เวลา ระยะทาง ใจคน ????

เมื่อก่อนเคยคิดว่า ถ้าเรารักใครซักคน ไม่ว่าเค้าเป็นยังไงเราก็จะยังรักเค้า ต่อให้เราเจอคนที่ดีกว่าเค้าอีกซักกี่ล้านคน เราก็ยังเลือกเค้าไม่เปลี่ยนใจแน่นอน เพราะเราเลือกแล้วว่าจะใช้ชีวิตกับคนนี้ หรือถ้าเค้ารักเราจริงๆ ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง เค้าก็จะต้องไม่ทิ้งเรา ต่อให้มีคนที่เพียบพร้อมกว่าทุกอย่างมารักเค้า เค้าก็ต้องเลือกเรา  ...
                                                          
    แต่วันที่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิด กลับเกิดขึ้นอย่างโหดร้ายทุกสิ่งทุกอย่างพังลงไปเพียงวินา
ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักมาทั้งชีวิต ก็สอนให้รู้ว่า ในโลกความเป็นจริง ทุกคนล้วนรักตัวเอง ต่อให้ความรัก ความซื่อสัตย์ และคำสัญญาที่เคยให้กัน มันก็กินไม่ได้ เมื่อมีสิ่งที่ดีกว่าเข้ามา มันคงไม่ผิดอะไร ที่เค้าก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ชีวิตตัวเองอยู่แล้ว ...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     เราคบกันมาตั้งแต่เรียน ม.3 เริ่มต้นจากศูนย์มาด้วยกัน ทุกวันนี้ยังจำวันแรกที่เรารู้จักกันได้อยู่เลย
เขาทักมาถามหาแฟน (ตอนนั้นเลิกกันแล้ว) เป็นครั้งแรกที่เราเริ่มคุยกันมาเรื่อยๆ เธอเป็นคนดีมาก แคร์ความรู้สึกคนอื่นเอามากๆ และเป็นครั้งแรกที่เราตกหลุมรัก ตลอดเวลาที่คุยเราสบายใจ เราอบอุ่นเวลาหายไปไหนก็คิดถึง บางครั้งเหมือนคิดไปเอง เราหายไปเขาก็โพสต์ถาม ทำเหมือนคิดถึง วันหนึ่งเราเลยบอกไปตรงๆ ว่าเวลาคุยด้วยสบายใจดี เราคบกันนะ แต่เขามีคนรอบข้างเยอะ คนจีบก็เยอะ เขาบอกว่าเราเป็นพี่น้องกันนะดีแล้ว ถ้ามีโอกาสเราคงได้คบกันนะ
มันคือความหวัง แล้วทำให้ฉันเฝ้ารอมาตลอด เราก็คุยกันมาตลอดนะ ถามสุขทุกข์ดิบกันมาเรื่อยๆ
จนวันหนึ่งเราหายไปจริงๆ พอเข้ามาดูเฟสนะ เขาก็ทำเหมือนเราหายไปไหน คิดถึง เราเลยพูดกับเธอตรงๆ ขอโอกาสนั้นให้เราได้ไม เราคบกันนะ เรื่องไหนของเราที่ไม่เข้ากับตัวเธอ เราพร้อมปรับไปพร้อมๆเธอนะ เราก็ไม่ได้ดีไปหมดสะทุกเรื่อง อย่างน้อยเราก็แก้ไขมันได้ และเราจะไม่บังคับให้เธอเปลี่ยนตัวเองเพื่อเรา
แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่ฉันไปคัด ร.ด เธอบอกว่าถ้าได้ก็คือได้ จะให้คำตอบวันนั้น แต่สิ่งที่อยากเรียนกลับไม่ได้ แต่กลับเป็นวันที่มีความสุขและดีใจมาก เธอบอกว่าไม่ต้องเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้มาแต่วันนี้เธอยอมคบแล้ว เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุนให้เราได้พบกันแล้ว จากวันนั้นเราก็คุยกันมาตลอด ทะเลาะกันบ่อยๆ
     ตอนนั้นพวกเรายังเป็นแค่เด็กมัธยมยังมองความรักเป็นเรื่องสวยงาม บริสุทธิ์ใจ เราช่วยเหลือกันเรื่องการเรียน ติวหนังสือด้วยกัน ทำรายงานด้วยกัน เที่ยวเล่นกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่าความหวังดีต่อกัน(ผู้หญิงคนนี้ดีกับพีมากๆ นอกจากพ่อแม่ก็เธอนี้แหละที่เป็นทุกอย่าง ในชีวิตพีมีอะไรอีกมากที่ทำไม่เป็นไม่เคยทำ เวลาทำผิดคอยเตือน เวลามีปัญหาก็จับมือก้าวผ่านมันไปด้วยกัน ทีเป็นคนที่ขิน้อยใจ งอนง่าย ชอบเหวี่ยง สำหรับพีตลอดเวลาที่คบกันมาเขาไม่เคยมีเรื่องนอกใจ  ถึงคนคุยด้วยจะเยอะ แต่สำหรับพีเขาระแวงมาตลอด เขาจะไม่ชอบอดีตขอพีเอามากๆ เราจะทะเลาะกันเป็นประจำ และเรื่องนี้ทำให้ทีเสียน้ำตาอยู่บ่อยๆ )
( เราใช้ช่วงเวลาเลิกเรียนอยู่ด้วยกัน ไม่พีรอทีก็รอ กินข้าวเที่ยง เดินกลับบ้านพร้อมกัน มีครั้งหนึ่งเราจะข้ามถนนไปซื้อไอครีม รถมันเยอะ แล้วทีก็จับมือเราข้ามถนนไปด้วยกัน 555 เป็นครั้งแรกนะที่จะมีใครสักคนจับมือเราก้าวผ่านทุกอย่างไป
เรากินไอศรีมกันแต่ว่ามันเลอะปากที ก็เลยใช้มือเช็ดออกให้ เขาบอกว่าเค็ม พีเลยชิมในมือตัวเอง ก็ไม่เห็นเค็มนิ
เราไม่คอยมีเวลาอยู่ด้วยกันบ่อยเท่าไหร่ ไม่ค่อยเหมือนคนอื่นๆเขานะ เราจะมีแค่ไดอารี่ ไว้เขียนเวลาคิดถึงกัน)
      พอขึ้นม.6 เขาก็ช่วยติวข้อสอบ (แต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่เคยบอก ก็อยากเรียนคณะดีๆ เรียนที่ตัวเองชอบ แต่ถ้าเลือกเรียนมหาลัยก็อาจจะเจอคนเก่า แล้วทำให้ทีเสียใจ เวลาเราไกลกัน ยิ่งทีชอบงอน น้อยใจง่ายๆ ไม่อยากให้ต้องมาคิดมาก ) จนได้เข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เรียกได้ว่าเราเลือกดีที่สุดแล้ว  ถึงตอนนี้เราเริ่มมีการคุยเรื่องอนาคตด้วยกันมากขึ้นตามอายุแล้ว พอเขาเริ่มจะจบม.6 เขาเริ่มดูแลตัวเองมากขึ้น แต่งหน้า แต่งตัวมากขึ้น เรียกได้ว่ากลายเป็นผู้หญิงสวยตัวท็อปคนหนึ่งเลยล่ะผิดกับเราที่ธรรมดาสุดๆ
ความรักของเรายังดำเนินต่อไปปกติ มีทะเลาะกันบ้างตามประสาแต่ไม่เคยเป็นเรื่องใหญ่อะไร คิดว่าเราคบกันมานานขนาดนี้มันเป็นสิ่งที่มีค่ามากๆ อะไรยอมได้ก็ยอม ประคับประคองกันมาตลอด จนเราทั้งคู่คบกันได้4ปี และเข้าสู่วันที่เราต้องไกลกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนจะต้องห่างกันจริงๆ เพราะพีต้องไปเรียน จากที่เคยเจอกันทุกวัน ก็กลายเป็นเจอกันแค่ในโทรศัพท์
พีได้ฝึกงานก่อนเรียน ทั้งอาทิตย์หยุดแค่วันเดียว งานค่อนข้างจะยุ่งมากๆ ทำให้ไม่มีเวลาคุยกันกว่าเดิมอีก และที่แย่ที่สุดคือแทบไม่มีเวลาดูแลทีอย่างที่เคย ทำได้แค่แชทหากัน คอลไลน์กันแค่นั้น บางวันก็แทบไม่ได้คุยกันเลยเพราะเวลาว่างเราไม่ค่อยตรงกัน ยิ่งช่วงหลังเราต่างคนต่างมีภาระบวกกับความเคยชินของคนที่คบกันมานานๆ มันเลยทำให้เราค่อยๆคุยกันน้อยลงแบบไม่รู้ตัว เขาเรียนหนังสือ เตรียมตัวหาที่เรียน บวกทั้งอยู่ในสังคมที่ผู้หญิงรักสวยรักงาม ต้องดูแลตัวเองอยู่ตลอด ทำให้เค้าสวยดูดีขึ้นทุกวัน คนอยากคุยอยากจีบก็เยอะ
จนบางครั้งเขาติดเพื่อนเอามากๆๆ แต่ทุกครั้งที่ถามว่ายังรักกันอยู่มั้ย ก็ยังตอบเหมือนเดิมคือ รัก เค้ารักเหมือนเดิม
     จนวันหนึ่ง เราทะเลาะกันเพราะอะไรกัน มันเป็นวันที่เราต้องอ่านหนังสือสอบ ส่วนเขาต้องไปจิตอาสา แต่โทรศัพท์เขาพัง
เขาต้องไปแต่เช้า พีก็ตื่นเช้าเพื่อทักถาม แต่แล้ว เวลาผ่านไปแล้วผ่านไปอีก เขาก็หายไปเลย ถึงไม่มีโทรศัพท์อย่างน้อยนะ ก็ยืมของเพื่อนโทรหาเราสักนิดเหมือนยืมออนเฟสบ้างได้ไม จนเวลาผ่านไป4ทุ่มกว่า บอกว่าดูเขาแสดงนั้นนี้พึ่งกลับ ด้วยความที่เราก็คิดถึง เหนื่อยด้วย ก็เลยให้ไปหาอาบน้ำ นอน กลับกลายเป็นเราไล่ ก็ทะเลาะกันเฉยเลย จนเป็นเรื่อง!!!!
จากวันนั้นเราก็เริ่มห่างกันมากกว่าเดิมแย่ที่สุดคือเธอไปทุกๆที่ ที่ไม่น่าไป ผับบ้าง กินเหล้าบ้าง ไม่เคยนึกถึงจิตใจคนไกลอยากคุยเลย เริ่มรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการเลิกราอะไรนะ
จนวันลอยกระทง ก่อนคืนลอยกระทงพีนั่งรถกลับจากมหาลัยเพื่อลอยกระทงด้วย แต่เราไปลอยกระทงแค่ไม่กี่วิกันเอง
เรากลับเขาไปต่อที่อื่น อย่างสบายใจ มีความสุข บอกเรานั้นนี้ เราก็ยังเชื่อง่ายเฉยเลย ตั้งแต่นั้นมาเราก็ทะเลาะกัน
แต่ไม่ได้เอ่ยคำว่าเลิกกันนะ ต่างคนต่างหายกันไป
     จนวันที่ 6/12/60 จนวันเกิดของที เราก็นั่งรถกลับมาเพื่อจะเซอร์ไพร์นะ แต่กลายเป็นวันที่ เราต้องมาเจอเพื่อนเขา เขาที่มีความสุขเอามากๆเลย เราเหมือนหมาตัวหนึ่งที่เขาอยากไล่ให้ไปไกลๆๆ
เราทะเลาะกันตามเคย พีแค่อยากทำให้มันเป็นวันที่ดี แต่ก็เหมือนเดิม เพื่อนก็สำคัญเหมือนเดิม
ซื้อเค้กมาต้องเป่าไม หรือแช่ตู้เย็นไว้ เราทะเลาะถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เลย จากที่ไม่เคยทำให้เห็นก็ทำ รังเกียจกันขนาดนั้น
โคตรเจ็บ จะเกลียดก็เกลียดไม่ลง
     พูดได้เลยว่าชีวิตนี้ นอกจากคนในครอบครัวแล้ว ก็มีผู้หญิงคนนี้แหละที่สนิท ไว้ใจและรักมากที่สุด เราวางแผนสิ่งที่จะทำด้วยกันไว้เต็มไปหมด คิดไปถึงเรื่องอนาคต แก่แล้วจะไปไหน ทำอะไรกัน เค้าเป็นเหมือนชีวิตอีกครึ่งหนึ่งที่มีมาตลอด
แต่ตอนนี้รู้สึกกำลังโดนผู้หญิงที่รักมาตลอดชีวิตฆ่า เยื่อใยของคนที่รักกันมาครึ่งชีวิตขนาดนี้แล้วไม่มีให้เห็นเลยจริงๆ
  ถึงจะเจ็บแต่ก็อยากรู้ว่าใครคือคนที่แย่งความรักนั้นไป เราผิดตรงไหน ตลอดเวลาที่คบกันมา ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้  รักมาตลอด จะรักจะรอวันที่เรากลับมารักกันอีกครั้ง เหมือนคำพูด มีโอกาสเราคงรักกัน
                                



                                      !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                  ถ้าเป็นคุณ ในวันที่เขามีความสุข จะพร้อมยินดี กลับไปทำสิ่งดีๆ ให้เขาอยู่มั้ย ????