิตย์ อยู่ดีๆความรู้สึกนั้นก็กลับมาอีก ผมออกห่างจากเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้บอกใคร ไม่มีใครรู้เรื่องของเรา เรานั่งกินข้าวข้างกับปกติ แต่ตอนเข้าแถว เขาให้เพื่อนคนที่เขาชอบคุยด้วยมาอยู่ข้างหลังแทนเขา ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยปล่อยไป จนมีเพื่อนกลุ่มนึงมาถามผม ว่าเปนอะไรกัน ตอนนั้นผมไม่คิดว่าผมจะชอบเขาผมเลยตอบด้วยเหตุผลที่มันอธิบายไม่ได้ จนเวลาผ่านไปสักพัก ผมเริ่มรู้ใจตัวเอง ที่ผมหึง ผมหวง ผมอยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้เขาคุยกับผม อยากให้เขาสนใจผม เพราะผมชอบเขา ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะของคนรัก ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะชอบเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมมีคนที่ชอบอยู่ เขาเองก็รู้ เราทั้งคู่ต่างมีคนที่เเอบชอบ แต่กับเขามันไม่เหมือนกัน ผมรักเขา เวลาผ่านไปช่วงนึง เพื่อนดันเอาของมาให้ผม ฝากให้เขา ผมก็เอาไปให้โดยที่เราไม่ได้พูดอะไรกัน เปนแบบนี้บ่อย บางครั้งเราเผลอสบตากัน ผมไม่รู้จะทำยังไง เลยหันหน้าหนี หรือเดินออกมาจากตรงนั้น โดยที่ในใจอยากคุยกับเขาอยากมองหน้าเขาแทบตาย
ผ่านมาจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ ผมส่งจดหมายถึงเขาโดยที่ให้น้องบนรถเขียนให้ เพราะถ้าใช้ลายมือผม เขาและคนในห้องต้องรู้แน่ แต่เหตุการณ์กลับแย่กว่านั้น เมื่อนเพื่อนบนรถประจำ ซึ่งเรียนห้องเดียวกันได้ยิ้นน้องบนรถที่ผมให้เขียนจดหมาย พูดเรื่องจดหมาย มันก็รู้ทันทีว่าคนที่เขียนคือผม และมีเพื่อนผมอีกคนที่อยู่กับผมบ่อยๆ มันรู้และถามผมว่า "ชอบ......ใช่มั้ย" ผมบอกว่า "เปล่า" มันถามกลับมาว่า "แล้วทำไมเงียบใส่มัน" ผมไม่ได้ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไร และอีเรื่องนึงคือ กลุ่มเพื่อนของชอบแซวเขากับเพื่อนคนนึง และผมคิดว่าเขาคงชอบจริงๆ จนตอนนี้ผมไมู่้ว่าเขารู้รึยังว่าที่ผมทำทั้งหมดเพราะผมรักเขา ผมไม่รู้ว่าเพื่อนในห้องรู้กันหมดรึยังว่าผมรักเขา จะจบม.5แล้ว ขึ้นม.6เหลือเวลาแค่ปีเดียวที่จะได้เจอกัน. ผมหาทางออกไม่เจอจริงๆ ไม่อยากให้มันจบแบบนี้ผมควรทำยังไงดีครับ...
แอบชอบเพื่อนสนิท ทำไงดีครับ...
เรื่องมีอยู่ว่า ผมสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด ผมได้เจอเพื่อนคนนึ่ง ซึ่งผมไม่คิดว่าผมจะคิดกับเขามากกว่าเพื่อน ทั้งเขาและผมเปนผู้ชายเหมือนกัน และก็ชอบผู้ชายเหมือนกัน ม.4ผมเริ่มคุยกับเขาเพราะเรานั่งโต๊ะเดียวกัน ผมกับเขาสนิทกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เข้าห้องน้ำก็จะชวนกันไป2คน กินข้าวกับเพื่อนในกลุ่มเราก็จะนั่งข้างกันตลอด คุยในแชทผมจะเหมือนอ้อนเขาตลอด แต่เขาคงไม่รู้ คงนึกว่าผมพิมพ์เล่นๆ ตอนเข้าแถวเขามักจะคุยกับคนอื่นมากกว่าเพราะผมจะอยู่ข้างหลังเขา เป็นแบบนี้เสมอ
จนขึ้นม.5ประมานเดือนมิถุนายน ผมรู้สึกไม่ปกติ ผมรู้สึกไม่ชอบเวลาเขาคุยกับคนอื่นมากกว่า ทั้งๆที่เขาเหมือนเดิม แต่ผมกลับคิดว่าเขาน่ารัก อยากจะอยู่กับเขาตลอดเวลา จนผมตีตัวออกห่างจากเขา วันที่ผมไม่ได้คุยกับเขา หนีหน้าเขา วันนั้นเขาไม่ได้มากินข้าวกับผม พอกลางคืนมีเพื่อนคนนึงทักมา ถามว่า "เป็นอะไรทำไมไม่คุยกัน เห็นใจความรู้สึกเพื่อนบ้าง" และวันนั้นผมก็ไปขอโทษเขา และเราก็กลับมาเป็นปกติ ผ่านไป1อาทิตย์ อยู่ดีๆความรู้สึกนั้นก็กลับมาอีก ผมออกห่างจากเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้บอกใคร ไม่มีใครรู้เรื่องของเรา เรานั่งกินข้าวข้างกับปกติ แต่ตอนเข้าแถว เขาให้เพื่อนคนที่เขาชอบคุยด้วยมาอยู่ข้างหลังแทนเขา ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยปล่อยไป จนมีเพื่อนกลุ่มนึงมาถามผม ว่าเปนอะไรกัน ตอนนั้นผมไม่คิดว่าผมจะชอบเขาผมเลยตอบด้วยเหตุผลที่มันอธิบายไม่ได้ จนเวลาผ่านไปสักพัก ผมเริ่มรู้ใจตัวเอง ที่ผมหึง ผมหวง ผมอยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้เขาคุยกับผม อยากให้เขาสนใจผม เพราะผมชอบเขา ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะของคนรัก ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะชอบเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมมีคนที่ชอบอยู่ เขาเองก็รู้ เราทั้งคู่ต่างมีคนที่เเอบชอบ แต่กับเขามันไม่เหมือนกัน ผมรักเขา เวลาผ่านไปช่วงนึง เพื่อนดันเอาของมาให้ผม ฝากให้เขา ผมก็เอาไปให้โดยที่เราไม่ได้พูดอะไรกัน เปนแบบนี้บ่อย บางครั้งเราเผลอสบตากัน ผมไม่รู้จะทำยังไง เลยหันหน้าหนี หรือเดินออกมาจากตรงนั้น โดยที่ในใจอยากคุยกับเขาอยากมองหน้าเขาแทบตาย
ผ่านมาจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ ผมส่งจดหมายถึงเขาโดยที่ให้น้องบนรถเขียนให้ เพราะถ้าใช้ลายมือผม เขาและคนในห้องต้องรู้แน่ แต่เหตุการณ์กลับแย่กว่านั้น เมื่อนเพื่อนบนรถประจำ ซึ่งเรียนห้องเดียวกันได้ยิ้นน้องบนรถที่ผมให้เขียนจดหมาย พูดเรื่องจดหมาย มันก็รู้ทันทีว่าคนที่เขียนคือผม และมีเพื่อนผมอีกคนที่อยู่กับผมบ่อยๆ มันรู้และถามผมว่า "ชอบ......ใช่มั้ย" ผมบอกว่า "เปล่า" มันถามกลับมาว่า "แล้วทำไมเงียบใส่มัน" ผมไม่ได้ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไร และอีเรื่องนึงคือ กลุ่มเพื่อนของชอบแซวเขากับเพื่อนคนนึง และผมคิดว่าเขาคงชอบจริงๆ จนตอนนี้ผมไมู่้ว่าเขารู้รึยังว่าที่ผมทำทั้งหมดเพราะผมรักเขา ผมไม่รู้ว่าเพื่อนในห้องรู้กันหมดรึยังว่าผมรักเขา จะจบม.5แล้ว ขึ้นม.6เหลือเวลาแค่ปีเดียวที่จะได้เจอกัน. ผมหาทางออกไม่เจอจริงๆ ไม่อยากให้มันจบแบบนี้ผมควรทำยังไงดีครับ...