ก่อนอื่นก็ขอเล่าเรื่องของเรานะคะ
เมื่อประมาณ 6-7ปีก่อน เราเรียนอยู่ชั้นม.1 เเล้วพอขึ้นเทอม2 ทางโรงเรียนก็ได้พาไปทัศนศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยจปร. เราและพวกเพื่อนก็ทำกิจกรรมต่างๆ ไปเล่นด่านทดสอบกำลังใจ ดูเหมือนก็จะผ่านไปได้ด้วยดีแบบไม่มีอะไร เเต่ตอนสุดท้ายก่อนกลับนี่แหละที่ทำให้เรายังจำมาจนถึงตอนนี้
กิจกรรมสุดท้ายก่อนกลับก็คือ การกระโดดหอ (2 รอบคือไปและกลับ) ซึ่งเราต้องขึ้นบันไดไปเตรียมลงจากหอ พอเราขึ้นไปเจอเพื่อนๆก็ทักทายกันตามปกติ เเล้วเราก็ยืนฟังคนอื่นแบบเงียบๆค่ะ (ชอบฟังคนอื่นคุยเพราะพูดไม่ค่อยทันเค้า555) เเล้วทีนี้เราก็เบื่อๆเลยหันไปมองวิวข้างหอแทน สักพักหนึ่งก็มีความรู้สึกเหมือนถูกคนจ้องเลยมองกลับไป ก็เลยรู้ว่าเป็นพี่ทหารที่คอยคุมอุปกรณ์ก่อนที่เราจะโดดนี่เอง คือเอาจริงๆรู้สึกตั้งแต่ขึ้นบันไดไปแล้วล่ะว่าเค้ามองมา เเต่เราไม่แน่ใจว่ามองเพราะอะไร เราเดินเสียงดังไปหรือเปล่านะ มองแบบหน้านิ่งๆเราก็ดูไม่ออกหรอกนึกว่าทำอะไรผิด พอใจหรือไม่พอใจ555 ก็มองหน้ากันสักพักหนึ่งแล้วเราก็เป็นฝ่ายถอนสายตาออกไปก่อน (ไม่รู้ว่าเขินหรืออะไร) พอเรามองไปทางอื่นก็มีความรู้สึกว่าโดนจ้องอีกเลยมองกลับไปอีกครั้ง เป็นแบบนี้ประมาณ 2-3 รอบอ่ะ
มันเป็นความรู้สึกเเปลกๆที่มองมา
จนถึงตาเราที่ต้องโดดหอกลับลงไปก็ให้พี่เค้าใส่อุปกรณ์ให้ตามปกติ เราก็ยืนรอจังหวะ สักพักหนึ่งเค้าก็พูดกับเราเบาๆว่า"ไป" ก็รู้สึกแปลกใจนะเพราะเราอยู่กับเพื่อนพี่เค้านิ่งมากอ่ะ ไม่พูดอะไรสักคำ (เพื่อนๆมาแอบเมาท์ทีหลังว่าพี่เค้าโคตรน่ากลัวเลยอ่ะ555 ดูโหดๆ ไม่พูดเลย) ถึงเค้าจะพูดกับเราแค่คำเดียว เเต่เราก็รู้สึกว่าเสียงเค้าถึงจะดุแต่ก็ดูใจดีนะ หลังจากนั้นก็เลยคิดถึงสายตาที่เค้ามองมาตลอด เเล้วก็น้ำเสียงของเค้า จนถึงวันนี้ ( ตอนนี้เรียนมหาลัยปี1ค่ะ)
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากรู้จัก เเต่ว่ามันคงยากมากเลยใช่มั้ยคะ เคยพบกันครั้งเดียว หรือเราจะคิดมากไปเอง
อยากให้มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันค่ะ อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นความทรงจำดีๆในชั่วขณะหนึ่ง^ ^
คุณคิดว่า คนเรามีโอกาสที่จะได้เจอกับคนที่พบกันแค่ครั้งเดียวได้อีกครั้งบ้างไหม
เมื่อประมาณ 6-7ปีก่อน เราเรียนอยู่ชั้นม.1 เเล้วพอขึ้นเทอม2 ทางโรงเรียนก็ได้พาไปทัศนศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยจปร. เราและพวกเพื่อนก็ทำกิจกรรมต่างๆ ไปเล่นด่านทดสอบกำลังใจ ดูเหมือนก็จะผ่านไปได้ด้วยดีแบบไม่มีอะไร เเต่ตอนสุดท้ายก่อนกลับนี่แหละที่ทำให้เรายังจำมาจนถึงตอนนี้
กิจกรรมสุดท้ายก่อนกลับก็คือ การกระโดดหอ (2 รอบคือไปและกลับ) ซึ่งเราต้องขึ้นบันไดไปเตรียมลงจากหอ พอเราขึ้นไปเจอเพื่อนๆก็ทักทายกันตามปกติ เเล้วเราก็ยืนฟังคนอื่นแบบเงียบๆค่ะ (ชอบฟังคนอื่นคุยเพราะพูดไม่ค่อยทันเค้า555) เเล้วทีนี้เราก็เบื่อๆเลยหันไปมองวิวข้างหอแทน สักพักหนึ่งก็มีความรู้สึกเหมือนถูกคนจ้องเลยมองกลับไป ก็เลยรู้ว่าเป็นพี่ทหารที่คอยคุมอุปกรณ์ก่อนที่เราจะโดดนี่เอง คือเอาจริงๆรู้สึกตั้งแต่ขึ้นบันไดไปแล้วล่ะว่าเค้ามองมา เเต่เราไม่แน่ใจว่ามองเพราะอะไร เราเดินเสียงดังไปหรือเปล่านะ มองแบบหน้านิ่งๆเราก็ดูไม่ออกหรอกนึกว่าทำอะไรผิด พอใจหรือไม่พอใจ555 ก็มองหน้ากันสักพักหนึ่งแล้วเราก็เป็นฝ่ายถอนสายตาออกไปก่อน (ไม่รู้ว่าเขินหรืออะไร) พอเรามองไปทางอื่นก็มีความรู้สึกว่าโดนจ้องอีกเลยมองกลับไปอีกครั้ง เป็นแบบนี้ประมาณ 2-3 รอบอ่ะ
มันเป็นความรู้สึกเเปลกๆที่มองมา
จนถึงตาเราที่ต้องโดดหอกลับลงไปก็ให้พี่เค้าใส่อุปกรณ์ให้ตามปกติ เราก็ยืนรอจังหวะ สักพักหนึ่งเค้าก็พูดกับเราเบาๆว่า"ไป" ก็รู้สึกแปลกใจนะเพราะเราอยู่กับเพื่อนพี่เค้านิ่งมากอ่ะ ไม่พูดอะไรสักคำ (เพื่อนๆมาแอบเมาท์ทีหลังว่าพี่เค้าโคตรน่ากลัวเลยอ่ะ555 ดูโหดๆ ไม่พูดเลย) ถึงเค้าจะพูดกับเราแค่คำเดียว เเต่เราก็รู้สึกว่าเสียงเค้าถึงจะดุแต่ก็ดูใจดีนะ หลังจากนั้นก็เลยคิดถึงสายตาที่เค้ามองมาตลอด เเล้วก็น้ำเสียงของเค้า จนถึงวันนี้ ( ตอนนี้เรียนมหาลัยปี1ค่ะ)
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากรู้จัก เเต่ว่ามันคงยากมากเลยใช่มั้ยคะ เคยพบกันครั้งเดียว หรือเราจะคิดมากไปเอง
อยากให้มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันค่ะ อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นความทรงจำดีๆในชั่วขณะหนึ่ง^ ^