สวัสดีทุกคนนนะคะ วันนี้จะมาเล่าความรักของเราเอง
อยากให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านช่วยออกความคิดเห็นว่าที่เราทำมันถูกหรือมันผิดเศร้า
มันยากที่จะตัดสินใจมากเลยค่ะ หรือหากเขาเข้ามาเจอก็อยากให้เขาอ่านให้จบ
งั้นเข้าเรื่องเลยนะคะ
เรื่องมันเริ่มจากเราขึ้นมาเรียน ม.4 ใหม่ๆ เราได้คุยกับรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งแล้วเราสองคนสนิทกันมาก รู้จักกันมานานมาก จนใครๆก็คิดว่าเราสองคนคบกันเป็นแฟนกัน แต่มันไม่ใช่นะสิคะ เขาไม่ชัดเจนกับเราเลยมานานมากๆเราก็ไม่ได้อะไร แต่นานๆวันเรายิ่งรู้สึก แต่เขากลับเริ่มห่างออกเรื่ิอยๆ เราก็งง ว่าเราทำตัวน่าเบื่อหรือยังไง แต่เขาก็ไม่บอก จนวันหนึ่งเขาเลือกที่จะบอกว่าาเราควรเลิกคุยกัน ตอนนั้นเราเสียใจหนักมาก จนไม่อยากไปโรงเรียนแต่เราต้องไปเพราะวันน้ั้นเราต้องสอบปลายภาค ขาดสอบไม่ได้ เดินไปโรงเรียนทั้งน้ำตา ใช่ดิ ทางที่เดินไปโรงเรียนเราก็เคยเดินไปด้วยกัน เดินกลับด้วยกันตลอด หลังจากวันนั้นไม่นาน ก็กีฬาสี เหมือนเรื่องทุกอย่างเรามารู้วันนี้ ที่เราเข้าใจมาตลอดว่าเขาเลิกคุยกับเราเพราะเราน่าเบื่อ แต่ไม่ใช่เลย เขาคบกับเพื่อนเราต่างหาก เพื่อนห้องเดียวกันส้ะด้วย ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกเลย ไปคบไปคุยกันตอนไหน เสียใจมาก ไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรเลย1 อาทิตย์
และแล้วก็มีม้าขาวตัวหนึ่ง5555 เหมือนเทพบุตรที่ยื่นมือมาช่วยเรา มาอยู่ข้างๆเรา ซึ่งเขาก็อกหักจากผู้หญิงคนที่ไปคบกับรุ่นพี่ที่คุยกับเรานั่นเอง เขาเป็นเพื่อนห้องเดียวกันตั้งแต่เราเข้ามาอยู่ ม.1 เขาเคยมาจีบเราหลายครั้ง ม.2 ก็จีบเรา ส่วน ม.3 นี่หยอกกันบ่อยมาก เราก็รู้สึกดีนะ พอ ม.4 เราก็อยู่ห้องเดียวกันอีก อยู่ดีๆมาถามว่าเราโอเคไหม เลิกกับคนนั้นหรอ เขาคอยดูแลเอาใจใส่ ประคบประหงมความรู้สึกเรามาตลอด จนเรารู้สึกดีขึ้นโอเคขึ้นมากๆเหมือนเป็นคนใหม่ ได้อยู่ในโลกใหม่ เขาทำให้เรามีความสุขมาก เราสองคนจะช่วยกันเรียบน ช่วยกันทำอะไรหลายอย่าง การบ้าน งานทุกอย่าง เราช่วยกันทำจนหมด และตกลงที่จะทำงานใหญ่ร่วมกันคือจะสมัครเป็นประธานนักเรียน เราตกลงว่าจะอยู๋ข้างๆกันไปตลอด ห้ามเหนื่อย เขาเป็นคนที่ตัดต่อวิดิโอได้โอเคมากๆ เวลาไปไหนที่ต้องไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนแก๊งผู้หญิงของเรา เขาไม่เคยอาย คอยไปช่วยไปดูแลตลอด ระหว่างที่เราทำงาน เราได้ไปเที่ยวด้วยกันหลายที่ เรามีความสุขมากๆ และวันที่สำคัญมากๆคือวันเกิดของเรา เขาทำบิ๊กเซอร์ไพรซ์ให้เราที่โรงเรียนซึ่งตอนนั้นคนเยอะมาก เขาหอบของขวัญชิ้นโตมาให้เรา ซึ่งเราไม่เคยได้อะไรแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนแรกและครั้งแรกที่เรารู้สึกว่าเรารักเขาจริงๆ เขาทำให้เรามีความสุขได้ตลอด ครอบครัวเราโอเคกับการที่มีเขาข้างๆ เพราะเขาดูแลเราได้ แม่กับยายชอบเขามาก ถามหาเขาตลอด ไปไหนมีคนนี้ไปด้วยไหม ถ้ามีก็จะให้ไป เพราะรู้สึกสบายใจที่มีเขาคนนี้ไปด้วยทุกครั้ง อยากมีเขาไปนานๆ ความรู้สึกจริงๆเลย แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด....
ตั้งแต่วันเกิดของเราวันนั้น วันที่เราสองคนตกลงศึกษาดูใจกัน กลับกลายเป็นว่า เริ่มมีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นกับความรักของเรา
ปกติแล้วในห้องเรียน เรา(จขกท. นี่แหละ อาจดูสับสนไปหน่อยแต่ก็ฝืนอ่านหน่อยน๊า) เป็นบุคคลที่เพื่อนในห้องไม่ชอบเอาส้ะเลย โดนเขาพูดให้อยู่หลายครั้ง แต่ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยห่างไปไหน เขาคอยปลอบใจเรามาเสมอ แต่เหมือนยิ่งผู้ชายคนนี้ดูแลเราดีสักเท่าไหร่ มันเหมือนยิ่งทำให้คำพูดของคนในห้องเริ่มเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ผ็ชายคนนี้เขาไม่รู้ มีหลายคนบอกให้เราเลิกคุยกับเขาเถอะ คนพวกนั้นบอกเราว่า รู้สึกว่าตั้งแต่เขามีเธอ เขาอ่อนแอไม่เห็นเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ เพราะเธอนั่นแหละ แต่เราก็ไม่เลิกนะ เพราะเรารักเขา เราเลยพยามบอกพยามคุยในสิ่งที่เขาเปลี่ยนไป ให้เขาเข้มแข็งขึ้นนะ จะได้อยู่ด้วยกันนานๆไง เราไม่อยากให้เขาร็ว่าคนในห้องพูดถึงเราสองคนแบบไหน อีกอย่าง เราได้ไปแข่งผลงานชิ้นใหญ่ด้วยกันอีก เราไม่บอกจะดี่กว่าเดี๋ยวทำให้เขาไม่มีกระจิตกระใจทำงาน แต่ในหัวเราก็คิดแต่เรื่องนี้ ยิ่งนานมา นานวันเท่าไหร่ ดูเหมือนเรื่องจะไม่จบไม่สิ้น คำพูดคนพวกนั้นแทรกซึมเข้ามาสมอง เขาบอกว่าเราไม่เหมาะสมกัน ผู้ชายคนนั้นเขาดีเกินไปต่างกับเรา เขาซื้อของกินกับของใช้มาให้เราบ่อยๆ คนอื่นก็มองว่าเราไปเกาะเขากินอีก กระเป๋าตังเขาเราก็เป็นคนถือ เพราะเขาเป็นคนเก็บกระเป๋าตังไม่เป็นที่เอาซ้ะเลย แต่คนอื่นก็คิดว่าเราไปผลาญของเค้ามาใช้ คนพวกนั้นมองว่าผ็ชายคนนี้โง่ที่มาคบกับเรา  เขากัด เขาแขวะคู่ของเรามาตลอด แต่ผู้ชายคนนี้เขาไม่รู้และเราก็ไม่อยากให้เขาต้องมารับรู้ด้วยกลัวว่าเขาจะคิดมากและร้องไห้อีก เราอยากให้เขามีความสุขเหมือนที่เขาเคยทำให้เรามีความสุข เราพยายามปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้เขารู้มมาตลอด มีคืนหนึ่ง เป็นคืนก่อน1 วันี่เราจะไปแข่งกิจกรรมด้วยกันในระดับประเทศ เราดีใจมากนะ สู้ด้วยกันมาจนมาทำแล้วประสบความสำเร็จและมันก็เป็นคืนที่เราเจ็บมากเช่นกันวันนั้นแชทของเราเต็มไปด้วยเพื่อนๆที่เขาไม่เห็นด้วยถาโถมเข้ามาปั่นป่วนเต็มไปหมด จนเราคิดว่า นี่เราทำอะไรไม่ได้แล้วใช่ไหม เราควรอยู่ต่อ หรือเราควรออกจากชีวิตเขาไปซ้ะ เขาจะได้อยู่ร่วมกับคนอื่นได้ดีขึ้นไง เพราะตั้งแต่เราคบกัน เขาเริ่มห่างเพื่อนและทะเลาะกับเพื่อนบ่อยๆ เขาไม่ค่อยฟังความคิดเห็นใครนอกจากเรา เขาไม่ให้เราทำงานหนักเลยบทั้งๆที่เป็นหน้าที่เรา เขาดีกับเรามาเสมอเลยนะ นี่เรากล้าที่จะจบไว้แค่นี้หรอ เราคิดเรื่องนี้ทั้งวันทั้งคืนและทุกวัน พอมาคิดดีๆ ถ้าเราลองก้าวออกมาแล้วมามองอะไรที่กว้างขึ้นดูล่ะ มันอาจดีขึ้นก็ได้นะ ถึงจะเจ็บแต่ก็ลองดู เราตัดสินในบอกว่าเราเป็นแค่เพื่อนกันก่อนนะในคืนที่เราแข่งเสร็จและกำลังจะกลับบ้าน เขาร้องไห้ เขาหน้าตาดูไม่โฮเคมาก เราก็ทนเห็นเขาในสภาพแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน เราเลยกลับไปอีก เราทำไม่ได้ เราเป็นห่วงเขามาก เราไม่กล้าปล่อยเขาไว้คนเดียว ตอนที่เราบอกเขา เขาถามเราว่าเราอยากได้อะไรไหมเดี๋ยวซื้อให้เป็นครั้งสุดท้าย ในใจเราอยากตอบว่าเราอยากได้แกอยู่กับเราไปนานๆ แต่เราก็บอกว่าไม่หรอก ไปเที่ยวกันเดินต่อเถอะเดี๋ยวตลาดปิดก่อน55555 ฝืนยิ้มทั้งน้ำตา(นี่เริ่มพิมพ์ไปร้องไห้ไปแล้วนะ) จนถึงบ้าน เราก็หน้าเศร้าเขาก็หน้าเศร้าสีหน้าดูไม่โอเคทั้งคู่ แต่เราก็โบกมือบ้ายบายอยู๋นะ555
เช้าวันใหม่ มา รร . ปกติเหมือนเข้ามาอยู่ในสังคมของคนพวกนี้อีกครั้ง บางคนมีโทรมาคุยเรื่องนี้เลยนะ ปากก็บอกว่าสงสารนู่นนั่นนี่ สายตาอันอาฆาตมองเราแบบนี้ทุกวัน ยังไงในใจก็จะไม่จบ มันต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ ยิ่งนานยิ่งย่ำแย่ ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งเป็นบาดแผลให้เขาถูกมองไม่ดีเอาส้ะเลย เราคิดทบทวนและตัดสินใจอยู่เดือนหนึ่ง ที่จะเฉยชากับเขาให้ได้มากที่สุด จากที่เราเคยบอกรักทุกวันบอกฝันดีทุกวันก็เริ่มจางหายไป เห็นเขาบอกเราฝ่ายเดียวแล้วยิ่งร้องไห้ ทั้งๆที่ในใจอยากบอกใจจะขาดแล้วนะ พูดคำว่าขอโทษในใจอยู๋ทุกครั้งมันดังแค่ในใจนี่แหละ บอกรักแกมันดังแค่ในใจ คิดถึงแค่ไหนก็ต้องฝืนทำให้ได้ จนวันหนึ่งเราตัดสินใจที่จะบอกเลิกกับเขาร้องไห้ คืนนั้นเจ็บมาก เจ็บจนอธิบายไม่ถูก เขาถาม เราตอบไปพันหมื่นเหตุผล เขาก็ไม่ยอม
บังเอิญตอนนั้น รุ่นพี่คนที่เขาแอบชิ่งไปคบกับเพื่อนเราเขาเลิกกันแล้วพอดี เราเลยบอกกับผู้ชายคนนี้ไปว่า เราลืมคนเก่าไม่ได้ ขอโทษนะร้องไห้ และแล้วเมื่อพูดประโยคนั้นออกไปเขาก็หยุด แล้วก็ หายไปพักหนึ่ง แล้วกลับมาบอกลา บอกว่าต่างคนต่างอยู๋ เราร้องไห้แทบเป็นสายเลือด แต่ก็ไงได้ เรายินดีที่จะให้เขาออกไปแล้วเจอคนที่เหมาะสมกว่า ในความคิดตอนนั้น แล้วเราก็มาคุยกับรุ่นพี่คนเดิม ส่วนไม่นานผ็หญิงคนที่เขาเคยจีบก็คือคนที่คบกับรุ่นพี่คนที่คุยกับเรานั่นแหละก็กลับมาแล้วเขาสองคนก็คบกันตกลงเป็นแฟนกัน เหมือนเราทั้งสองคู่สลับกันไปมาวนเวียนอยู่อย่างงี้
แต่กลับเป็นเราที่ต้องอึดอัดใจเพราะ ผู้ชายคนนั้นกับผู้หญิงคนนั้นเขาก็อยู่ห้องเดียวกันกับเรา เขาสองคนรักกันดี เพื่อนในห้องชอบมากๆเลยแหละ ได้ยินเสียงหัวเราะของเขากับเพื่อนทุกวัน มันก็มีความสุขนะ
ถึงเขาจะไม่รู้ความจริง แต่เราก็ยินดีเองที่จะทำแบบนี้
สุดท้ายนี้ก็รักกันนานๆนะ ขอให้เธอจงมีแต่ความสุขใจ ไม่ต้องเหงาไม่ต้องร้องไห้ ให้เขาใส่ใจดูแลเธอทุกเวลา ให้ได้เจอเรื่องราวดีๆ อยู่อย่างงี้อย่าได้เลิกรา เป็นคู่รักที่ใครๆอิจฉา เป็นความสุขที่มีน้ำตา ไปไหนก็ไปด้วยกัน จับมือกันไปทุกเวลา ก่อนจะนอนในวันเหนื่อยล้าให้เขาบอกว่ารักฝันดีนะ
วันก่อนเขาทักมาถามเราเรื่องนี้ เราไม่ได้บอกเขาไป เพราะชีวิตเขาดีอยู่แล้ว เราไม่อยากไปทำให้ลำบากใจอีกไม่อยากให้กลับมาคิดถึงเราอีก เราคิดถึงแกนะ เรารักแกนะ
การที่เราเลือกที่จะไม่บอกและเลือกที่จะเดินอออกมา เราทำถูกแล้วใช่ไหมคะ