คือเรายอมรับว่าเป็นคนติดโทรศัพท์มากๆจริงๆ แต่ก็ไม่ทิ้งการเรียนเลย งานบ้านพอช่วยบ้าง
แต่พ่อกับแม่เราแทบจะไม่มีเวลาให้เราเลย พยายามทำให้ท่านภูมิใจ แต่ท่านไม่เคยเห็นความพยายามของเราเลย ท่านขี้หงุดหงิด เราเข้าใจ
แต่อะไรก็พาลกับเราตลอด บ่นๆว่าๆ เรายอมรับว่าเราไม่เอาไหน แต่เราก็ไม่อยากทำให้ท่านเสียใจ
ประชดกับเราว่าอยากตายๆ ดีให้เท่าลูกคนอื่นบ้างได้มั้ย หาว่าเราคุยกับผู้ชายบ้างหล่ะ ทั้งๆที่เรายังไม่ได้คุยกับใครเลย
เราอยากคุยกับท่านดีๆสักครั้ง แต่ก็ได้ไม่นาน
ท่านเป็นห่วงเราก็จริง แต่ท่านไม่เคยปล่อยเราไปสักที
เราทำได้ เรายืนด้วยขาตัวเองได้แล้ว เราอยากทำให้ท่านดู
แต่ท่านไม่เคยเชื่อเราสักครั้ง เอาแต่ดูถูก
"คิดซะว่าอาศัยท้องแม่มาเกิดละกัน"
ประโยคนี้เราจุกแบบบอกไม่ถูก ท่านไม่เคยคิดถึงความรู้สึกเราเลย
เราก็ไม่อยากให้ท่านทุกข์ เราก็เลยมาอยู่ในห้องคนเดียว อยู่กับตัวเองน่าจะเป็นช่วงที่ดีสุดแล้ว
อยากระบายออกมา แต่มันก็จุกอยู่ที่อก
พอแอบร้องไห้ อยากจะร้องโฮออกมาให้มากที่สุด
ท่านก็เปิดประตูเข้ามา เพื่อมาประชดหรือต่อว่าเรา ทั้งๆที่เรายังไม่ทันทำอะไรเลย
"ร้องไห้อยู่ได้ ปัญญาอ่อน เมื่อไหร่จะตายสักทีวะ"
ขนาดแม่ของตัวเองท่านยังไม่สนใจเราเลย แล้วใครจะสนใจคนอย่างเรา
สักพักยายก็เดินเข้ามา "ร้องไห้อยู่นั่นแหละ อ่อนแอ"
เราก็รู้ได้เลยว่าเค้าเห็นเราเป็นผู้อาศัยคนนึง ที่ไม่ใช่คนที่เขาอยากให้เกิดขึ้นมา
เหนื่อย เหนื่อยมากๆ อยากจะร้องไห้ให้ดังที่สุด ก็ทำไม่ได้
ร้องไห้ยังต้องร้องไม่มีเสียงเลย มันเจ็บปวดขนาดไหน
อยากเป็นเด็กที่สดใส ร่าเริง มีความสุขแบบคนอื่นบ้างจัง แต่คงไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอก
แม่ไม่เคยสนใจอะไรเราเลยค่ะ
แต่พ่อกับแม่เราแทบจะไม่มีเวลาให้เราเลย พยายามทำให้ท่านภูมิใจ แต่ท่านไม่เคยเห็นความพยายามของเราเลย ท่านขี้หงุดหงิด เราเข้าใจ
แต่อะไรก็พาลกับเราตลอด บ่นๆว่าๆ เรายอมรับว่าเราไม่เอาไหน แต่เราก็ไม่อยากทำให้ท่านเสียใจ
ประชดกับเราว่าอยากตายๆ ดีให้เท่าลูกคนอื่นบ้างได้มั้ย หาว่าเราคุยกับผู้ชายบ้างหล่ะ ทั้งๆที่เรายังไม่ได้คุยกับใครเลย
เราอยากคุยกับท่านดีๆสักครั้ง แต่ก็ได้ไม่นาน
ท่านเป็นห่วงเราก็จริง แต่ท่านไม่เคยปล่อยเราไปสักที
เราทำได้ เรายืนด้วยขาตัวเองได้แล้ว เราอยากทำให้ท่านดู
แต่ท่านไม่เคยเชื่อเราสักครั้ง เอาแต่ดูถูก
"คิดซะว่าอาศัยท้องแม่มาเกิดละกัน"
ประโยคนี้เราจุกแบบบอกไม่ถูก ท่านไม่เคยคิดถึงความรู้สึกเราเลย
เราก็ไม่อยากให้ท่านทุกข์ เราก็เลยมาอยู่ในห้องคนเดียว อยู่กับตัวเองน่าจะเป็นช่วงที่ดีสุดแล้ว
อยากระบายออกมา แต่มันก็จุกอยู่ที่อก
พอแอบร้องไห้ อยากจะร้องโฮออกมาให้มากที่สุด
ท่านก็เปิดประตูเข้ามา เพื่อมาประชดหรือต่อว่าเรา ทั้งๆที่เรายังไม่ทันทำอะไรเลย
"ร้องไห้อยู่ได้ ปัญญาอ่อน เมื่อไหร่จะตายสักทีวะ"
ขนาดแม่ของตัวเองท่านยังไม่สนใจเราเลย แล้วใครจะสนใจคนอย่างเรา
สักพักยายก็เดินเข้ามา "ร้องไห้อยู่นั่นแหละ อ่อนแอ"
เราก็รู้ได้เลยว่าเค้าเห็นเราเป็นผู้อาศัยคนนึง ที่ไม่ใช่คนที่เขาอยากให้เกิดขึ้นมา
เหนื่อย เหนื่อยมากๆ อยากจะร้องไห้ให้ดังที่สุด ก็ทำไม่ได้
ร้องไห้ยังต้องร้องไม่มีเสียงเลย มันเจ็บปวดขนาดไหน
อยากเป็นเด็กที่สดใส ร่าเริง มีความสุขแบบคนอื่นบ้างจัง แต่คงไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอก