ยอมเลิกคุยกับคนที่เขาชอบเรา เพื่อมาคุยกับคนที่เราชอบ

คือ เรื่องของผม มีอยู่ว่า เพื่อนในห้องของผมเขาชอบผมมานาน 2 ปีพยายามเพื่อผมมาตลอดทักมาทุกวัน วันสำคัญๆก็มักจะมีของมาให้ ไปเที่ยวก็มีของฝากมาตลอดจนวันนึงผมก็ทักเขาไปเริ่มคุยบ่อยมากขึ้นครับ จนวันนึงเราตัดสินใจคุยๆกันครับ ช่วงเวลาที่คุยๆกันคู่ผมอาจจะแปลกๆหน่อยคือเราเริ่มจากไม่หวานอะไรเลยแล้วค่อยๆไล่ระดับไปเรื่อยๆ เวลาเราคุยกันก็จะออกแนวเพื่อนกันมากกว่าครับ ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมานานเลยพูดไรไม่ค่อยเกรงใจกันเท่าไหร่ คู่เราก็เป็นคู่ขี้ประชดกันทั้งคู่ เวลางอนก็จะประชดกันไปประชดกันมา แต่พอวันต่อมาก็หาย แล้วก็ทะเลาะกันใหม่ในเรื่องเดิมๆ คือ ผมเป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อยมากเห็นเขาคุยกับใครไม่ได้เลยด้วยความที่เขาเฟรนลี่มันก็ดูเป็นธรรมดาแต่สำหรับผมมันรู้สึกหงุดหงิดมาก ก็มักจะทะเลาะเรื่องนี้บ่อยๆ ผมคิดว่าผมอาจจะไม่ได้ชอบเขาจริงๆ อาจจะแค่หวงหรือเป็นห่วงอาจจะฐานะเพื่อนพักหลังเราทะเลาะกันบ่อยและหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เราจึงตัดสินห่างกันเพราะช่วงนั้นก็ใกล้จะสอบเราเลยไม่ค่อยได้คุยกันหลายวันแล้วเขาก็ดูจะมีคนที่แอบปลื้มกัน แล้วแอบไปคุยกันลับหลังโดยที่ผมไม่รู้อะไรเลยผมก็ตัดสินใจว่าจะรอเขาบอกเลิกเลยเพราะไม่กล้าบอกเลิกคุย จนวันนึงผมก็ไปเจอกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่ผมเคยชอบเขาแต่ก่อน เขาเป็นคนขี้อายหน้าตาตรงสเป็คผมมาก เขาเป็นคนที่สวยมีคนมาจีบเยอะมากเป็นที่หมายปองของรุ่นพี่ จนวันนึงเราได้อยู่ชมรมเดียวกันตอนแรกผมก็ดีใจครับที่ได้อยู่ชมรมเดียวกันได้ทำกิจกรรมร่วมกัน แต่อยู่ในชมรมก็ไม่ค่อยได้คุยกันช่วงแรกๆผมก็อายไม่กล้าเขาไปทัก จนวันถึงมีงานกลุ่มดันได้อยู่กลุ่มเดียวกันชื่อโครงการถ่ายภาพเล่าเรื่อง ห้วข้อกลุ่มของผมดันเกี่ยวกับ คุ่รักชายชาย แต่กลุ่มที่ผมอยู่มีผมคนเดียวที่เป็นผช.เขาเลยอาส่าห์มาแสดงคู่ผม ตอนแรกดีใจมาก คิดในใจว่ากะจะสนิทด้วย ก็ถ่ายๆ กันมาประมาณ 1 เดือนจนคนใน รร.เห็นแล้วเอาเรื่องนี้ไปจิ้นกัน ด้วยความที่เขาโดนรุ่นพี่หมายปองเยอะ ผมเลยโดนหมั่นไส้แต่พวกเขาไม่ได้ทำไรก็คงคิดแค่งานคงจะไม่มีไร แต่เวลาที่ถ่ายด้วยกันมาก็คุยกันบ้าง แต่ดูจะเขินทั้งคู่เลยไม่กล้าทักกันเท่าไหร่ จนวันถ่ายเสร็จเราก็มานั่งดูรูปกัน ตอนแรกก็คุยกันเรื่องรูปไปๆมาๆ เราก็เริ่มถามเรื่องส่วนตัวซึ้งกันและกัน เช่น มีคนคุยยัง ชอบกินอะไร ฯลฯ สุดท้ายเราก็เริ่มคุยกันบ่อยส่วนใหญ่ก็มีแต่เรื่องงาน ส่วนคนคุยเก่าผมก็ยังคุยกันบ้างแต่พักหลังก๋็ไม่บ่อย เพราะเขาก็มีชมรมและสอบ จนเขารู้เรื่องผมกับรุ่นพี่ แต่ผมก็บอกว่าไม่มีอะไรก็แค่ถ่ายงานคุยงานผมก็แคปแชทไปให้เขาดูเขาก็ดูเหมื่อนจะเชื่อแต่ก็ยังกังวลอยู่ จนวันจบชมรม กลุ่มของผมชนะและได้ไปถ่ายรูปรวมกัน รุ่นพี่คนนั้นก็มาขอถ่ายรูปจนมีคนล้อว่าแบบ เห้ยยังไงๆ แต่รุ่นพี่คนนั้นก็ไม่มีท่าทีเขินอายเหมื่อนทุกๆครั้ง เขากลับยังคงถ่ายรูปและชวนผมไปถ่ายรูปในที่อื่นๆอีก แล้วคนคุยผมก็ดันมาเห็นตอนคนกำลังล้อกัน วันนั้นละฮ่ะ ที่เขาเดินมาขอเลิกคุย เขาดูไม่เสียใจเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่รู้อะไรเลยผมกลับรู้สึกเฉยๆกลับการจากลา แล้วหลายวันผ่านมาผมก็กลับไปคุยกับรุ่นพี่คนนั้นจนเราเริ่มพัฒนากันเริ่มคุยกันบ่อย ส่งของให้กัน โทรหากัน ก็เป็นได้ประมาณ 2 เดือนกว่าๆมันก็ดีมากๆ จนพักหลังเราเริ่มไม่ค่อยได้คุย เขาก็เลยขอห่างกันผมก็ช๊อคเลย ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรแต่ผมกลับเสียใจมาก จนปัจจุบันก็ยังคิดถึงรุ่นพี่คนนั้นอยู่ผมก็ค่อยถามพวกเพื่อนเขาว่าเขาเป็นไงบ้างสม่ำเสมอ แต่ผมกลับไม่สนใจคนคุยเก่าคนนั้นเลย ไม่เสียใจอะไรเลยจนตอนนี้เขาก็มีแฟนไปแล้ว แล้วก็ดูรักกันดีผมก็ยินดีครับแต่เราก็ไม่ได้คุยกันตั้งแต่เลิกคุยกันไปแต่ผมก็ไม่ได้เสียใจ และไม่คิดจะกลับไปคุยกันด้วย แต่ผมกลับคิดถึงรุ่นพี่คนนั้นมากอยากกลับไปคุยกันใหม่ผมไม่รู้ผมคิดถูกหรือป่าวแต่ผมรักรุ่นพี่คนนั้นมากจนยอมเลิกคุยกับคนคุยเก่า ผมควรทำยังไงให้รุ่นพี่คนนั้นกลับมาคุยกับผมอีกผมคิดว่าผมทุ่มเทกับเขามาก อยากให้เรากลับมาคุยกันอีกควรทำยังไงเขาก็มีคนมาตามจีบเยอะแต่ผมก็รู้ว่าข่าวมาตั้งแต่เลิกคุยกับผม ก็ไม่เคยคุยกับใครเลยแถมเทคนมา 2-3 คนแล้ว ซึ้งผชเหล่านั้นหน้าตาดีและผญ.หลายคนชอบ แต่กลับมาชอบผญ.คนเดียวจนผญ.คนอื่นๆพากันหมั่นไส้รุ่นพี่ผญ.คนนี้กัน ผมยังคงมีความหวังว่าจะได้กลับไปคุยกัน แต่ไม่รู้ควรทำยังไงดี