ขอระบายค่ะ โดนตำหนิว่า "คิดน้อย"

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมาตั้งกระทู้แบบนี้

      จขกท. อายุ20ค่ะ อยู่ปี3 เป็นเด็กตจว. พื้นฐานครอบครัวปานกลางค่ะ พ่อทำงานประจำ แม่มีร้านขายของ จขกท.ถูกสอนให้ทำงานมาตั้งแต่เด็กค่ะ
จำความได้ก็ช่วยแม่นั่งขัดเข่งปลาทูแล้ว เมื่อก่อนแม่ขายปลาทูในตลาด โตมาหน่อย น่าจะป.3 ป.4 ก็ไปช่วยแม่ขายในตลาด แบกเข่งปลาเป็นแถวๆไปส่งรถลค. พอเราอยู่ ม.ต้น แม่มีร้านขายของแล้ว แล้วแม่ขายอาหารตอนเย็นด้วยค่ะ กลับมาจาก รร. จขกท.มาช่วยแม่ตลอด ห้าโมงเย็น ถึงสองทุ่มสามทุ่มตลอด เข้าบ้าน อาบน้ำ ถึงได้ทำการบ้านค่ะ ตอนเด็กอยากเป็นเหมือนเพื่อนมากค่ะ เพื่อนอยู่บ้านเฉยๆ นอนตื่นตอนไหนก็ได้ แต่เราต้องตื่นตีห้า หกโมงทุกวัน    เสาร์อาทิตย์ ก็ต้องอยู่ร้านค่ะ กวาดพื้น เรียงของ ถ้าแม่อยู่ร้าน เราก็ต้องทำความสะอาดบ้าน. การเรียนเราปานกลางค่ะ ไม่ได้โดดเด่น แต่เราทำกิจกรรมเยอะ ได้รับรางวัล ขึ้นป้ายรร. บ่อยๆ เรารักครอบครัวมากค่ะ เคยมีคนมาพูดดูถูกเรา ต่อหน้าแม่ ประมาณว่าเราไม่เก่ง ตามหลังลูกเขา เราไม่ตอบโต้นะคะ แต่สอบติดห้องคิง ตัดหน้าลูกเขาเลยค่ะ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะสอบด้วยซ้ำ สอบเข้าม.ท็อป 5 ของประเทศได้ เราว่าเราทำให้พ่อแม่ภูมิใจมาตลอด.

          แต่ๆ เราคงมีทัศนคติด้านการใช้เงิน อาจจะต่างจากพ่อแม่ จนทำให้เราโดนด่าค่ะ เราเริ่มเก็บเงินตอนม.ปลาย เพราะอยากได้ iPad ตอนนั้นราคาประมาณหมื่นสามนิดๆ เราเก็บได้หกพัน (ส่วนใหญ่ได้มาจากย่ายาย น้าบ้าง จากค่าขนมนิดหน่อย ได้ไปวันละ 40 บาท จะเหลืออะไรให้เก็บ =..=)  เลยไปขอพ่อส่วนที่เหลือค่ะ พ่อให้ พอเราจบม.ปลาย มาเวลาว่างเยอะเลยค่ะ รอม.เปิด เลยไปทำงาน ได้ค่าแรงสองหมื่น เลยซื้อโทรศัพท์ใหม่ เครื่องเก่าใช้ตั้งแต่ ม.2 พ่อซื้อให้สามพันกว่าบาท เครื่องใหม่เลยซื้อ iPhone ค่ะ ซื้อที่ตกรุ่นแล้ว เลยมีเงินเหลือ เราเลยช่วยพ่อจ่ายค่าเทอมเรา. พอปี2 เราเริ่มเก็บเงินค่ะ เดือนละพัน ได้ใช้เดือนละหมื่น ส่งรถ 2พัน พ่อออกให้ไว้ใช้ ค่าหอรวมน้ำไฟ หารแล้วตกประมาณ 3พัน เราเหลือกินอาทิตย์ละพัน เรายอมรับค่ะเราชอบซื้อของ คสอ. สกินแคร์ เสื้อผ้า เราไม่ดูถูกเงินค่ะ เป็นตัวแทนขายของออนไลน์ ได้นิดๆหน่อยก็เอาหมดค่ะ ปิดเทอมก็รับจ้างค่ะ ได้เงินมาเราให้รางวัลตัวเองเสมอค่ะ เราพึ่งซื้อโทรศัพท์ เงินจากที่ทำงานนั้นอะค่ะ เครื่องเก่ายกให้แม่(แม่ไม่มีใช้อยู่แล้ว) มีเงินนิดหน่อยก็ไปเที่ยวค่ะ เที่ยวคือเที่ยวจริงๆ เราไม่เที่ยวกลางคืน นี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่โดนพ่อตำหนิ เราว่าเรามีปมนิดๆ ตอนมัธยมเราอยู่แต่บ้าน ไม่เคยไปไหนกับเพื่อนเลยค่ะ พอเราขึ้นมหาลัยอยากไปกับเพื่อน อยากมี แต่เราไม่เกินตัวนะคะ มีเงินเก็บอยู่หมื่นกว่าบาท ตั้งใจไว้ตั้งตัวตอนเรียนจบ มีทองซื้อไว้อยู่นิดหน่อย รวมๆเกือบบาทค่ะ

           อาทิตย์ที่แล้ว เราคุยกับพ่อปกติค่ะ คุยไปมาเข้าเรื่องเงิน ทำให้พ่อหลุดออกมาค่ะ ประมาณว่าเราคิดอะไรไม่รอบคอบ คิดน้อย มีเงินก็เอาไปซื้อของ ไม่คิดถึงอนาคต ทำเราอึ้งไปเลยค่ะ ที่เราทำงานหาเงินซื้อของเอง ไม่ขอพ่อแม่ ทำให้เราดูเป็นคนแบบนี้เลยหรอคะ เราต้องเก็บเงินทุกบาท ที่ได้มา ถึงจะพอใจพ่อแม่หรือป่าว เราแคร์พ่อแม่มากค่ะ พอรู้ว่าพ่อคิดแบบนี้ เราไปไม่เป็นเลยค่ะ เหมือนความตั้งใจที่จะดูแลตัวเอง ไม่พึ่งพาคนรอบข้าง พังทลายไปหมด จนเราคิดไปมาค่ะ หรือว่าเพราะพ่อแม่ตั้งความหวังไว้ที่เรามากเกินไป เราพยายามจะเข้าใจพ่อแม่นะคะ แต่หัวเรามันประท้วงตลอดเวลา ทำไม เพราะอะไรตลอดเวลา

หลายคนอาจมีคำแนะนำ เราน้อมรับด้วยความยินดีค่ะ

ปล. ขอtag วางแผนการเงิน และการสอนลูก เผื่อคนมีประสบการณ์เข้ามาอ่านค่ะ