ผมเป็นคนนึงที่ทำงานไม่ตรงสายครับ. จบวิศวะ อยากทำงานสายการเงิน
ก็เลยเลือกทำงานในสายงานหนึ่ง....
ที่ตัดสินใจเลือกสายงานนี้เพราะคิดว่าจะได้รับความรู้ใหม่ๆ งานท้าทายใหม่ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องของธุรกิจครับ
หวังว่าจะได้ทำพวก financial model เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่อยอด career path ของตัวเอง (มีเป้าหมายครับว่าอยากเป็นอะไร)
แต่พอมาทำจริงๆ ปรากฎว่า สิ่งที่ทำคือ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ขี่มอไซต์ วัดบ้าน ถ่ายรูป เห้ยยยย ไหนล่ะวะ ไม่เห็นได้ใช้ความรู้ตรงไหนเลย
ผมเป็นคนชอบอ่าน ชอบค้นคว้า ชอบศึกษา พอมาเจองานแบบนี้มันเบื่อครับ มันไม่มีเวทีให้แสดงความสามารถ บ้านก็ไม่ได้ร่ำรวย ถอยไม่ได้แล้วครับ
สอบผ่านใบอนุญาต (ข้อเขียน) จนถึงขั้น 3 แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องทำงานรูทีนเหมือนเดิม แถมต้องเสียเงินอบรมเพื่อเก็บชั่วโมงต่ออายุใบอนุญาตอีก เวลาทำงานก็ถกเถียงกันแต่เรื่อง wording , mapping , picture , layout ไม่เคยได้ถกกันเรื่องความรุ้เลย รู้สึกเสียดายเวลาชีวิต ย้ายที่ทำงานมา 3 ที่แล้ว ก็ยังเหมือนเดิม รู้สึกเกลียดงานนี้ไปเลย อายุเราก็มากขึ้นทุกวัน
คือเรื่องบางเรื่อง มันไม่ยากเลย แค่ต้องค้นคว้าศึกษาเอาหน่อย แต่ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงว่ายาก เพราะในวงการนี้ คนส่วนใหญ่มักจะรีบเร่งทำยอด ทำค่าเคส โดยไม่สนใจจะหาความรู้ ไม่คิดว่าถ้าเราอายุมากขึ้น เด็กรุ่นใหม่ๆมันก็ทำได้มากกว่าเรา แต่ความรู้นี่สิที่จะเป็นอาวุธของเราเมื่อเราอายุมากขึ้น
แต่สุดท้าย มันก็เป็นงานรูทีนอยู่ดี (หรือผมอาจยังไปไม่ถึงจุดนั้นล่ะมั้ง) ผมในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองกระจอกมากๆ เพราะด้วยเนื้องาน มันมีความเป็นรูทีนจริงๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ภาษาบ้านๆก็ ไม่ได้ใช้สมอง ท้อใจจริงๆครับ ไม่น่าเข้ามาทำงานในวงการนี้เลย
ตอนนี้กำลังจะเรียนต่อ MBA ละครับ (ติดเเล้ว รอเปิดเทอม) คิดว่าเรียนจบแล้วจะไปจากสายงานนี้สักที แต่ถ้าเจออะไรที่ท้าทาย หรือทำแล้วได้เพิ่มพูนความรู้ ก็อาจจะอยู่ต่อ ผมท้อแต่ไม่เคยคิดถอย แต่บางทีก็หนักใจเรื่องอนาคตตัวเอง
ขอบคุณที่ทนอ่านครับ ผมแค่อยากระบาย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้คนที่อยู่ในวงการนี้คงถึงบางอ้อล่ะครับว่ามันคืองานอะไร
ให้กำลังใจผมหน่อยครับ ใครผ่านเรื่องทำนองนี้มาบ้าง
คนที่อายุมากแล้ว อยากทราบมุมมองของผู้ใหญ่ครับ
ผมกลัวมากๆเลย กลัวการหมดไฟ
ถ้าจะกรุณา ช่วยพูดอะไรให้ผมมีกำลังใจหน่อยครับ
ขอกำลังใจหน่อยครับ ท้อแท้กับงานมากๆ บ่นยาวหน่อยครับ
ก็เลยเลือกทำงานในสายงานหนึ่ง....
ที่ตัดสินใจเลือกสายงานนี้เพราะคิดว่าจะได้รับความรู้ใหม่ๆ งานท้าทายใหม่ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องของธุรกิจครับ
หวังว่าจะได้ทำพวก financial model เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่อยอด career path ของตัวเอง (มีเป้าหมายครับว่าอยากเป็นอะไร)
แต่พอมาทำจริงๆ ปรากฎว่า สิ่งที่ทำคือ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ เห้ยยยย ไหนล่ะวะ ไม่เห็นได้ใช้ความรู้ตรงไหนเลย
ผมเป็นคนชอบอ่าน ชอบค้นคว้า ชอบศึกษา พอมาเจองานแบบนี้มันเบื่อครับ มันไม่มีเวทีให้แสดงความสามารถ บ้านก็ไม่ได้ร่ำรวย ถอยไม่ได้แล้วครับ
สอบผ่านใบอนุญาต (ข้อเขียน) จนถึงขั้น 3 แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องทำงานรูทีนเหมือนเดิม แถมต้องเสียเงินอบรมเพื่อเก็บชั่วโมงต่ออายุใบอนุญาตอีก เวลาทำงานก็ถกเถียงกันแต่เรื่อง wording , mapping , picture , layout ไม่เคยได้ถกกันเรื่องความรุ้เลย รู้สึกเสียดายเวลาชีวิต ย้ายที่ทำงานมา 3 ที่แล้ว ก็ยังเหมือนเดิม รู้สึกเกลียดงานนี้ไปเลย อายุเราก็มากขึ้นทุกวัน
คือเรื่องบางเรื่อง มันไม่ยากเลย แค่ต้องค้นคว้าศึกษาเอาหน่อย แต่ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงว่ายาก เพราะในวงการนี้ คนส่วนใหญ่มักจะรีบเร่งทำยอด ทำค่าเคส โดยไม่สนใจจะหาความรู้ ไม่คิดว่าถ้าเราอายุมากขึ้น เด็กรุ่นใหม่ๆมันก็ทำได้มากกว่าเรา แต่ความรู้นี่สิที่จะเป็นอาวุธของเราเมื่อเราอายุมากขึ้น
แต่สุดท้าย มันก็เป็นงานรูทีนอยู่ดี (หรือผมอาจยังไปไม่ถึงจุดนั้นล่ะมั้ง) ผมในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองกระจอกมากๆ เพราะด้วยเนื้องาน มันมีความเป็นรูทีนจริงๆ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ท้อใจจริงๆครับ ไม่น่าเข้ามาทำงานในวงการนี้เลย
ตอนนี้กำลังจะเรียนต่อ MBA ละครับ (ติดเเล้ว รอเปิดเทอม) คิดว่าเรียนจบแล้วจะไปจากสายงานนี้สักที แต่ถ้าเจออะไรที่ท้าทาย หรือทำแล้วได้เพิ่มพูนความรู้ ก็อาจจะอยู่ต่อ ผมท้อแต่ไม่เคยคิดถอย แต่บางทีก็หนักใจเรื่องอนาคตตัวเอง
ขอบคุณที่ทนอ่านครับ ผมแค่อยากระบาย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ให้กำลังใจผมหน่อยครับ ใครผ่านเรื่องทำนองนี้มาบ้าง
คนที่อายุมากแล้ว อยากทราบมุมมองของผู้ใหญ่ครับ
ผมกลัวมากๆเลย กลัวการหมดไฟ
ถ้าจะกรุณา ช่วยพูดอะไรให้ผมมีกำลังใจหน่อยครับ