เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราคุยกับพี่คนนึงที่นับถือ ขออนุญาติพี่เขาแล้วให้นำมาลงได้นะคะ
เรารู้จักพี่คนนี้มาสักพักแล้ว (ตั้งแต่สมัยมัธยม)
พี่บอย (สมมติ) เป็นผู้ชายที่ครอบครัวระดับปานกลาง พอมีอันจะกิน
พี่บอย เจอภรรยาตอนไปหาลูกค้าที่ต่างประเทศ ภรรยาเเกเป็นคนไทยที่โปรไฟล์ถือว่าดี
ฐานะทางบ้านดี หน้าที่การงานดี นิสัยแม่บ้านเเม่เรือน
หลังจากทั้งสองคนแต่งงานกัน ก็มีลูกสองคน ตอนนี้ขึ้นมัธยมปลายกันทั้งคู่แล้ว
สิ่งที่พี่บอย ปรึกษาเรามาเสมอๆ คือ แกมีปัญหากับภรรยาอยู่บ่อยครั้งค่ะ
ภรรยาแกเป็นคนค่อนข้างปากร้าย พูดจาไม่รักษาน้ำใจ ซึ่งมาเป็นหนักๆ เข้า คือตอนที่มีลูกแล้ว
เมื่อก่อนภรรยาเเกใจเย็นมาก เป็นผู้หญิงเรียบร้อย แต่พอมีลูกภรรยาแกก็เปลี่ยนไป
พี่บอยรักภรรยานะคะ ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ถือว่าเป็นคนรักครอบครัวเลยแหละ
ขณะที่พี่บอยแกมีธุรกิจนำเข้าส่งออก ภรรยาก็ลงทุนต่างๆ แต่ส่วนใหญ่ภรรยาแกจะเข้าสังคมสาวๆ มากกว่า
พี่บอยค่อนข้างสปอยล์ภรรยาเข้าขั้นมากค่ะ คือฐานะอย่างแก จะมีรถสปอร์ตสักคันสองคัน ซื้อกระเป๋าแสนสองแสน คือเรื่องปกติ
แต่หลังจากที่ลูกเริ่มโต แกก็ตามใจภรรยาแกน้อยลง ทีนี้เวลาภรรยาแกเข้าสังคม ก็เริ่มไม่ค่อยมีของใหม่มาอวดวงสังคม
กลายเป็นทุกครั้งที่มีโอกาส ภรรยาแกจะหักหน้าพี่บอยต่อหน้าคนอื่น พูดจาไม่รักษาน้ำใจ
และที่สำคัญคือ พี่บอยเป็นผู้ชายที่เงียบๆ ไม่แสดงออกอะไรมากนัก ไม่ใช่ผู้ชายที่พูดเยอะ
แกจะเป็นคนใช้เวลาคิดค่อนข้างมาก ก่อนจะแสดงความคิดเห็นหรือพูดออกมา ซึ่งถ้าเรื่องอะไรที่เป็นแผนเป็นขั้นตอน พี่บอยทำได้ดีมาก
แต่ประเด็นปัญหานี้มันก็เรื้อรังมายาวนาน เป็นสิบปีค่ะ ถึงขั้นจูงมือกันไปหาจิตแพทย์ ผู้ให้คำปรึกษาด้านชีวิตคู่
แรกๆ ดีขึ้น ทั้งสองคนต่างปรับตัว แต่พอสักพัก ก็กลับเป็นเหมือนเดิมอีก จนคราวนี้มันทำให้พี่บอยเริ่มเป็นโรคซึมเศร้า
เรื่องน่าตกใจที่เราเพิ่งรู้คือ แกทนภรรยาตัวเองไม่ไหวจนถึงขั้น อยากให้ภรรยาตัวเองตายไปเร็วๆ
พี่บอยแยกห้องนอนกับภรรยาเเกมานานประมาณห้าปีได้ และหลีกเลี่ยงการเจอกันที่บ้าน
เช่น ถ้าวันไหนภรรยาแกอยู่บ้าน แกจะกลับบ้านตอนที่ภรรยาหลับแล้ว
ถ้าวันไหนที่ภรรยาแกไปงานสังคม แกจะกลับบ้านเร็วได้ แต่เวลาไปงานเลี้ยงหรือต่อหน้าลูก
แกกับภรรยาจะเสแสร้งว่าทุกอย่างเป็นปกติ (แกใช้คำนี้เองเลยค่ะ เรายกมาทั้งประโยค)
ซึ่งทางออกที่เราเคยแนะนำ คือการหย่าการเลิกกัน ภรรยาแกไม่ยอมค่ะ และพี่บอยไฟท์เองไม่ได้ คือเถียงไม่ทันภรรยาแก ว่างั้นเถอะ
ภรรยาแกไม่เคยทำงาน ไม่เคยตัดสินใจอะไรเรื่องสำคัญๆ เช่น เรื่องบ้าน เรื่องรถ เรื่องโรงเรียนลูก
ค่อนข้างหูเบา (จากที่แกเล่า) เช่น ตอนแรกหาข้อมูลโรงเรียนลูกเสร็จแล้ว ตัดสินใจแล้ว จ่ายค่าเทอมแล้ว
ไปคุยกับเพื่อน เพื่อนบอกว่า เขาว่ากันว่าเด็กโรงเรียนนี้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ภรรยาแกก็เอาลูกออกจากโรงเรียนเลย
โดยไม่รู้ว่าจะให้ลูกไปต่อที่ไหน พี่บอยเลยคิดว่าถ้าเลิกกัน ภรรยาแกจะลำบาก จะแย่กว่านี้
วิธีละมุนละม่อมแบบที่เราแนะนำไปก็เยอะมากค่ะ แต่ไม่ได้ผล เช่น ทำดีกับภรรยาให้มากๆ บอกรักทุกวัน
ให้เห็นความสำคัญของภรรยา หรือหาอะไรให้ภรรยาแกทำ และให้ห่างจากกลุ่มวงสังคมเดิมๆ
แต่หลังจากที่ทำได้เดือนสองเดือน เหมือนจะดีขึ้น แต่ภรรยาแกก็เลิกทำ แล้วกลับไปทำอะไรแบบเก่าๆ
รวมทั้งเรื่องคำพูดคำจาที่ทำร้ายจิตใจก็มาเต็มๆ อีกเหมือนเดิม
เราเลยไม่รู้จะแนะนำยังไงแล้ว เพราะชีวิตคู่แกผ่านคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญมาทุกสถาบันในไทยแล้ว
ตอนนี้แกก็กินยาแก้ซึมเศร้าอยู่ และหันหน้าพึ่งธรรมะอย่างเดียวแล้วค่ะ
เราขอแชร์เรื่องนี้ เพื่อที่ว่าสาวๆ คนไหนมีนิสัยประมาณนี้ หรือหนุ่มๆ คนไหนเจอเรื่องประมาณนี้
ก็ขอให้มีทางออกที่ดีแก่ทุกฝ่ายนะคะ
ปัญหาชีวิตคู่ แก้ด้วยเงินก็ยังไม่ใช่ทางออก
เรารู้จักพี่คนนี้มาสักพักแล้ว (ตั้งแต่สมัยมัธยม)
พี่บอย (สมมติ) เป็นผู้ชายที่ครอบครัวระดับปานกลาง พอมีอันจะกิน
พี่บอย เจอภรรยาตอนไปหาลูกค้าที่ต่างประเทศ ภรรยาเเกเป็นคนไทยที่โปรไฟล์ถือว่าดี
ฐานะทางบ้านดี หน้าที่การงานดี นิสัยแม่บ้านเเม่เรือน
หลังจากทั้งสองคนแต่งงานกัน ก็มีลูกสองคน ตอนนี้ขึ้นมัธยมปลายกันทั้งคู่แล้ว
สิ่งที่พี่บอย ปรึกษาเรามาเสมอๆ คือ แกมีปัญหากับภรรยาอยู่บ่อยครั้งค่ะ
ภรรยาแกเป็นคนค่อนข้างปากร้าย พูดจาไม่รักษาน้ำใจ ซึ่งมาเป็นหนักๆ เข้า คือตอนที่มีลูกแล้ว
เมื่อก่อนภรรยาเเกใจเย็นมาก เป็นผู้หญิงเรียบร้อย แต่พอมีลูกภรรยาแกก็เปลี่ยนไป
พี่บอยรักภรรยานะคะ ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ถือว่าเป็นคนรักครอบครัวเลยแหละ
ขณะที่พี่บอยแกมีธุรกิจนำเข้าส่งออก ภรรยาก็ลงทุนต่างๆ แต่ส่วนใหญ่ภรรยาแกจะเข้าสังคมสาวๆ มากกว่า
พี่บอยค่อนข้างสปอยล์ภรรยาเข้าขั้นมากค่ะ คือฐานะอย่างแก จะมีรถสปอร์ตสักคันสองคัน ซื้อกระเป๋าแสนสองแสน คือเรื่องปกติ
แต่หลังจากที่ลูกเริ่มโต แกก็ตามใจภรรยาแกน้อยลง ทีนี้เวลาภรรยาแกเข้าสังคม ก็เริ่มไม่ค่อยมีของใหม่มาอวดวงสังคม
กลายเป็นทุกครั้งที่มีโอกาส ภรรยาแกจะหักหน้าพี่บอยต่อหน้าคนอื่น พูดจาไม่รักษาน้ำใจ
และที่สำคัญคือ พี่บอยเป็นผู้ชายที่เงียบๆ ไม่แสดงออกอะไรมากนัก ไม่ใช่ผู้ชายที่พูดเยอะ
แกจะเป็นคนใช้เวลาคิดค่อนข้างมาก ก่อนจะแสดงความคิดเห็นหรือพูดออกมา ซึ่งถ้าเรื่องอะไรที่เป็นแผนเป็นขั้นตอน พี่บอยทำได้ดีมาก
แต่ประเด็นปัญหานี้มันก็เรื้อรังมายาวนาน เป็นสิบปีค่ะ ถึงขั้นจูงมือกันไปหาจิตแพทย์ ผู้ให้คำปรึกษาด้านชีวิตคู่
แรกๆ ดีขึ้น ทั้งสองคนต่างปรับตัว แต่พอสักพัก ก็กลับเป็นเหมือนเดิมอีก จนคราวนี้มันทำให้พี่บอยเริ่มเป็นโรคซึมเศร้า
เรื่องน่าตกใจที่เราเพิ่งรู้คือ แกทนภรรยาตัวเองไม่ไหวจนถึงขั้น อยากให้ภรรยาตัวเองตายไปเร็วๆ
พี่บอยแยกห้องนอนกับภรรยาเเกมานานประมาณห้าปีได้ และหลีกเลี่ยงการเจอกันที่บ้าน
เช่น ถ้าวันไหนภรรยาแกอยู่บ้าน แกจะกลับบ้านตอนที่ภรรยาหลับแล้ว
ถ้าวันไหนที่ภรรยาแกไปงานสังคม แกจะกลับบ้านเร็วได้ แต่เวลาไปงานเลี้ยงหรือต่อหน้าลูก
แกกับภรรยาจะเสแสร้งว่าทุกอย่างเป็นปกติ (แกใช้คำนี้เองเลยค่ะ เรายกมาทั้งประโยค)
ซึ่งทางออกที่เราเคยแนะนำ คือการหย่าการเลิกกัน ภรรยาแกไม่ยอมค่ะ และพี่บอยไฟท์เองไม่ได้ คือเถียงไม่ทันภรรยาแก ว่างั้นเถอะ
ภรรยาแกไม่เคยทำงาน ไม่เคยตัดสินใจอะไรเรื่องสำคัญๆ เช่น เรื่องบ้าน เรื่องรถ เรื่องโรงเรียนลูก
ค่อนข้างหูเบา (จากที่แกเล่า) เช่น ตอนแรกหาข้อมูลโรงเรียนลูกเสร็จแล้ว ตัดสินใจแล้ว จ่ายค่าเทอมแล้ว
ไปคุยกับเพื่อน เพื่อนบอกว่า เขาว่ากันว่าเด็กโรงเรียนนี้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ภรรยาแกก็เอาลูกออกจากโรงเรียนเลย
โดยไม่รู้ว่าจะให้ลูกไปต่อที่ไหน พี่บอยเลยคิดว่าถ้าเลิกกัน ภรรยาแกจะลำบาก จะแย่กว่านี้
วิธีละมุนละม่อมแบบที่เราแนะนำไปก็เยอะมากค่ะ แต่ไม่ได้ผล เช่น ทำดีกับภรรยาให้มากๆ บอกรักทุกวัน
ให้เห็นความสำคัญของภรรยา หรือหาอะไรให้ภรรยาแกทำ และให้ห่างจากกลุ่มวงสังคมเดิมๆ
แต่หลังจากที่ทำได้เดือนสองเดือน เหมือนจะดีขึ้น แต่ภรรยาแกก็เลิกทำ แล้วกลับไปทำอะไรแบบเก่าๆ
รวมทั้งเรื่องคำพูดคำจาที่ทำร้ายจิตใจก็มาเต็มๆ อีกเหมือนเดิม
เราเลยไม่รู้จะแนะนำยังไงแล้ว เพราะชีวิตคู่แกผ่านคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญมาทุกสถาบันในไทยแล้ว
ตอนนี้แกก็กินยาแก้ซึมเศร้าอยู่ และหันหน้าพึ่งธรรมะอย่างเดียวแล้วค่ะ
เราขอแชร์เรื่องนี้ เพื่อที่ว่าสาวๆ คนไหนมีนิสัยประมาณนี้ หรือหนุ่มๆ คนไหนเจอเรื่องประมาณนี้
ก็ขอให้มีทางออกที่ดีแก่ทุกฝ่ายนะคะ