เรื่องมันเป็นไปมาอย่างนี้ครับ
ผมมีเพื่อนคนหนึ่งซึ่งจะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่เชิงเพราะเราไม่ค่อยคุยกัน เวลาเจอกันก็จะหลีกหนีกันตลอดไม่รู้เป็นอะไรเรียนมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาลจนมาถึงม.3 ก็ไม่ค่อยคุยกัน "เขาเป็นเด็กเรียนนะโครตเก่ง" แต่ตั้งแต่ผมขึ้นม.1 ผมก็อยู่ห้องเดียวกับเขานะ ผมรู้สึกว่าเขามองผม บางครั้งก็หันไปมองหน้าพอดีแต่เขาก็หันหนีนะ แต่ผมก็ไม่คิดอะไรมาก จนเหมือนผมโดนมองอยู่ทุกวัน แต่พอเจอหน้ากันหรือเดินสวนทางกันก็จะก้มหน้าหรือหลีกหนีตลอด ไม่มีทางได้คุยกัน คุยอีกทีก็เรื่องงานแต่ก็ไม่ค่อยคุยอยู่ดี จนมาวันหนึ่งผมได้ไปขอจีบเขาแบบตรงๆ (ทางแชทเฟชนะเพราะถ้าต่อหน้าก็คงไม่กล้าคุย) เขาตอบว่าเขาไม่ให้จีบ เขามีคนที่ชอบแล้ว ผมก็เลยตอบครับกลับไป ตั้งแต่นั้นมาเขาก็แอบมองผมอยู่ดี5555 ผมคงคิดไปเองใช่ใหม (เขาคุยกับอื่นปกติยกเว้นผม ไม่คุยเลย) #ผมเป็นฝ่ายแอบชอบเขานะ
ผมคิดไปเอง ใช่ใหมครับ
ผมมีเพื่อนคนหนึ่งซึ่งจะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่เชิงเพราะเราไม่ค่อยคุยกัน เวลาเจอกันก็จะหลีกหนีกันตลอดไม่รู้เป็นอะไรเรียนมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาลจนมาถึงม.3 ก็ไม่ค่อยคุยกัน "เขาเป็นเด็กเรียนนะโครตเก่ง" แต่ตั้งแต่ผมขึ้นม.1 ผมก็อยู่ห้องเดียวกับเขานะ ผมรู้สึกว่าเขามองผม บางครั้งก็หันไปมองหน้าพอดีแต่เขาก็หันหนีนะ แต่ผมก็ไม่คิดอะไรมาก จนเหมือนผมโดนมองอยู่ทุกวัน แต่พอเจอหน้ากันหรือเดินสวนทางกันก็จะก้มหน้าหรือหลีกหนีตลอด ไม่มีทางได้คุยกัน คุยอีกทีก็เรื่องงานแต่ก็ไม่ค่อยคุยอยู่ดี จนมาวันหนึ่งผมได้ไปขอจีบเขาแบบตรงๆ (ทางแชทเฟชนะเพราะถ้าต่อหน้าก็คงไม่กล้าคุย) เขาตอบว่าเขาไม่ให้จีบ เขามีคนที่ชอบแล้ว ผมก็เลยตอบครับกลับไป ตั้งแต่นั้นมาเขาก็แอบมองผมอยู่ดี5555 ผมคงคิดไปเองใช่ใหม (เขาคุยกับอื่นปกติยกเว้นผม ไม่คุยเลย) #ผมเป็นฝ่ายแอบชอบเขานะ