ก่อนอ่านข้อความข้างล่างนี้ *เนื้อหานี้เป็นการผสมผสานเรื่องราวและมุมมองของความรัก กับการเริ่มก้าวออกมาวิ่ง
ผมแค่อยากบอกอยากพูดมันออกมา ในมุมมองของผม เผื่อมีคนในโมเม้นท์เดียวกัน ที่สนใจที่จะพูดคุยแนะนำผม แลกเปลี่ยนมุมมองของการวิ่งสำหรับผู้เริ่มต้น รวมถึงมุมมองของความรักสำหรับใครหลายคนๆ ผมยินดีครับ
สองเรื่องนี้มันอาจเป็นเรื่องเดียวกันได้นะ **ใครไม่ชอบขอให้ผ่านนนะครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ชอบก็ติดตามได้ครับ ที่นี่ https://www.facebook.com/runrortor/
***ผมพึ่งเข้ามาเล่นในพันทิป และพึ่งเป็นโพสต์แรกของผม หากผิดกฏ กติกา มารยาทขออภัย แท็กผิด หรือเนื้อหาไม่เหมาะสมกับห้องทักท้วงติงได้ครับ ยินดีลบหรือแก้ไข ไม่แน่ใจว่าถูกต้องหรือไม่นะครับ ขออภัยล่วงหน้าครับ
16 กุมภาพันธ์ 2561 ผมเปิดเพจนี้ขึ้นมา 1 เดือนพอดี หลังจากใครคนหนึ่งที่ผมรักมากที่สุด ตัดสินใจก้าวเดินออกจากชีวิตผมไป หลังจากที่เราใช้ชีวิตร่วมกันมา 5-6 ปี เราเปิดบริษัทฯทำธรุกิจเล็กๆในฝันของเราด้วยกัน แต่ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินจากผมไป ทั้งๆที่ผมยังรักเธออยู่จนถึงวินาทีนี้ และจะยัง**รักและเธอ***
สิ่งที่เกิดขึ้น ผมตั้งตัวไม่ทันและไม่คิดฝันว่าจะมีวันนี้ แน่นอนว่าสาเหตุส่วนหนึ่งมันมาจากตัวผมที่ใส่ใจเธอน้อยไป มารู้ตัวอีกทีก็สายเกินไปแล้ว/
ทันทีที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ชีวิตผมทั้งชีวิตมืดดับลงไปในทันที ผมอยู่ในสภาพเหมือนตายทั้งเป็น ทำอะไรไม่ได้เลย ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมาน ร่างกายผมทรุดโทรมลงเรื่อยๆจากความเสียใจ ผมพยายามหาทางออกให้กับตัวเอง แต่ทุกอย่างมันพบเจอแต่ทางตัน เหมือนคนบ้าที่ไร้สติ หมดเรี่ยวแรงและหมดกำลังใจ/
ผมได้แต่นั่งดูรูปถ่ายของเธอด้วยความเศร้าและเสียใจที่สุด จมอยู่กับความทุกข์ คนรอบตัวทุกคนเป็นห่วงผมมาก หลายคนบอกให้ผมตัดใจ หลายคนบอกให้ผมลุกขึ้นได้แล้ว แล้วเดินต่อไปข้างหน้า ผมเข้าใจในทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุกคนบอก และรู้ว่าทุกคนหวังดีและเป็นหว่งผมจากสภาพร่างกาย ที่ทรุดโทรมลงเรื่อยๆ สภาพจิตใจที่เหมือนคนไร้วิญญาณ/
เธอปิดการสื่อสารผมทุกทาง ผมจึงทำได้แค่การนั่งมองดูรูปถ่าย ส่วนใหญ่เป็นรูปที่เธอไปวิ่ง เธอวิ่งมาได้ปีกว่าแล้ว เริ่มจาก ฟันรัน มินิ ฮาร์ฟ ตอนนี้เธอไปมาราธอนแล้ว ตลอดเวลาที่เธอออกไปวิ่ง ผมก็เห็นว่าดีนะได้ออกกำลังกายแต่ผมไม่ได้สนใจอะไร ผมก็หาโอกาสเตะบอลของผมไปเรื่อยตามประสาผู้ชาย คิดว่าจะไปวิ่งเหรอไม่เอาดีกว่าเหนื่อยจะตาย/
ในแว้บนึงที่ผมนั่งมองรูปวิ่งของเธอนั้น ผมก็เกิดความคิดขึ้นมาว่าเอาวะ ในเมื่อเธอไปวิ่ง ผมก็ไปวิ่งบ้างอยากรู้ว่ามันดีตรงไหนมันเป็นยังไง อีกความคิดนึงคือผมอยากมีกิจกรรมอะไรสักอย่างที่ฉุดผมออกจากที่ตรงนี้ ตรงทีผมอยู่ในสภาพตายทั้งเป็น ตรงที่ผมเห็นแต่ภาพของเธออยู่ตลอดเวลา/
ผมจึงเริ่มหาข้อมูลการวิ่ง ศึกษา อ่าน อ่าน แล้วก็อ่าน ดูคลิปจากยูทูป เข้าไปสิงอยู่ในเพจวิ่งๆต่างๆ แล้วผมก็เริ่มคิดที่จะออกไปวิ่งๆจริงๆสักที/
จนมาถึงตอนนนี้เริ่มก้าวออกมาวิ่งแล้ว เริ่มจากก้าวที่ 0 และกำลังนับเริ่มนับ 1 ในตอนที่ผมไม่ได้วิ่งแน่นอนว่าผมยังอยู่กับภาพของเธอและความคิดถึงอย่างที่สุด แต่ผมก็ตัดสินใจออกไปวิ่ง ในตอนที่วิ่งยิ่งเห็นหน้าของเธอลอยมาเต็มไปหมด ผมพยายามตั้งสมาธิและก็วิ่งๆๆๆมันไปข้างหน้า วิ่งไปเรื่อยๆ เท่าที่กำลังกายใจจะมี ด้วยความที่พึ่งเริ่ม บอกได้เลยว่ามันเหนื่อยมาก จะหยุดจะเดิน จะเลิกหลายครั้ง แต่พอผมนึกถึงหน้าเธอขึ้นมา ผมก็วิ่งต่อไป แล้วก็วิ่งต่อ แล้วก็วิ่งต่อไปเรื่อยๆมันเป็นอยู่แบบนี้ซ้ำๆ
ในการเริ่มต้นวิ่งผมอ่านผมศึกษาจากกูรูทั้งหลายในโลกโซเชียล อ่านบทความต่างๆ พอทราบหลักการของการเริ่มต้น เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างตอนนี้ก็ยังศึกษาเพิ่มเติมไปเรื่อยๆ แต่ถามว่าในตอนที่ผมวิ่งนั้นผมได้ทำตามคอร์สการฝึกเบื้องต้นหรือไม่ ก็ตอบตรงๆว่าไม่ค่อยเท่าได้ทำเท่าไหร่ รู้ทั้งรู้ว่ามันอาจจะส่งผลต่อร่างกายได้ แต่ในตอนนี้ผมยังไปตามหัวใจของผม โดยอิงหลักการอยู่บ้าง พยายามรักษา HR ให้ไม่ทรมานตัวเองจนเกินไป หลักการบ้างหลักกูบ้าง แม้จะมีกูรูหลายท่านบอกไว้ว่าการวิ่งใช้ใจวิ่งอย่างเดียวไม่ได้ ต้องดูแลหัวใจและร่างกายตัวเองด้วย อันนั้นผมเข้าใจและทราบดี สัญญาพยายามจะปรับให้มันเป็นไปตามนั้นในอนาคตเพื่อที่จะได้วิ่งไปนานๆ แต่ตอนนี้ขอหลักการปนหลักกูไปก่อน ซึ่งดูแล้วผมใจร้อนไปเหมือนกันหนักไปบ้างเหมือนกันสำหรับคนที่เพิ่งเริ่มวิ่ง แต่ผมก็ได้สังเกตุพัฒนาการตัวเองว่าทำได้ดีขึ้นที่ละน้อยๆ ค่อยๆเป็นไปก็แล้วกัน/
และนี่คือเหตุผลที่ผมเปิดเพจนี้ขึ้นมา “Run รอเธอ” เพราะพยายามที่จะขุดเอาสิ่งที่มันอยู่ในหัวของตัวเองออกไป ไม่ใช่เพื่อให้ลืม ไม่ใช่เพื่อให้หายจากความรู้สึกที่ผมเป็น เพราะยังไงผมก็จะรักและรอเธออยู่ตรงนี้ แต่ผมวิ่งเพื่อให้ตัวเองดีขึ้นบ้างในทางร่างกายและได้สุขภาพของตัวเองด้วย อีกเหตุผลนึงที่ผมวิ่งแน่นอนว่าคือเธอ
ผมเริ่มสนุกกับการวิ่งขึ้นมาวันละนิดๆ ออกไปวิ่งเกือบทุกวันสลับวันพักด้วย/
ทุกวันนี้ผมยังคงรอคอยเธอคนนั้นกลับมา ยังรักและยังรออยู่ตรงนี้ในที่ของผมแม้ว่าคำตอบสุดท้ายมันจะออกมาเป็นอย่างไรก็ตาม ผมก็ยังจะรักและรอของผมต่อไป และแน่นอนผมจะค่อยพัฒนาการวิ่งของผมไปด้วย/
****
ทุกคนต่างมีแรงบันดาลใจในการออกมาวิ่งของตัวเองที่ต่างกัน นี่เป็นเรื่องราวและแรงบันดาลใจของผม
(ย้ำอีกครั้งใครไม่ชอบใจขอให้ผ่านนะ ขอบคุณที่สละเวลาอ่านครับ)
Run รอเธอ (การก้าวออกมาวิ่งเป็นครั้งแรก)
ผมแค่อยากบอกอยากพูดมันออกมา ในมุมมองของผม เผื่อมีคนในโมเม้นท์เดียวกัน ที่สนใจที่จะพูดคุยแนะนำผม แลกเปลี่ยนมุมมองของการวิ่งสำหรับผู้เริ่มต้น รวมถึงมุมมองของความรักสำหรับใครหลายคนๆ ผมยินดีครับ
สองเรื่องนี้มันอาจเป็นเรื่องเดียวกันได้นะ **ใครไม่ชอบขอให้ผ่านนนะครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้