อยากจะมาแชร์ ประสบการณ์ของตัวเองให้เพื่อนอ่านกันค่ะ
สวัสดีค่ะ เราอายุ 25 ปี แฟนเรา อายุ 35 ปี เราคบกันมาได้ 3 ปี 6 เดือน คบกันตั้งแต่สิงหา ปี 57 แต่ความพีคไม่ได้อยู่ตรงนี้ค่ะ นั่นก็คือ แฟนเรามีภรรยาอยู่แล้ว อายุ 44 ปี เรารู้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ แต่เราก็ยังจะเอา ตอนนั้นเราก็บ้าเขามากยอมทุกๆอย่าง รักจนไม่ลืมหูลืมตาเสียสติไปเลย เพราะเขาใช้คำพูดที่ทำให้เรารู้สึกดีอยู่ตลอด แต่เราก็รู้สึกว่าอยู่กับเขาเรารู้สึกดี เราคบกันก็ยอมรับว่ามีความสุขมากจริงๆ ตัวเราและตัวเขาก็มีความสุข ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย เขาเป็นคนเลี้ยงเราทุกอย่างอยากได้อะไรก็ให้ มันคือช่วงใน 1 ปีแรกที่เขาทำดีกับเรา
แต่หลังจากนั่นชีวิตเขาเปลี่ยนไป ชีวิตเขาเริ่มแย่ลงธุรกิจของเขาโดนโกง เขาไม่มีเงินมาเลี้ยงเราแบบเมื่อก่อน ที่นี่มันเป็นหน้าที่ของเราแล้วที่เราจะเลี้ยงเขาแล้ว (ตอนนั้นเราคิดแบบนั้น) เราเลี้ยงเขามากกว่าที่เราเลี้ยงเขาเยอะมากๆ อยากได้อะไรเราให้ ให้หมดทุกๆอย่างจริงๆ ถ้าถามว่าเสียไปกับเขาเท่าไรภายในระยะเวลา 2 ปีที่เหลือนี้ก็ราวๆ 350,000 กว่าๆได้ค่ะ เดือนละประมาณ 15,000 บาทได้ที่เราให้เขา เราก็คบกันเรื่อยๆ มีความสุขดี (เงินที่ได้มาเราทำงานของเราเป็นงานที่สุจริต เรามีรายไดระดับแสนต่อเดือน เราเลยให้แบบไม่คิดอะไรเพราะเราหาด้วยตัวเอง)
และแล้วประมาณเมษา 59 เราท้องกับเขา ที่นี่ปัญหาเกิด เราบอกกับเขาว่าเราท้อง เขาบอกเราว่าต้องเอาลูกออก หัวใจเราตกไปอยู่ที่เท้า เราบอกเราเลี้ยงได้ยอมให้คนด่าว่าเราท้องไม่มีพ่อ ตอนนั้นจิตตกมากอ่อนแอร์มาก เขาบอกกับเราว่ามีลูกไม่ได้ ถ้ามีเรื่องใหญ่แน่ ไหนจะพ่อแม่เขาที่อยู่ดีๆได้หลาน ไหนจะมีเรื่องกับเมียเขาอีก เราท้องไม่ได้ แต่ตอนนั้นเราเรียนมหาลัยอยู่ด้วย พ่อแม่เราค่อนข้างที่จะมีคนรู้จักเยอะ ตัวเขาเองก็เช่นกันมีคนรู้จักเยอะ (แต่เขากับพ่อแม่เรารู้จักเขาขั้นว่าสนิทกันเลย เขารู้จักกับพ่อแม่เรามานานแล้วรู้จักก่อนจะคบกับเราด้วยซ้ำ แต่พ่อแม่เราไม่รู้ว่าคบกันนะค่ะ ถ้ารู้ปัญหาใหญ่แน่) สรุปเราโดนบังคับให้เอาลูกออก เราอ่อนแอร์มากร้องไห้เป็นบ้าอยู่หลายเดือน จนทุกวันนี้เราก็ยังคิดถึงลูก แล้วร้องไห้ ได้แต่ขอโทษลูก ทำบุญให้ลูก เราทำผิดอย่างใหญ่หลวงมาก นอกจากไปเป็นเมียน้อยเขายังทำกับลูกตัวเองแบบนี้
แต่เราก็ยังไม่เลิกกับเขานะ เรายังคิดสู้ เราก็ยังคบกันมา กินเที่ยวด้วยกันปกติ พาไปเที่ยวนอนโรงแรมดีๆ คืนละ 7,000-8,000 เราเป็นออกค่าใช้จ่ายทุกๆอย่าง 350,000 นั่นที่จำได้ อีกเล็กๆ น้อยๆ 2,000-3,000 อีกเยอะ เขาคบเราเป็นเมียน้อย มีคนรู้กันแค่ 4 คนคือ เรา เขา เพื่อนเรา และก็แฟนของเพื่อนเรา แต่เพื่อนเราพยายามเตือนว่าเราทำไม่ดีนะไปเอาคนมีเจ้าของ แต่เราไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเลย เราก็ยังเดินหน้าต่อคบกันมาเรื่อยๆ เรามั่นใจว่าเค้ามีแค่เราแค่คนเดียวที่เป็นเมียน้อย เราไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนะค่ะ เดือน 1 เราจะเจอกัน 4 ครั้ง จะเจอก็ต่อเมื่อเขาไปเรียน เขาเรียน ป.โท อยู่ เรียนวันอาทิตวันเดียว แต่มันก็ทำไรเราไม่ได้เลย การเจอการน้อยครั้ง มันทำให้เรายิ่งรักมากขึ้น มากขึ้น
ต่อมาเขาให้ความฝันอันยิ่งใหญ่กับเรา เขาบอกเขากำลังจะเลิกกับเมียเขา มันทำให้เรามีแรงขึ้นไปอีก เอาวะมันใกล้ฝันขึ้นไปเรื่อยๆ มันทำให้ชีวิตเรามีความสุขมากกว่าเดิมอีก เราเดินหน้าอย่างไม่คิดอะไร ใช้ชีวิตแบบนี้มาเรื่อยๆ จนกระทั่ง วันนี้ 27 กุมภา 61 สดๆร้อนๆ เรานัดกันออกมาเจอ แต่เขาทักไลน์มาว่า (มือถือไม่ได้อยู่ที่พี่ เกมแล้ว) เราก็งงหนัก ? ใจคอไม่ดีเลยตอนนั้น อะไรวะ มันเกิดไรขึ้น ตั้งแต่ 12.00 น. เราไม่สามารถติดต่อเค้าได้เลย เราเลยให้เพื่อนเราโทรไป เขาบอกกับเพื่อนเราว่าเขาบล็อกเราไปแล้ว เมียจับได้ว่าคุยกับเรา (อ้าวแล้วไหนให้ความหวังเราบอกรอหน่อยจะเลิกกันแล้ว) เพื่อนเราก็บอกว่ามันจบแล้ว เราก็งงมากใจหายมาก มันบอกเมียเค้าจับได้ เราได้แต่คิดในหัว 3 ปี 6 เดือนเราทำอะไรลงไปวะ เราฆ่าเด็กคนๆหนึ่งที่เค้าไม่รู้เรื่อง แล้วเรายังโง่มาก โง่แบบเสียสติอีกด้วย
จนเราไม่ไหว เราพยายามหาเบอร์เมียเค้า แล้วเราก็เจอ เราทักไปคุยกับเมียเขาว่ามันเป็นแบบนี้แบบนี้ เรานัดไปเจอกัน เขามากับเมียเขา เขาไม่พูดกับเราเหมือนตอน ที่อยู่กับเราเลย เขาเป็นอีกคนไปเลย ได้แต่คุยกับเมียเค้า เมียเขาบอกเราว่า เขาไม่ได้มีแค่เราคนเดียว มันทำให้เรารู้สึกแย่มากไปอีก แต่ผู้หญิงอีกคนคือเพื่อนที่เขาเรียน ป.โท ด้วยกัน เขาทำได้ไงผู้หญิงคนนั้นก็รู้จักกับเรา เราก็ไปรับไปส่งเขาตลอดตอนเขาเรียน จากเดิมเราคิดว่าเขามีเราแค่คนเดียวที่เป็นน้อย ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นเพิ่มมาอีก เราได้แต่ร้องไห้ ร้องไห้เป็นคนบ้า จนตอนนี้เราก็ยังร้องไห้อยู่ สรุป (เขาไม่ได้เลิกกับเมียเขา มันคือคำพูดที่ใช่หลอกเรามาตลอด) กับกลายเป็นเราที่โดนทิ้งแบบไม่ได้มีโอกาสอะไรเลย มันง่ายมาก เราเองที่ไปเชื่อเขาทุกอย่าง เขายังรักกันดี เราโดนเมียเขาด่าสารพัด โดนให้ลงไปกราบเท้าเมียเค้า ok เราผิดเรายอม ยอมทุกอย่างเราไม่รู้จะหันไปหาใคร เพราไม่ทีใครรู้ว่าคบกัน เราต้องกลับมาบ้าน นอนร้องไห้ ถึงเช้า จนถึงต้องนี้เรายังทำใจไม่ได้เลย เราไม่น่าลดคุณค่าของตัวเราเองเลย คิดได้มันก็สายไป เรากลับไปแก้ไข้อะไรไม่ได้อีกแล้ว มันแทบจะไม่มีพื้นที่ให้เราได้ยืนเลยเราเสียใจมาก ต่อจากนี้ไปเราไม่รู้จะทำไงเลย 3 ปี 6 เดือน ที่ผ่านมากนี้ เราทำอะไรลงไป
เราก็หวังว่าสักวันเขาจะมาหาเราอีก แต่ก็เป็นแค่ความหวังมันคงไม่มีอีกแล้ว จนตอนนี้เรายังคิดเลิกรักเขาไม่ได้เลย เราไม่รู้เราจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายแบบนี้ไปได้ยังไง เราสูญเสียไปเยอะมากๆ มันยากมากที่เราจะทำใจ เราอยากได้กำลังใจ แต่คงไม่มีใครให้เราได้เพราะเราไปเป็นเมียน้อยเค้า แต่เราไม่รู้จะหาจากใคร พ่อแม่เราไม่ได้รับรู้ว่าคบกัน ถ้ารู้บ้านแตกแน่เพราะเขามีเมียอยู่แล้ว จนตอนนี้เราเครียดหนักมาก อยากดึงสติตัวเองแต่พยายามแล้ว มันเหมือนจะไม่ได้ ไม่รู้จะผ่านเรื่องราวแบบนี้ได้ยังไง ตอนนี้เราเคว้งคว้างมากไม่รู้จะหันไปทางไหน เราทำใจไม่ได้เลย
ประสบการ์ณการเป็นเมียน้อย เราควรทำอย่างไรค่ะ
สวัสดีค่ะ เราอายุ 25 ปี แฟนเรา อายุ 35 ปี เราคบกันมาได้ 3 ปี 6 เดือน คบกันตั้งแต่สิงหา ปี 57 แต่ความพีคไม่ได้อยู่ตรงนี้ค่ะ นั่นก็คือ แฟนเรามีภรรยาอยู่แล้ว อายุ 44 ปี เรารู้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ แต่เราก็ยังจะเอา ตอนนั้นเราก็บ้าเขามากยอมทุกๆอย่าง รักจนไม่ลืมหูลืมตาเสียสติไปเลย เพราะเขาใช้คำพูดที่ทำให้เรารู้สึกดีอยู่ตลอด แต่เราก็รู้สึกว่าอยู่กับเขาเรารู้สึกดี เราคบกันก็ยอมรับว่ามีความสุขมากจริงๆ ตัวเราและตัวเขาก็มีความสุข ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย เขาเป็นคนเลี้ยงเราทุกอย่างอยากได้อะไรก็ให้ มันคือช่วงใน 1 ปีแรกที่เขาทำดีกับเรา
แต่หลังจากนั่นชีวิตเขาเปลี่ยนไป ชีวิตเขาเริ่มแย่ลงธุรกิจของเขาโดนโกง เขาไม่มีเงินมาเลี้ยงเราแบบเมื่อก่อน ที่นี่มันเป็นหน้าที่ของเราแล้วที่เราจะเลี้ยงเขาแล้ว (ตอนนั้นเราคิดแบบนั้น) เราเลี้ยงเขามากกว่าที่เราเลี้ยงเขาเยอะมากๆ อยากได้อะไรเราให้ ให้หมดทุกๆอย่างจริงๆ ถ้าถามว่าเสียไปกับเขาเท่าไรภายในระยะเวลา 2 ปีที่เหลือนี้ก็ราวๆ 350,000 กว่าๆได้ค่ะ เดือนละประมาณ 15,000 บาทได้ที่เราให้เขา เราก็คบกันเรื่อยๆ มีความสุขดี (เงินที่ได้มาเราทำงานของเราเป็นงานที่สุจริต เรามีรายไดระดับแสนต่อเดือน เราเลยให้แบบไม่คิดอะไรเพราะเราหาด้วยตัวเอง)
และแล้วประมาณเมษา 59 เราท้องกับเขา ที่นี่ปัญหาเกิด เราบอกกับเขาว่าเราท้อง เขาบอกเราว่าต้องเอาลูกออก หัวใจเราตกไปอยู่ที่เท้า เราบอกเราเลี้ยงได้ยอมให้คนด่าว่าเราท้องไม่มีพ่อ ตอนนั้นจิตตกมากอ่อนแอร์มาก เขาบอกกับเราว่ามีลูกไม่ได้ ถ้ามีเรื่องใหญ่แน่ ไหนจะพ่อแม่เขาที่อยู่ดีๆได้หลาน ไหนจะมีเรื่องกับเมียเขาอีก เราท้องไม่ได้ แต่ตอนนั้นเราเรียนมหาลัยอยู่ด้วย พ่อแม่เราค่อนข้างที่จะมีคนรู้จักเยอะ ตัวเขาเองก็เช่นกันมีคนรู้จักเยอะ (แต่เขากับพ่อแม่เรารู้จักเขาขั้นว่าสนิทกันเลย เขารู้จักกับพ่อแม่เรามานานแล้วรู้จักก่อนจะคบกับเราด้วยซ้ำ แต่พ่อแม่เราไม่รู้ว่าคบกันนะค่ะ ถ้ารู้ปัญหาใหญ่แน่) สรุปเราโดนบังคับให้เอาลูกออก เราอ่อนแอร์มากร้องไห้เป็นบ้าอยู่หลายเดือน จนทุกวันนี้เราก็ยังคิดถึงลูก แล้วร้องไห้ ได้แต่ขอโทษลูก ทำบุญให้ลูก เราทำผิดอย่างใหญ่หลวงมาก นอกจากไปเป็นเมียน้อยเขายังทำกับลูกตัวเองแบบนี้
แต่เราก็ยังไม่เลิกกับเขานะ เรายังคิดสู้ เราก็ยังคบกันมา กินเที่ยวด้วยกันปกติ พาไปเที่ยวนอนโรงแรมดีๆ คืนละ 7,000-8,000 เราเป็นออกค่าใช้จ่ายทุกๆอย่าง 350,000 นั่นที่จำได้ อีกเล็กๆ น้อยๆ 2,000-3,000 อีกเยอะ เขาคบเราเป็นเมียน้อย มีคนรู้กันแค่ 4 คนคือ เรา เขา เพื่อนเรา และก็แฟนของเพื่อนเรา แต่เพื่อนเราพยายามเตือนว่าเราทำไม่ดีนะไปเอาคนมีเจ้าของ แต่เราไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเลย เราก็ยังเดินหน้าต่อคบกันมาเรื่อยๆ เรามั่นใจว่าเค้ามีแค่เราแค่คนเดียวที่เป็นเมียน้อย เราไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนะค่ะ เดือน 1 เราจะเจอกัน 4 ครั้ง จะเจอก็ต่อเมื่อเขาไปเรียน เขาเรียน ป.โท อยู่ เรียนวันอาทิตวันเดียว แต่มันก็ทำไรเราไม่ได้เลย การเจอการน้อยครั้ง มันทำให้เรายิ่งรักมากขึ้น มากขึ้น
ต่อมาเขาให้ความฝันอันยิ่งใหญ่กับเรา เขาบอกเขากำลังจะเลิกกับเมียเขา มันทำให้เรามีแรงขึ้นไปอีก เอาวะมันใกล้ฝันขึ้นไปเรื่อยๆ มันทำให้ชีวิตเรามีความสุขมากกว่าเดิมอีก เราเดินหน้าอย่างไม่คิดอะไร ใช้ชีวิตแบบนี้มาเรื่อยๆ จนกระทั่ง วันนี้ 27 กุมภา 61 สดๆร้อนๆ เรานัดกันออกมาเจอ แต่เขาทักไลน์มาว่า (มือถือไม่ได้อยู่ที่พี่ เกมแล้ว) เราก็งงหนัก ? ใจคอไม่ดีเลยตอนนั้น อะไรวะ มันเกิดไรขึ้น ตั้งแต่ 12.00 น. เราไม่สามารถติดต่อเค้าได้เลย เราเลยให้เพื่อนเราโทรไป เขาบอกกับเพื่อนเราว่าเขาบล็อกเราไปแล้ว เมียจับได้ว่าคุยกับเรา (อ้าวแล้วไหนให้ความหวังเราบอกรอหน่อยจะเลิกกันแล้ว) เพื่อนเราก็บอกว่ามันจบแล้ว เราก็งงมากใจหายมาก มันบอกเมียเค้าจับได้ เราได้แต่คิดในหัว 3 ปี 6 เดือนเราทำอะไรลงไปวะ เราฆ่าเด็กคนๆหนึ่งที่เค้าไม่รู้เรื่อง แล้วเรายังโง่มาก โง่แบบเสียสติอีกด้วย
จนเราไม่ไหว เราพยายามหาเบอร์เมียเค้า แล้วเราก็เจอ เราทักไปคุยกับเมียเขาว่ามันเป็นแบบนี้แบบนี้ เรานัดไปเจอกัน เขามากับเมียเขา เขาไม่พูดกับเราเหมือนตอน ที่อยู่กับเราเลย เขาเป็นอีกคนไปเลย ได้แต่คุยกับเมียเค้า เมียเขาบอกเราว่า เขาไม่ได้มีแค่เราคนเดียว มันทำให้เรารู้สึกแย่มากไปอีก แต่ผู้หญิงอีกคนคือเพื่อนที่เขาเรียน ป.โท ด้วยกัน เขาทำได้ไงผู้หญิงคนนั้นก็รู้จักกับเรา เราก็ไปรับไปส่งเขาตลอดตอนเขาเรียน จากเดิมเราคิดว่าเขามีเราแค่คนเดียวที่เป็นน้อย ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นเพิ่มมาอีก เราได้แต่ร้องไห้ ร้องไห้เป็นคนบ้า จนตอนนี้เราก็ยังร้องไห้อยู่ สรุป (เขาไม่ได้เลิกกับเมียเขา มันคือคำพูดที่ใช่หลอกเรามาตลอด) กับกลายเป็นเราที่โดนทิ้งแบบไม่ได้มีโอกาสอะไรเลย มันง่ายมาก เราเองที่ไปเชื่อเขาทุกอย่าง เขายังรักกันดี เราโดนเมียเขาด่าสารพัด โดนให้ลงไปกราบเท้าเมียเค้า ok เราผิดเรายอม ยอมทุกอย่างเราไม่รู้จะหันไปหาใคร เพราไม่ทีใครรู้ว่าคบกัน เราต้องกลับมาบ้าน นอนร้องไห้ ถึงเช้า จนถึงต้องนี้เรายังทำใจไม่ได้เลย เราไม่น่าลดคุณค่าของตัวเราเองเลย คิดได้มันก็สายไป เรากลับไปแก้ไข้อะไรไม่ได้อีกแล้ว มันแทบจะไม่มีพื้นที่ให้เราได้ยืนเลยเราเสียใจมาก ต่อจากนี้ไปเราไม่รู้จะทำไงเลย 3 ปี 6 เดือน ที่ผ่านมากนี้ เราทำอะไรลงไป
เราก็หวังว่าสักวันเขาจะมาหาเราอีก แต่ก็เป็นแค่ความหวังมันคงไม่มีอีกแล้ว จนตอนนี้เรายังคิดเลิกรักเขาไม่ได้เลย เราไม่รู้เราจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายแบบนี้ไปได้ยังไง เราสูญเสียไปเยอะมากๆ มันยากมากที่เราจะทำใจ เราอยากได้กำลังใจ แต่คงไม่มีใครให้เราได้เพราะเราไปเป็นเมียน้อยเค้า แต่เราไม่รู้จะหาจากใคร พ่อแม่เราไม่ได้รับรู้ว่าคบกัน ถ้ารู้บ้านแตกแน่เพราะเขามีเมียอยู่แล้ว จนตอนนี้เราเครียดหนักมาก อยากดึงสติตัวเองแต่พยายามแล้ว มันเหมือนจะไม่ได้ ไม่รู้จะผ่านเรื่องราวแบบนี้ได้ยังไง ตอนนี้เราเคว้งคว้างมากไม่รู้จะหันไปทางไหน เราทำใจไม่ได้เลย