เลือกทางเดินชีวิตยังไงดี

ตั้งแต่เกิดมา จำความได้ผมก็มีความสุขดี เที่ยว เล่น กับเด็กคนอื่นตามปกติ พอเข้าโรงเรียน ก็ออกขี้อายค่อนข้างมาก ตั้งแต่เข้าโรงเรียน ผมกลายเป็นคนเงียบขรึม ด้วยสาเหตุที่ว่า ไม่ได้มีอะไรอยากคุยเป็นพิเศษ แล้วก็ชอบดูอะไรเพลินๆตา นั่งนิ่งนานจนแทบจะลืมเวลา  ลืมโลกที่เป็นอยู่ มักโดนเพื่อนแกล้งบ่อยและไม่ค่อยมีเพื่อน(ที่ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะอยู่คนเดียวแล้วมันสบายกายและใจไม่มีอะไรมารบกวน) จะมีมาชวนคุยชวนเล่นแต่พวกผู้หญิง สงสัยเพราะหน้าตาภายนอกดูเรียนร้อย เรียนก็พอใช้ได้ไม่ได้มีคะแนนสูงเลิศ พอขึ้นมัธยม ก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมๆที่เป็นอยู่ (ผมลืมบอกไปอย่าง ผมเป็นคนที่กูไม่ค่อยดีเวลาครูสอนจะได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้าง) พอเข้าโรงเรียน ก็ตามเดิม ไร้เพื่อน มนุษย์สัมพันธ์ต่ำ ถูกรังแกบ่อยๆ (บางทีก็มโนแบบโรคจิตกับพวกชอบแกล้ง แบบว่า "กูไม่ปล่อยให้พวกได้ตายสบายแน่") ก็ใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยไป คิดแค่ว่าเดี๋ยวเรียนจบ ก็ทำงาน มีเงิน เลี้ยงพ่อแม่ มีครอบครัว มีความสุขกับสิ่งที่ได้วาดฝัน แต่จุดเปรี่ยนทุกอย่างก็มาถึง...ผมเรียนไม่จบ.....แม้กระทั่ง ม.3 เพราะว่าเวลามีงานกลุ่มผมมักจะถูกแบ่งแยก เวลาเรียนก็ไม่รู้เรื่อง (หูไม่ดี+ไม่กล้านั่งหน้าสุดเป็นคนกลัวครู) หลังจากนั้นก็ออกมาจากโรงเรียน ทำงาน ใช้แรงไปวันๆ เรียกได้ว่าตกต่ำจนเกือบถึงขีดสุด (ดีไม่มีหนี้) ณ ตอนนี้กำลังทำงานเก็บเงิน รอเกณฑ์ทหาร คิดว่าผมควรจะดำเนินชีวิตยังไงต่อดี ณ ตอนนี้ผม ไร้แบบแผนชีวิตสุดๆ รู้สึกเหมือนตัวเองหลงทาง หรือจะปล่อยให้มันเป็นไป เป็นเรื่องของอนาคต (ผมไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนแปลงนิสัยของตัวเอง เพียงแค่อยากรู้ว่าตัวผมในวันข้างหน้าจะไปในทิศทางไหน) ทางที่ผมเดินอยู่ทุกวันนี้ ผมก็คิดแค่ว่า สิ่งที่ทำอยู่มันถูกต้อง.....เท่านั้นเอง