สวัสดีครับ
ผมอายุ 18 ครับ กำลังจะขึ้น ม.6 พฤษภานี้ครับ
ผมเคยคบกับผู้หญิงคนนึงครับ เธอเป็นรุ่นพี่ผมปีนึง ตอนนี้เรียนอยู่ ปี1 จะขึ้น ปี2 ครับ เราเคยรักกันมาครับ คบกันมา 1 ปีกับอีก 3 เดือน แต่ในช่วงหลังๆก่อนเราจะเลิกกันเค้าดูเปลี่ยนไปครับ ผมเลยถามออกไปว่าทำไมถึงดูแปลกๆคำตอบของเธอคือเพราะเธอยุ่งกับการเรียนและอะไรใหม่ๆจึงทำให้อะไรก็เปลี่ยนไป และผมเป็นคนเจ้าอารมณ์มากครับแต่โกธรง่ายหายเร็ว ถ้าเกิดเธอทำผมโกรธผมจะพูดออกมาแรงมากแต่ไม่มีคำหยาบ บางครั้งก็จะเงียบให้เธอถามว่าผมเป็นอะไร มันเกิดขึ้นหลายรอบมากครับในช่วงที่เราคบกันแรกๆ แค่พอเวลาผ่านไปจนช่วง 2 เดือนสุดท้ายผมพยามใช้คำว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆผมเป็น ผมเงียบใส่เธอ เหตุผลเพราะเธอแปลกไปเธอดูไม่ค่อยอยากสนทนาด้วยทั้งๆที่เธอกลับมาบ้านว่างๆอยู่ในช่วงปิดเทอม เราคุยกันทุกวันปกติครับแต่ผมจะดูนิ่งๆและไม่มีอารมณ์ขันให้กับเธอเลย ผมรอเธอง้อผมอยู่ครับคิดว่าเธอจะรู้ตัวซะที
จนเรานัดเจอกันไปเดินเล่น ผมผิดเวลาเธอไปครึ่งชั่วโมงครับเพราะกินข้าวไม่ทัน ทำให้เธอยืนรอนาน พอผมมาถึงเธอเดินหนีและผมก็คว้าแขนเธอไว้ถามว่าเป็นอะไรเธอบอกว่าปกติ เธอเริ่มบ่นว่ารอมานานมากพร้อมสีหน้าไม่พอใจก็ถูกแล้วที่เธอควรจะเป็นแบบนั้น แต่ในขณะนั้นผมยังอยู่ในอาการเงียบและยังงอนเธออยู่ที่ว่าเธอแปลกไป ผมจึงทำหน้าไม่พอใจและเงียบไป พอเธอเห็นสีหน้าผมเธอเริ่มเดินเร็วขึ้นและไม่รอผม ผมจึงเดินช้าลงและออกจากสวนสาธารณะไปโดยไม่บอกเธอ เธอส่งข้อความมาว่า "กลับแล้วทำไมไม่บอก รู้มั้ยว่าตัวเองผิด เคยคิดว่าตัวเองผิดบ้างมั้ย" พอถึงเวลาโทรคุยกันเธอก็มาถามคำถามเดิมย้ำ ผมจึงถามกลับ "รู้ว่าผมผิด แล้วพี่ละรู้มั้ยว่าพี่ก็ผิดอยู่" เค้าถามกลับมาว่าเรื่องอะไรผมบอกให้เธอนึกเอาเองด้วยน้ำเสียงไม่พอใจผมตัดสายเธอ แต่พอสักพัก ผมก็ส่งข้อความไปขอโทษเธอ และเธอก็ให้อภัย หลังจากนั้นไม่นานผมชวนเธอไปกินบิงซูในวันเกิดของเธอ เธอไม่เหมือนเดิมเลยผมเห็นได้ชัดถึงความเปลี่ยนแปลงเนื่องจากมันเป็นสถานที่เดิมเวลาเดิม เธอไม่ค่อยคุยกับผมวิธีพูดจาก็แปลกไป ผมทำตัวปกติครับกลับมาในอารมณ์ปกติเป็นเพราะนานๆทีเราจะกินอะไรด้วยกันครั้งนึง ผมเล่นผมยิ้มแต่เธอไม่เล่นด้วยครับ ผมเริ่มรู้สึกไม่พอใจอารมณ์ชวนเงียบก็เกิดขึ้นอีกหลังจากที่ผมกลับมาบ้าน เราโทรคุยกันปกติครับ คราวนี้ผมถามเธอไปว่า "เบื่อมั้ย?" เธอใช้เวลาคิดสัก 1 นาทีก่อนตอบครับว่า "ไม่เบื่อ" แต่ดูออกว่าไม่จริงใจ ผมเคยถามคำถามแบบนี้มาหลายรอบครับ ครั้งนี้มันแปลกไป สัปดาห์ต่อมา 2 วันก่อนเธอจะกลับหอมหาลัยผมนัดไปเดินที่สวนอีก ผมมาถึงก่อนเวลา 10นาทีแต่คราวนี้เธอลืมนัดครับและออกมาไม่ได้เนื่องจากมันเริ่มเย็นพ่อของเธอไม่อนุญาติเธอจึงโทรเรื่อนนัดเป็นวันถัดไป ผมโมโหครับแต่ไม่ได้พูดอะไรแรงแต่พูดเสียงนิ่งๆว่า "พรุ่งนี้ไปไม่ได้เพราะต้องไปยิม" "แต่เราจะกลับ ม แล้ว" ผมยังยืนยันว่าไปไม่ได้เธอก็ อือ ออ และวางสายไป ขากลับบ้านจากสวนในวันที่เธอผิดนัดผม ผมทักไปว่า "ไว้เจอกันพรุ่งนี้ก็ได้ไปพรุ่งนี้ก็ได้" เธอก็ตอบกลับมา "เอ้านึกว่าโกธร"
ผมจึงใช้เวลาคิดครับว่าทำไมทั้งๆที่เธอรู้ว่าผมโกรธแต่กลับไม่พูดอะไรผมไม่เคยอยากเลิกกลับเธอครับ และรู้สึกอยากจะอยู่กับเธอไปนานๆแต่ผมรู้สึกว่าเธอเริ่มไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับผมอีก ผมพิมออกไปครับว่า "เลิกมั้ย" เธอตอบมาว่า "ทนไม่ได้แล้วใช่มั้ย อืมเลิก" ผมเสียใจมากครับ เธอบอกเธอเบื่อ ผมเลยถามกลับไปว่าไหนว่าไม่เบื่อ เธอก็บอกมาว่า "เราแค่พยามให้มันผ่านๆไปเรารู้สึกเบื่อๆมาซักพักแล้ว ตอนนัดกันไปกินบิงซูเราคิดว่าเราจะรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ไม่ เรารู้ว่าเธอก็รู้ว่าเราเบื่อ เรารู้ว่าเธอไม่โอเค เราขอโทษนะ" ผมจึงถามกลับครับว่าถ้าเธอรู้ว่าผมไม่โอเคทำไมถึงไม่พูดอะไรหน่อย "ก็พูดได้แค่ขอโทษแหละ เราเบื่อแล้ว" ครับสุดท้ายเราเลิกกัน ผมทำอะไรหลายอย่างกับเธอมากครับเรานอนด้วยกันแต่ผมไม่ได้มีเซกซ์ด้วยเพราะห่วงอนาคตเธอทั้งที่เธอให้ทำ ผมเก็บเงินคิดว่าจะไปหาเธอที่จังหวัดที่เธอเรียน ผมซื้อเสื้อคู่ให้ พวงกุญแจ ลอยกระทง ช่วงเวลาดีๆเยอะแยะมากครับผมทุ่มทั้งใจแต่ผมอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ไม่มากนัก เทียบกับการกระทำที่ผมทำไปจนลืมตัวเอง เราเลิกกันไปครับและไม่คุยประมาณครึ่งเดือน ผมทักไปง้อครับเธอปฏิเสธครับ และเธอบอกเราคุยกันในฐานะพี่น้องพอและเลิกคิดถึงเรื่องเก่าๆ "สู้ๆนะน้องทำได้" เธอเสียใจที่เห็นผมเป็นแบบนี้เธอไม่อยากทำร้ายผมอีก ผมจึงบอกไป "ถ้างั้นพี่บล็อกผมและห้ามอันบล็อกอีก" เธอทำครับผ่านไปอีกประมาณเดือนนึงครับ ผมทักเธอไม่ใน sms ว่า "คุยกันแบบพี่น้องก็ได้ ยอมแล้ว" และเธอปลดบล็อกครับ ในโลกโซเชียลของเธอโพสรูปเยอะแยะและมีแคปชั่นเกี่ยวกับผมเช่น "วันนี้วันวาเลนไทน์ เรายังมีความรักให้นะ สู้ๆนะ" และเธอก็ตอบข้อความ sms มาแต่ในทางโซเชียลแทนเธอบอกว่าตอนนี้เธอคิดถึงผมตอนเธออยู่คนเดียวก็จะคิดถึงผม แต่เธอพยามคิดว่ามันเป็นเพียงความทรงจำที่ดีเธอยังรักผมแต่ในฐานะพี่น้องเธอบอกตอนนี้เธอไม่อยากกลับไปเจ็บแบบนี้อีก ตอนนี้เธอจะอยู่คนเดียวแต่เธอพร้อมที่จะคุยและให้คำปรึกษาผมเสมอ
ผมถามว่าเธอจะไม่กลับมาคบกับผมอีกแล้วใช่มั้ย เธอบอกว่า "ตอนนี้ไม่นะ" ผมจึงถามอีกว่ามันจะมีโอกาสมั้ยถ้าเกิดผมโตขึ้น เธอบอกว่า "ถ้าเกิดน้องโตขึ้นแล้วเรามีโอกาสนั้นอีกก็รองดูเนอะ" มันทำให้ผมมีหวังครับผมกลับมาคุยกับเธอแต่เธอเหมือนไม่เปิดใจให้ผมเลย เธอตอบช้าตอบสั้น ไม่เป็นฝ่ายทักมาก่อนไม่ถามถึงผม
คำถามครับ
1.คิดว่าผมพอจะมีโอกาสอยู่มั้ยครับ
2.ใครพอจะมีประสบการณ์คล้ายและกลับมาคบได้อีกมั้ยครับ ถ้ามีช่วยเล่าให้ด้วยครับ
แก้ยังไงให้เค้ากลับมา
ผมอายุ 18 ครับ กำลังจะขึ้น ม.6 พฤษภานี้ครับ
ผมเคยคบกับผู้หญิงคนนึงครับ เธอเป็นรุ่นพี่ผมปีนึง ตอนนี้เรียนอยู่ ปี1 จะขึ้น ปี2 ครับ เราเคยรักกันมาครับ คบกันมา 1 ปีกับอีก 3 เดือน แต่ในช่วงหลังๆก่อนเราจะเลิกกันเค้าดูเปลี่ยนไปครับ ผมเลยถามออกไปว่าทำไมถึงดูแปลกๆคำตอบของเธอคือเพราะเธอยุ่งกับการเรียนและอะไรใหม่ๆจึงทำให้อะไรก็เปลี่ยนไป และผมเป็นคนเจ้าอารมณ์มากครับแต่โกธรง่ายหายเร็ว ถ้าเกิดเธอทำผมโกรธผมจะพูดออกมาแรงมากแต่ไม่มีคำหยาบ บางครั้งก็จะเงียบให้เธอถามว่าผมเป็นอะไร มันเกิดขึ้นหลายรอบมากครับในช่วงที่เราคบกันแรกๆ แค่พอเวลาผ่านไปจนช่วง 2 เดือนสุดท้ายผมพยามใช้คำว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆผมเป็น ผมเงียบใส่เธอ เหตุผลเพราะเธอแปลกไปเธอดูไม่ค่อยอยากสนทนาด้วยทั้งๆที่เธอกลับมาบ้านว่างๆอยู่ในช่วงปิดเทอม เราคุยกันทุกวันปกติครับแต่ผมจะดูนิ่งๆและไม่มีอารมณ์ขันให้กับเธอเลย ผมรอเธอง้อผมอยู่ครับคิดว่าเธอจะรู้ตัวซะที
จนเรานัดเจอกันไปเดินเล่น ผมผิดเวลาเธอไปครึ่งชั่วโมงครับเพราะกินข้าวไม่ทัน ทำให้เธอยืนรอนาน พอผมมาถึงเธอเดินหนีและผมก็คว้าแขนเธอไว้ถามว่าเป็นอะไรเธอบอกว่าปกติ เธอเริ่มบ่นว่ารอมานานมากพร้อมสีหน้าไม่พอใจก็ถูกแล้วที่เธอควรจะเป็นแบบนั้น แต่ในขณะนั้นผมยังอยู่ในอาการเงียบและยังงอนเธออยู่ที่ว่าเธอแปลกไป ผมจึงทำหน้าไม่พอใจและเงียบไป พอเธอเห็นสีหน้าผมเธอเริ่มเดินเร็วขึ้นและไม่รอผม ผมจึงเดินช้าลงและออกจากสวนสาธารณะไปโดยไม่บอกเธอ เธอส่งข้อความมาว่า "กลับแล้วทำไมไม่บอก รู้มั้ยว่าตัวเองผิด เคยคิดว่าตัวเองผิดบ้างมั้ย" พอถึงเวลาโทรคุยกันเธอก็มาถามคำถามเดิมย้ำ ผมจึงถามกลับ "รู้ว่าผมผิด แล้วพี่ละรู้มั้ยว่าพี่ก็ผิดอยู่" เค้าถามกลับมาว่าเรื่องอะไรผมบอกให้เธอนึกเอาเองด้วยน้ำเสียงไม่พอใจผมตัดสายเธอ แต่พอสักพัก ผมก็ส่งข้อความไปขอโทษเธอ และเธอก็ให้อภัย หลังจากนั้นไม่นานผมชวนเธอไปกินบิงซูในวันเกิดของเธอ เธอไม่เหมือนเดิมเลยผมเห็นได้ชัดถึงความเปลี่ยนแปลงเนื่องจากมันเป็นสถานที่เดิมเวลาเดิม เธอไม่ค่อยคุยกับผมวิธีพูดจาก็แปลกไป ผมทำตัวปกติครับกลับมาในอารมณ์ปกติเป็นเพราะนานๆทีเราจะกินอะไรด้วยกันครั้งนึง ผมเล่นผมยิ้มแต่เธอไม่เล่นด้วยครับ ผมเริ่มรู้สึกไม่พอใจอารมณ์ชวนเงียบก็เกิดขึ้นอีกหลังจากที่ผมกลับมาบ้าน เราโทรคุยกันปกติครับ คราวนี้ผมถามเธอไปว่า "เบื่อมั้ย?" เธอใช้เวลาคิดสัก 1 นาทีก่อนตอบครับว่า "ไม่เบื่อ" แต่ดูออกว่าไม่จริงใจ ผมเคยถามคำถามแบบนี้มาหลายรอบครับ ครั้งนี้มันแปลกไป สัปดาห์ต่อมา 2 วันก่อนเธอจะกลับหอมหาลัยผมนัดไปเดินที่สวนอีก ผมมาถึงก่อนเวลา 10นาทีแต่คราวนี้เธอลืมนัดครับและออกมาไม่ได้เนื่องจากมันเริ่มเย็นพ่อของเธอไม่อนุญาติเธอจึงโทรเรื่อนนัดเป็นวันถัดไป ผมโมโหครับแต่ไม่ได้พูดอะไรแรงแต่พูดเสียงนิ่งๆว่า "พรุ่งนี้ไปไม่ได้เพราะต้องไปยิม" "แต่เราจะกลับ ม แล้ว" ผมยังยืนยันว่าไปไม่ได้เธอก็ อือ ออ และวางสายไป ขากลับบ้านจากสวนในวันที่เธอผิดนัดผม ผมทักไปว่า "ไว้เจอกันพรุ่งนี้ก็ได้ไปพรุ่งนี้ก็ได้" เธอก็ตอบกลับมา "เอ้านึกว่าโกธร"
ผมจึงใช้เวลาคิดครับว่าทำไมทั้งๆที่เธอรู้ว่าผมโกรธแต่กลับไม่พูดอะไรผมไม่เคยอยากเลิกกลับเธอครับ และรู้สึกอยากจะอยู่กับเธอไปนานๆแต่ผมรู้สึกว่าเธอเริ่มไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับผมอีก ผมพิมออกไปครับว่า "เลิกมั้ย" เธอตอบมาว่า "ทนไม่ได้แล้วใช่มั้ย อืมเลิก" ผมเสียใจมากครับ เธอบอกเธอเบื่อ ผมเลยถามกลับไปว่าไหนว่าไม่เบื่อ เธอก็บอกมาว่า "เราแค่พยามให้มันผ่านๆไปเรารู้สึกเบื่อๆมาซักพักแล้ว ตอนนัดกันไปกินบิงซูเราคิดว่าเราจะรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ไม่ เรารู้ว่าเธอก็รู้ว่าเราเบื่อ เรารู้ว่าเธอไม่โอเค เราขอโทษนะ" ผมจึงถามกลับครับว่าถ้าเธอรู้ว่าผมไม่โอเคทำไมถึงไม่พูดอะไรหน่อย "ก็พูดได้แค่ขอโทษแหละ เราเบื่อแล้ว" ครับสุดท้ายเราเลิกกัน ผมทำอะไรหลายอย่างกับเธอมากครับเรานอนด้วยกันแต่ผมไม่ได้มีเซกซ์ด้วยเพราะห่วงอนาคตเธอทั้งที่เธอให้ทำ ผมเก็บเงินคิดว่าจะไปหาเธอที่จังหวัดที่เธอเรียน ผมซื้อเสื้อคู่ให้ พวงกุญแจ ลอยกระทง ช่วงเวลาดีๆเยอะแยะมากครับผมทุ่มทั้งใจแต่ผมอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ไม่มากนัก เทียบกับการกระทำที่ผมทำไปจนลืมตัวเอง เราเลิกกันไปครับและไม่คุยประมาณครึ่งเดือน ผมทักไปง้อครับเธอปฏิเสธครับ และเธอบอกเราคุยกันในฐานะพี่น้องพอและเลิกคิดถึงเรื่องเก่าๆ "สู้ๆนะน้องทำได้" เธอเสียใจที่เห็นผมเป็นแบบนี้เธอไม่อยากทำร้ายผมอีก ผมจึงบอกไป "ถ้างั้นพี่บล็อกผมและห้ามอันบล็อกอีก" เธอทำครับผ่านไปอีกประมาณเดือนนึงครับ ผมทักเธอไม่ใน sms ว่า "คุยกันแบบพี่น้องก็ได้ ยอมแล้ว" และเธอปลดบล็อกครับ ในโลกโซเชียลของเธอโพสรูปเยอะแยะและมีแคปชั่นเกี่ยวกับผมเช่น "วันนี้วันวาเลนไทน์ เรายังมีความรักให้นะ สู้ๆนะ" และเธอก็ตอบข้อความ sms มาแต่ในทางโซเชียลแทนเธอบอกว่าตอนนี้เธอคิดถึงผมตอนเธออยู่คนเดียวก็จะคิดถึงผม แต่เธอพยามคิดว่ามันเป็นเพียงความทรงจำที่ดีเธอยังรักผมแต่ในฐานะพี่น้องเธอบอกตอนนี้เธอไม่อยากกลับไปเจ็บแบบนี้อีก ตอนนี้เธอจะอยู่คนเดียวแต่เธอพร้อมที่จะคุยและให้คำปรึกษาผมเสมอ
ผมถามว่าเธอจะไม่กลับมาคบกับผมอีกแล้วใช่มั้ย เธอบอกว่า "ตอนนี้ไม่นะ" ผมจึงถามอีกว่ามันจะมีโอกาสมั้ยถ้าเกิดผมโตขึ้น เธอบอกว่า "ถ้าเกิดน้องโตขึ้นแล้วเรามีโอกาสนั้นอีกก็รองดูเนอะ" มันทำให้ผมมีหวังครับผมกลับมาคุยกับเธอแต่เธอเหมือนไม่เปิดใจให้ผมเลย เธอตอบช้าตอบสั้น ไม่เป็นฝ่ายทักมาก่อนไม่ถามถึงผม
คำถามครับ
1.คิดว่าผมพอจะมีโอกาสอยู่มั้ยครับ
2.ใครพอจะมีประสบการณ์คล้ายและกลับมาคบได้อีกมั้ยครับ ถ้ามีช่วยเล่าให้ด้วยครับ