หนทางแสนลำบาก..เจอแต่คำดูถูกมากมาย

--ทุกๆวันนี้ผมรู้สึกท้อกับทุกสิ่งทุกอย่างมากเลย..จะทำอะไรก้อเจอแต่ปัญหา ตอนนี้ผมอายุ 21 ปี ทั้งปัญหาครอบครัว ปัญหาการเงิน ทุกอย่างมันขัดสนไปหมด..ผมใช้ชีวิตด้วยตัวเองตั้งแต่อายุ 15 ปี ทำงานและเรียนเรื่อยมา จนตอนอายุได้ 18 ผมเข้ามาทำงานในกรุงเทพ พ่อไห้เงินผมมาแค่ 500 บาท ไว้ใช้กินกับ ค่ารถ มันเป็นช่วงที่แย่มาก แต่คัยจะรู้ ว่า 500 บาทนั้น มันคือต้นทุนชีวิตของผม มันมีค่ามาก สำหรับเด็กผู้ชายที่ใช้ชีวิตคนเดียว สำหรับคนจนๆอย่างผมที่ไม่รู้จะไปหาตังจากไหน แล้วจนมาถึงทุกวันนี้ ผมเริ่มจะมีอะไรขึ้นมาบ้างเล็กๆน้อย บางทีก้ออดบ้าง อิ่มบ้าง แล้วแต่กันไป 5555 แต่ผมยังถือว่าโชคดีนะครับ ที่ยังมีผู้หญิงคนนึงที่เข้ามาในชีวิต จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าผมจะลำบากแค่ไหน เค้าก้อยังยุ่กะผม ไม่ทิ้งไปไหน ผมคิดเสมอน้ะ อยากจะมีรถซักคัน จะพาครอบครัวไปเที่ยว ไปเที่ยวไหนก้อได้ที่อยากไป แต่ผมพยายามเท่าไหร่ เมหือนมันยิ่งห่าง ไม่เคยได้สักที ตอนนี้ผมรู้สึกท้อมาก  ยอมรับว่าตัวผมเองไม่มีที่พึ่งพิงที่ไหน อายุ 21 ปี ตังยังไม่ค่อยมีส่งไห้พ่อแม่ทุกเดือนเลย แต่ถึงผมท้อแค่ไหน ผมก้อจะไม่มีวันถอย เพราะแม่เคยสอนผมไว้เสมอ ว่าท้อได้ แต่ห้ามถอย อยากจะขอบคุณแม่ ที่สอนคำๆนี้ไห้ผม ที่สอนไห้ผมยืนเป็น ที่สอนไห้ผมเดินด้วยขาของตัวเอง ผมรักแม่กับพ่อนะครับ..ผมจะหนีไห้พ้นจากคำดูถูกยังไง แม้กนะทั่งคนที่ผมรักที่สุด เค้ายังดูถูกผมเลย.. เกิดมาจนพูดยาก..ไม่ได้มีเงินทองมากพูดไม่ได้