สวัสดีเพื่อนๆกระทู้พันทิปทุกคนที่เข้ามาอ่าน
มีเรื่องจะแชร์ให้ฟัง แล้วก็อยากได้คำแนะนำด้วยครับ..
ย้อนไปเมื่อ พ.ศ. 2552 เราเข้าเรียนใน ร.ร.มัธยมแห่งนึงที่นครศรีธรรมราช เข้าไปแรกๆก็ไม่ได้อะไรนะ ก็ยังไม่ได้มีความรู้สึกอะไรแค่เรียนไปวันๆ แต่เราไปสะดุดตากับรุ่นพี่ ผช. สองคน (ตอนนั้นเราอยู่ ม.1 พี่เค้าอยู่ ม.5) บ้าบอไปเลยละ แค่เดินสวนกัน หรือแค่เดินผ่านก็รู้สึกดีแล้ว (5555*) เราแอบมองพี่เค้ามาโดยตลอด ไม่เคยเข้าไปพูดคุยอะไรด้วยเลย ได้แค่สวัสดีรุ่นพี่เค้าตอนเช้า อีกคนก็แซวเรานิดหน่อย ตอนนั้นไม่รู้จะชอบใครสันคนดีเลยเหมาสองเลย ฮ่าๆๆๆ พี่ น. เค้าดูเป็นคนจริงจัง ตั้งใจ รับผิดชอบหน้าที่ของเค้าดีมาก เราเลยชอบพี่เค้า(มาก 555 ในตอนนั้น) พอเราอยู่ ม.2 พี่เค้าอยู่ ม.6 ได้ทำกิจกรรมของโรงเรียนด้วยกันด้วยแหละ แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากเท่าไหร่ ตอนนั้นเป็นกิจกรรม รำวงมาตรฐาน ของ ม.ต้น กับ ม.ปลาย ตอนนั้นเรา(ม.ต้น)ได้ที่ 1ของพี่เค้า(ม.ปลาย)ได้ที่2 พอแข่งเสร็จครูก็เรียกมาถ่ายรูปรวบกัน ... เผลอแปปเดียวพี่เค้าก็จะจบแล้วอะ ตอนนั้นในหัวนะคิดแค่ว่า "กูจะไม่ได้เจอไม่ได้เห็นหน้าพี่เค้าแล้ว" คิดอยู่แบบนี้ตลอดจนใกล้ถึงวันปัจฉิม เราก็ตั้งใจไปสั่งช่อดอกไม้หน้า ร.ร. รอถึงวันปัจฉิมเลยละ.
เป็นเอามากอะ ฮ่าๆๆๆ พอถึงวันปัจฉิมจริงๆ เราไปยืนรอจะเอาดอกไม้ให้พี่เค้าอะ แต่
อายไม่กล้าเอาให้ไม่รู้จะหาคำพูดไหนดีถ้าจะเอาดอกไม้เข้าไปให้ คนอื่นต้องแซวแน่ ผช. เอาดอกไม้ไปให้ ผช. เห้อออ ตอนนั้นคิดไรไม่ออกสมองตื้อไปหมด ในหัวคิดแค่ "เห้ย! ซื้อมา700 นะ ..จะไม่ได้เอาให้พี่เค้าจริงๆหรอ" เราเดินตามพี่เค้า อยู่พักนึงเลยตัดสินใจ ยื่นให้ รุ่นพี่ ผญ.คนนึงที่เป็นเพื่อนแก๊งเดียวกับพี่เค้าอะ พี่คนนี้ หันหน้ามา แบบงงๆ ถามเราว่า "ให้พี่จริงหรอ ให้พี่อะนะ จริงหรอ ขอบใจมาก...". 5555. ใจเราอยากจะบอกว่าฝากไปให้พี่เค้าหน่อยก็ไม่กล้า. แห้วเลยสิครับ พอพี่เค้าจบ ม.6 ตอนนั้นเราก็ ย้ายไปเรียนที่ กรุงเทพ ... ผ่านไป 8 ปี จนเราอยู่มหาลัยปี 3 ตอนนั้นเราต้องกลับมาทำธุระที่บ้าน เราก็ไม่คิดนะว่าจะได้เจอ หรือจะได้คุยกับพี่เค้าอีก
แต่ๆๆๆๆๆ แต่... ความพีคอยู่ที่ พี่เค้าทักเรามาในแอพหาคู่ เว้ย! ตอนนั้นไม่เชื่อหรอกว่าคนที่ทักมาจะเป็นพี่เค้าจริงๆ เพราะในแอพจะเอารูปใครมาก็ได้ถูกป่ะ? แต่พอเราบอกพี่เค้าว่าเราไม่เชื่อว่าเป็นพี่เค้า พี่เค้าก็บอกว่า จะเจอกันเลยไหม เราก็ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเลย ฮ่าาาๆๆๆ แต่คุยกันอยู่หลายวันกว่าจะเจอกัน จำได้ว่าตอนที่เราเจอกันพี่เขามารับพาเราไปที่บ้านเขาตอนนั้นรู้สึกแบบอายมากเลยหละ. ตอนนั้นก็กลัวๆนะว่าจะใช่ตัวจริงรึเปล่า เพราะตอนนั้นพี่เค้าก็ไม่ได้ทีท่าว่าจะชอบ ผช. แต่พอมาเจอตัวจริงก็สรุปว่าเป็นพี่เค้าจริงๆ ตอนนั้นดีใจจนทำอะไรไม่ถูกอะ เพราะมันก็นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอพี่เค้า แต่เราก็ไม่แสดงอาการดีใจของเราออกมาให้พี่เค้าเห็นในตอนนั้น อีกอย่างพี่เค้าจำเราไม่ได้เลย ฮ่าๆๆๆๆ. บวกกับตอนที่เจอกันน่ะเราพึ่งโดนรถชน หน้านี่มีแต่แผลที่เย็บ พูดง่ายๆ คือปัจจุบันก็หน้าเป็นแผลแหละ ไปไหนมาไหนก็ต้องให้ แมสปิดปากตลอด จากคนหน้าดีๆ เป็นแบบเรา ก็คงอายเหมือนเรา แต่ตอนไปเจอพี่เขาเราก็บอกพี่เค้าแล้วนะ. พี่เขาก็บอกว่าเจอได้ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ ok ดี.
ครั้งแรกนัดเจอกันพี่เค้าบอกจะมารับ ตอนที่พี่เขาพาไปบ้านเขาก็เขาก็หามะพร้าวอ่อนให้กินนั่งคุยกันปกติแต่ที่แย่คือเขาจำเราไม่ได้ แต่เราก็บอกแล้วว่าเราเป็นรุ่นน้องเขาที่โรงเรียน แต่ตอนนั้นพี่เขาถามอะไรเรา เราก็ไม่ยอมตอบพี่เค้า เพราะเราอยากให้พี่เค้าจำเราได้เอง
ตอนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ ได้เจอกับพี่เค้า ครั้งที่ 2 พี่เค้ามารับเราไปทำรูปถ่ายเป็นเพื่อนเขา ครั้งที่ 2 พี่เขาจะเลี้ยงบะหมี่ด้วยตอนนั้นก็บอกใบ้อะไรพี่เค้าไปเยอะนะแต่พี่เค้านึกอะไรเกี่ยวกับเราเลย 555. ก็ใช่สิไอ้เ***แ* ่งไม่เคยเข้าไปคุยอะไรกับเขาเลย เค้าคงจำได้หรอก 5555
ครั้งที่ 3 พี่ก็โทรมาถามว่าจะไปตลาดหรือเปล่าแต่เราบอกว่าเราไม่ไป แต่เราแค่พูดเล่นๆไปว่าให้ซื้อนมชมพูมาให้ด้วย แต่พี่เค้าซื้อมาให้จริงๆเอามาให้ที่หน้าบ้านเลยตอนนั้นไม่คิดไปเองฟินมาก... ฮ่าๆๆ ตลกดี...ตอนนั้นไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมากเพราะพี่เค้าพาน้องเค้ามาด้วย พอเอานมชมพูมาให้เค้าก็กลับเลย
ตั้งแต่ได้คุยกับพี่เค้าก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก. คุยกันนิดหน่อยก็เว้นไปหลายอาทิตย์ไม่ค่อยได้ทักไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เราโทรไปปรึกษาที่เขาเรื่องที่ต้องเกณฑ์ทหารไม่ใช่เกณฑ์สิติดแล้วด้วยซ้ำ. พอเราเข้ามา ฝึกในค่ายทหาร เราก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่เขาล่ะเพราะเขาไม่ให้ใช้โทรศัพท์ 2 เดือนกว่ากว่า แต่พี่เขาเหมือนจะรู้ช่วงเวลาที่ฝึกเลย พอฝึกเสร็จปุ๊บพี่เขาก็โทรมาพอดี ก็ไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกันรู้สึกดีกับเขาไปหมดแล้ว แต่มันติดตรงที่เขามีแฟนแล้วนี่ดิ โคตรผิดหวังก็ตอนที่เรารู้ แต่เอาจริงๆแล้วก็รู้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วว่าเค้ามีแฟน...
ตอนนี้ฝึกทหารเสร็จเขาให้เรา ลากลับมาบ้าน พี่เขาโทรให้เราไปหาเขาแล้วก็ไปมาแล้วแถมยังไม่มีซัมติงกันด้วย นี่แหละเรื่องที่รู้สึกผิดแบบไม่น่าพลาดเลยเรารู้สึกไม่ดีเลย ตอนนี้สับสนไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไม่รู้ว่าจะคุยกับพี่เขาต่อดีหรือเปล่าหรือว่าหยุดแค่นี้ ความรู้สึกดีๆก็ยังมีให้เค้า ก็มีมาให้เค้ามา 8ปี จะ9ปีแล้วนิ ตอนนี้รู้สึกวุ่นวายในใจมากเลยไม่รู้เป็นเห*้ยอะไร ไม่น่าเป็นฝ่ายที่รู้สึกมากกว่าเลยมันเหนื่อยจัง.. ขอโทษนะที่มันอาจจะมีคำหยาบคายบ้าง เราแค่อยากหาที่ระบายให้กับความรู้สึกตอนนี้ มันแน่นไปหมดแล้วไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี
ขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่าน..ไว้ล่วงหน้า
และขอบคุณสำหรับคำปรึกษาที่ให้มา...ไว้ล่วงหน้าด้วย
ขอบคุณครับ..
#ถ้าอ่านตรงไหนงงๆก็ขอโทษด้วยนะครับ
#พิมพ์เสียง #อาจจะงงๆ
ควรหยุด หรือไปต่อ
มีเรื่องจะแชร์ให้ฟัง แล้วก็อยากได้คำแนะนำด้วยครับ..
ย้อนไปเมื่อ พ.ศ. 2552 เราเข้าเรียนใน ร.ร.มัธยมแห่งนึงที่นครศรีธรรมราช เข้าไปแรกๆก็ไม่ได้อะไรนะ ก็ยังไม่ได้มีความรู้สึกอะไรแค่เรียนไปวันๆ แต่เราไปสะดุดตากับรุ่นพี่ ผช. สองคน (ตอนนั้นเราอยู่ ม.1 พี่เค้าอยู่ ม.5) บ้าบอไปเลยละ แค่เดินสวนกัน หรือแค่เดินผ่านก็รู้สึกดีแล้ว (5555*) เราแอบมองพี่เค้ามาโดยตลอด ไม่เคยเข้าไปพูดคุยอะไรด้วยเลย ได้แค่สวัสดีรุ่นพี่เค้าตอนเช้า อีกคนก็แซวเรานิดหน่อย ตอนนั้นไม่รู้จะชอบใครสันคนดีเลยเหมาสองเลย ฮ่าๆๆๆ พี่ น. เค้าดูเป็นคนจริงจัง ตั้งใจ รับผิดชอบหน้าที่ของเค้าดีมาก เราเลยชอบพี่เค้า(มาก 555 ในตอนนั้น) พอเราอยู่ ม.2 พี่เค้าอยู่ ม.6 ได้ทำกิจกรรมของโรงเรียนด้วยกันด้วยแหละ แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากเท่าไหร่ ตอนนั้นเป็นกิจกรรม รำวงมาตรฐาน ของ ม.ต้น กับ ม.ปลาย ตอนนั้นเรา(ม.ต้น)ได้ที่ 1ของพี่เค้า(ม.ปลาย)ได้ที่2 พอแข่งเสร็จครูก็เรียกมาถ่ายรูปรวบกัน ... เผลอแปปเดียวพี่เค้าก็จะจบแล้วอะ ตอนนั้นในหัวนะคิดแค่ว่า "กูจะไม่ได้เจอไม่ได้เห็นหน้าพี่เค้าแล้ว" คิดอยู่แบบนี้ตลอดจนใกล้ถึงวันปัจฉิม เราก็ตั้งใจไปสั่งช่อดอกไม้หน้า ร.ร. รอถึงวันปัจฉิมเลยละ.
แต่ๆๆๆๆๆ แต่... ความพีคอยู่ที่ พี่เค้าทักเรามาในแอพหาคู่ เว้ย! ตอนนั้นไม่เชื่อหรอกว่าคนที่ทักมาจะเป็นพี่เค้าจริงๆ เพราะในแอพจะเอารูปใครมาก็ได้ถูกป่ะ? แต่พอเราบอกพี่เค้าว่าเราไม่เชื่อว่าเป็นพี่เค้า พี่เค้าก็บอกว่า จะเจอกันเลยไหม เราก็ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเลย ฮ่าาาๆๆๆ แต่คุยกันอยู่หลายวันกว่าจะเจอกัน จำได้ว่าตอนที่เราเจอกันพี่เขามารับพาเราไปที่บ้านเขาตอนนั้นรู้สึกแบบอายมากเลยหละ. ตอนนั้นก็กลัวๆนะว่าจะใช่ตัวจริงรึเปล่า เพราะตอนนั้นพี่เค้าก็ไม่ได้ทีท่าว่าจะชอบ ผช. แต่พอมาเจอตัวจริงก็สรุปว่าเป็นพี่เค้าจริงๆ ตอนนั้นดีใจจนทำอะไรไม่ถูกอะ เพราะมันก็นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอพี่เค้า แต่เราก็ไม่แสดงอาการดีใจของเราออกมาให้พี่เค้าเห็นในตอนนั้น อีกอย่างพี่เค้าจำเราไม่ได้เลย ฮ่าๆๆๆๆ. บวกกับตอนที่เจอกันน่ะเราพึ่งโดนรถชน หน้านี่มีแต่แผลที่เย็บ พูดง่ายๆ คือปัจจุบันก็หน้าเป็นแผลแหละ ไปไหนมาไหนก็ต้องให้ แมสปิดปากตลอด จากคนหน้าดีๆ เป็นแบบเรา ก็คงอายเหมือนเรา แต่ตอนไปเจอพี่เขาเราก็บอกพี่เค้าแล้วนะ. พี่เขาก็บอกว่าเจอได้ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ ok ดี.
ครั้งแรกนัดเจอกันพี่เค้าบอกจะมารับ ตอนที่พี่เขาพาไปบ้านเขาก็เขาก็หามะพร้าวอ่อนให้กินนั่งคุยกันปกติแต่ที่แย่คือเขาจำเราไม่ได้ แต่เราก็บอกแล้วว่าเราเป็นรุ่นน้องเขาที่โรงเรียน แต่ตอนนั้นพี่เขาถามอะไรเรา เราก็ไม่ยอมตอบพี่เค้า เพราะเราอยากให้พี่เค้าจำเราได้เอง
ตอนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ ได้เจอกับพี่เค้า ครั้งที่ 2 พี่เค้ามารับเราไปทำรูปถ่ายเป็นเพื่อนเขา ครั้งที่ 2 พี่เขาจะเลี้ยงบะหมี่ด้วยตอนนั้นก็บอกใบ้อะไรพี่เค้าไปเยอะนะแต่พี่เค้านึกอะไรเกี่ยวกับเราเลย 555. ก็ใช่สิไอ้เ***แ* ่งไม่เคยเข้าไปคุยอะไรกับเขาเลย เค้าคงจำได้หรอก 5555
ครั้งที่ 3 พี่ก็โทรมาถามว่าจะไปตลาดหรือเปล่าแต่เราบอกว่าเราไม่ไป แต่เราแค่พูดเล่นๆไปว่าให้ซื้อนมชมพูมาให้ด้วย แต่พี่เค้าซื้อมาให้จริงๆเอามาให้ที่หน้าบ้านเลยตอนนั้นไม่คิดไปเองฟินมาก... ฮ่าๆๆ ตลกดี...ตอนนั้นไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมากเพราะพี่เค้าพาน้องเค้ามาด้วย พอเอานมชมพูมาให้เค้าก็กลับเลย
ตั้งแต่ได้คุยกับพี่เค้าก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก. คุยกันนิดหน่อยก็เว้นไปหลายอาทิตย์ไม่ค่อยได้ทักไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เราโทรไปปรึกษาที่เขาเรื่องที่ต้องเกณฑ์ทหารไม่ใช่เกณฑ์สิติดแล้วด้วยซ้ำ. พอเราเข้ามา ฝึกในค่ายทหาร เราก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่เขาล่ะเพราะเขาไม่ให้ใช้โทรศัพท์ 2 เดือนกว่ากว่า แต่พี่เขาเหมือนจะรู้ช่วงเวลาที่ฝึกเลย พอฝึกเสร็จปุ๊บพี่เขาก็โทรมาพอดี ก็ไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกันรู้สึกดีกับเขาไปหมดแล้ว แต่มันติดตรงที่เขามีแฟนแล้วนี่ดิ โคตรผิดหวังก็ตอนที่เรารู้ แต่เอาจริงๆแล้วก็รู้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วว่าเค้ามีแฟน...
ตอนนี้ฝึกทหารเสร็จเขาให้เรา ลากลับมาบ้าน พี่เขาโทรให้เราไปหาเขาแล้วก็ไปมาแล้วแถมยังไม่มีซัมติงกันด้วย นี่แหละเรื่องที่รู้สึกผิดแบบไม่น่าพลาดเลยเรารู้สึกไม่ดีเลย ตอนนี้สับสนไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไม่รู้ว่าจะคุยกับพี่เขาต่อดีหรือเปล่าหรือว่าหยุดแค่นี้ ความรู้สึกดีๆก็ยังมีให้เค้า ก็มีมาให้เค้ามา 8ปี จะ9ปีแล้วนิ ตอนนี้รู้สึกวุ่นวายในใจมากเลยไม่รู้เป็นเห*้ยอะไร ไม่น่าเป็นฝ่ายที่รู้สึกมากกว่าเลยมันเหนื่อยจัง.. ขอโทษนะที่มันอาจจะมีคำหยาบคายบ้าง เราแค่อยากหาที่ระบายให้กับความรู้สึกตอนนี้ มันแน่นไปหมดแล้วไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี
ขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่าน..ไว้ล่วงหน้า
และขอบคุณสำหรับคำปรึกษาที่ให้มา...ไว้ล่วงหน้าด้วย
ขอบคุณครับ..
#ถ้าอ่านตรงไหนงงๆก็ขอโทษด้วยนะครับ
#พิมพ์เสียง #อาจจะงงๆ