อยากเจอทางออกที่ราบรื่นซักที ทำไมทุกเรื่องราวมีประตูเสมอ แต่ประตูนั้นดันตันสำหรับเรา
จริงๆที่เขียนก็อยากระบาย แล้วก็เผื่อใครมีข้อแนะนำดีๆ ทางออกที่เรามองไม่เห็น
ปกติเราก็เป็นคนที่ประหยัดมากกกก แต่ไม่มีเงินเก็บนะ ลงทุนหุ้นลมกับเพื่อนๆน้องๆกัน 8-9 คนเปิดร้านอาหาร
แต่โชคร้ายหรือเป็นเพราะแต่ละคนทำเหมือนเล่นขายของก็ไม่รู้ ร้านจะเจ๊ง เราในฐานะที่โตสุด ไม่อยากเห็นสภาพร้านกับสภาพน้องๆแบบนี้ จึงตัดสินใจ นำบ้านเค้าขายฝาก หรือก็คล้ายกับจำนองนั่นเอง ทำกับบริษัทเอกชน เพราะเรามาเปิดร้านอาหาร ไม่ได้ตั้งบริษัท หจก. ใดๆ แล้วก็นั่งตำแหน่ง ผจก.ร้านเอง
พอได้เงินจากการขายฝากก็นำมาจ่ายหุ้น ร้านจึงไปต่อได้สักพักนึง สุดท้ายก็ต้องปิดตัวลง และที่แย่คือ ผมตกงาน พร้อมหนี้ที่มีบ้านค้ำคอ
ผมเบนตัวเองมาทำฟรีแลนซ์ สตาฟ เพราะ
1.งานไม่จำเจ
2.ไม่มีงานก็ไม่มีต้นทุน หมายถึง ถ้าเป็นงานประจำเราต้องไปทำทุกวัน มีค่ารถค่ากินนอกบ้าน เป็นต้น
3.มีเวลาดูแลคุณยาย
แต่ก็นั่นแหละ งานฟรีแลนซ์เราเริ่มเข้าวงการ งานก็มิได้ชุกอย่างคนอื่นๆ งานโหดๆ 12 ชม. แดดร้อนๆนอนน้อย ก็มีเข้ามาเยอะ ก็ยังถูไถพอใช้กินใช้อยู่และจ่ายดอกบ้านได้ให้พ้นไปแต่ละเดือนเท่านั้น
ทุกๆเดือน ผมก็มานั่งปลงไม่ตกกับเงินจ่ายดอกที่หาได้ฉิวเฉียดทุกที เสียดายเงิน เงินต้นไม่มีทางได้จ่ายเลย เพราะดอกค่อนข้างเยอะ
แอบย้อนคิดว่า เราไม่น่าหาเรื่องเปิดร้านเลย แต่ก็มันผ่านไปแล้ว
เป็นเวลาเกือบ 2 ปีที่จ่ายดอกบ้าน นอนไม่เต็มอิ่ม เครียด กินอาหารเดิมๆ ไม่เที่ยว ไม่ไปไหนนอกจากทำงาน มานั่งคิดอีกทีชีวิตทำไมมันใช้ยากจังเลย
จะไปทำงานประจำวุติก็ม.6อยากมีเวลาดูแลยายด้วย ดอกจำนวนเยอะ คิดไม่ออกเลยว่าจะต้องทำงานอะไรถึงจะพอ
ขอบคุณที่เผลอเข้ามาอ่านปัญหาที่สร้างขึ้นเองกับมือ ผูกเองแต่คลายไม่ได้ หรือยาวไปบางท่านไม่ทันได้อ่าน
ขอบคุณครับ
เคยมีชีวิตที่แก้ไม่ได้?
จริงๆที่เขียนก็อยากระบาย แล้วก็เผื่อใครมีข้อแนะนำดีๆ ทางออกที่เรามองไม่เห็น
ปกติเราก็เป็นคนที่ประหยัดมากกกก แต่ไม่มีเงินเก็บนะ ลงทุนหุ้นลมกับเพื่อนๆน้องๆกัน 8-9 คนเปิดร้านอาหาร
แต่โชคร้ายหรือเป็นเพราะแต่ละคนทำเหมือนเล่นขายของก็ไม่รู้ ร้านจะเจ๊ง เราในฐานะที่โตสุด ไม่อยากเห็นสภาพร้านกับสภาพน้องๆแบบนี้ จึงตัดสินใจ นำบ้านเค้าขายฝาก หรือก็คล้ายกับจำนองนั่นเอง ทำกับบริษัทเอกชน เพราะเรามาเปิดร้านอาหาร ไม่ได้ตั้งบริษัท หจก. ใดๆ แล้วก็นั่งตำแหน่ง ผจก.ร้านเอง
พอได้เงินจากการขายฝากก็นำมาจ่ายหุ้น ร้านจึงไปต่อได้สักพักนึง สุดท้ายก็ต้องปิดตัวลง และที่แย่คือ ผมตกงาน พร้อมหนี้ที่มีบ้านค้ำคอ
ผมเบนตัวเองมาทำฟรีแลนซ์ สตาฟ เพราะ
1.งานไม่จำเจ
2.ไม่มีงานก็ไม่มีต้นทุน หมายถึง ถ้าเป็นงานประจำเราต้องไปทำทุกวัน มีค่ารถค่ากินนอกบ้าน เป็นต้น
3.มีเวลาดูแลคุณยาย
แต่ก็นั่นแหละ งานฟรีแลนซ์เราเริ่มเข้าวงการ งานก็มิได้ชุกอย่างคนอื่นๆ งานโหดๆ 12 ชม. แดดร้อนๆนอนน้อย ก็มีเข้ามาเยอะ ก็ยังถูไถพอใช้กินใช้อยู่และจ่ายดอกบ้านได้ให้พ้นไปแต่ละเดือนเท่านั้น
ทุกๆเดือน ผมก็มานั่งปลงไม่ตกกับเงินจ่ายดอกที่หาได้ฉิวเฉียดทุกที เสียดายเงิน เงินต้นไม่มีทางได้จ่ายเลย เพราะดอกค่อนข้างเยอะ
แอบย้อนคิดว่า เราไม่น่าหาเรื่องเปิดร้านเลย แต่ก็มันผ่านไปแล้ว
เป็นเวลาเกือบ 2 ปีที่จ่ายดอกบ้าน นอนไม่เต็มอิ่ม เครียด กินอาหารเดิมๆ ไม่เที่ยว ไม่ไปไหนนอกจากทำงาน มานั่งคิดอีกทีชีวิตทำไมมันใช้ยากจังเลย
จะไปทำงานประจำวุติก็ม.6อยากมีเวลาดูแลยายด้วย ดอกจำนวนเยอะ คิดไม่ออกเลยว่าจะต้องทำงานอะไรถึงจะพอ
ขอบคุณที่เผลอเข้ามาอ่านปัญหาที่สร้างขึ้นเองกับมือ ผูกเองแต่คลายไม่ได้ หรือยาวไปบางท่านไม่ทันได้อ่าน
ขอบคุณครับ